Γράφει ο Γιάννης Μανιάτης
Ο αγαπημένος καλλιτέχνης μας, ο αδελφικός μας φίλος ο γλύπτης της Γοργόνας του Πόρου, ο Γιώργος Ξενούλης δεν είναι πια κοντά μας. Έφυγε ξαφνικά σήμερα για το μακρύ ταξίδι, προδομένος από την καρδιά του, και βυθίζοντας στη θλίψη όλους τους φίλους του.
Γαλουχημένος κι αναθρεμμένος από τα παιδικά του χρόνια στο νησί μας, ήταν πάντα κοντά μας, νοιώθοντας μας συμπατριώτες του, όπως με κάθε ευκαιρία τόνιζε.
Ήταν φτασμένος και καταξιωμένος απ’ τα νιάτα του καλλιτέχνης με πολλές και σημαντικές γλυπτές συνθέσεις και εικαστικές εκθέσεις στο ενεργητικό του, και αξιόλογες επαινετικές κριτικές.
Και θέλησε κι εκφράστηκε με τον πιο δυνατό του τρόπο, και μετουσίωσε τη μεγάλη αγάπη του για τον Πόρο στο πανέμορφο γλυπτό του, τη Γοργόνα του Πόρου. Το καλλιτέχνημά του που με την ευκαιρία του Μιλλένιουμ, της αλλαγής δηλαδή της χιλιετηρίδας την Πρωτοχρονιά του 2000, φιλοτέχνησε για το αγαπημένο του νησί και για τους δικούς του ανθρώπους, τους Ποριώτες όλους, προφέροντας κι αφιερώνοντάς τους αφειδώλευτα την πολύτιμη καλλιτεχνική του δουλειά.
Κι ερχόταν από τότε αργά και που κι επισκεπτόταν την ‘’κόρη’’ του. Και πόναγε και παραπονιόταν όποτε την έβλεπε παραμελημένη, κι αγυάλιστη, και με τους προβολείς σβηστούς και τη γούρνα της στεγνή, κι ούτε μια σταγόνα νερού απ’ τα συντριβάνια της. Γιατί;
Κι όμως. Έτσι κι αλλιώς, απ’ την πρώτη στιγμή η Γοργόνα του, το καμάρι του, κέρδισε την αγάπη όλου του κόσμου, ντόπιων και επισκεπτών, χιλιοφωτογραφήθηκε κι έγινε μαζί με το ρολόι της πόλης μας το μασκότ του τόπου, όπως δείχνει και το όμορφο μετάλλιο που ο ίδιος επίσης φιλοτέχνησε.
Κι οραματιζόταν κι άλλα έργα για τον Πόρο του με την αχαλίνωτη φαντασία του, μικρά ή μεγαλεπήβολα, που όμως εγγενείς δυσκολίες δεν επέτρεψαν ατυχώς ποτέ τη σύνθεσή τους.
Σήμερα η Γοργόνα μας κλαίει, σήμερα θρηνεί μαζί μας τον αγαπημένο της δημιουργό, τον αλησμόνητο φίλο μας.
Καλό σου ταξίδι Γιώργο μου, κι η μνήμη σου αιώνια στις καρδιές μας και στο νησί που τόσο αγάπησες.
Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά σου.
