Από το Αγκίστρι στα Μέθανα: Ένα ταξίδι στη χαμένη Ελλάδα της παιδικής μου ηλικίας

Οι αναγνώστες ίσως γνωρίζουν τα προηγούμενα άρθρα μου και τα βίντεο στο YouTube για το Αγκίστρι. 

Γράφει ο Philip La Vere

Θα προτιμούσα να παρέμενε ο άγνωστος τόπος που γνώρισα σαν παιδί, αλλά τέτοια ομορφιά δεν μπορεί να κρυφτεί για πάντα, και η μόνη μου ελπίδα ήταν να στρέψω την αυξανόμενη φήμη του προς κάτι πέρα από την απλή λατρεία της μπίρας και του ήλιου.

Τελικά, όμως, έπρεπε να φύγουμε, όταν το Αγκίστρι έγινε η «Μύκονος του Σαρωνικού», αλλά πριν εξηγήσω γιατί επιλέξαμε τα Μέθανα έναντι οποιασδήποτε άλλης τοποθεσίας, επιτρέψτε μου να σας διηγηθώ την ιστορία μου.

Έφτασα στην Ελλάδα όχι ως τουρίστας, αλλά επειδή η μητέρα μου, η οποία ήθελε να γράψει ένα βιβλίο, ήρθε κατόπιν συμβουλής του στενού της φίλου της, Χένρι Μίλερ. Όπως πολλές ξένες γυναίκες, ερωτεύτηκε έναν ντόπιο, έναν όμορφο αλλά φτωχό ψαρά από την Αίγινα, τον Αργύρη.

Ο ψαράς από την Αίγινα ήταν γνωστός στον Σαρωνικό, συμπεριλαμβανομένων του Αγκιστριού και των Μεθάνων.

Μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο Αργύρης έγινε ο άντρας του σπιτιού και καπετάνιος του καϊκιού τους… μόλις στα δώδεκά του, και η ζωή μας μαζί του διαμόρφωσε τις πρώτες μου εντυπώσεις από αυτή την όμορφη χώρα. Το ψάρεμα, οι επισκέψεις μας σε κόλπους και λιμάνια, τα πρωινά στο υπόγειο στέκι του Παναγάκη, πριν την αναχώρηση, και τα βράδια στου Μαριδάκη μού άφησαν ανεξίτηλες αναμνήσεις.

Αυτοί οι χαρακτήρες και οι ιστορίες τους πλημμυρίζουν τώρα τη μνήμη μου, και ούτε ένα ολόκληρο βιβλίο δεν θα μπορούσε να τις διηγηθεί όλες. Ένας ήταν ο ρεμπέτης μπαρμπα-Θανάσης, που με πήρε υπό την προστασία του, μεταδίδοντάς μου σοφίες ζωής στο μικρό του σπίτι, με τοίχους καλυμμένους από μπαγλαμάδες, τζουράδες και μπουζούκια – όλα φτιαγμένα από τα χέρια του.

Με λίγα λόγια, η αγάπη μου για την Ελλάδα δεν πηγάζει από τις εκπληκτικές παραλίες, τα λαμπερά νυχτερινά κέντρα ή τα ηλιοβασιλέματα, όσο εντυπωσιακά κι αν είναι, αλλά περισσότερο από το παρελθόν της, τη μοναδική κουλτούρα και τους ανθρώπους της. Έτσι, βρέθηκα να ψάχνω ξανά την Ελλάδα που γνώρισα ως παιδί.

Και τη... βρήκα στα Μέθανα

Η ελληνική λέξη «ξένοι» περιγράφει όσους είναι «εκτός» της τοπικής κοινότητας, όχι μόνο επισκέπτες από άλλες χώρες. Ενώ το Αγκίστρι μόλις τώρα εισέρχεται στη «χρυσή» εποχή της εκτίμησης από τους επισκέπτες, η φήμη των Μεθάνων ανήκει στο παρελθόν.

Αυτή η φήμη προήλθε από τις φυσικές θερμές πηγές που αναβλύζουν από τον ηφαιστειακό βράχο τους, και τα κλειστά πλέον λουτρά ήταν γνωστά ανά τους αιώνες για τις θεραπευτικές τους ιδιότητες. Υπάρχουν ακόμα μέρη όπου μπορείς να κολυμπήσεις στα θερμά, θειούχα λευκά νερά, ενώ ο πιο υπερήφανος υπέρμαχος των Μεθάνων, ο Ηλίας Ρίζος, έχει αποκαταστήσει και συντηρεί ο ίδιος μερικά από τα μικρότερα τοπικά λουτρά.

Κάποτε, πλήθη συνέρρεαν εδώ, με πλοία και οδικώς, για τα μεγάλα ξενοδοχεία, τα καζίνο και τα ιαματικά κέντρα.

Η μακριά παραλιακή της πόλης, με ψηλούς φοίνικες και προσεγμένα παρτέρια, πλαισιωμένη από κτίρια σε στυλ art deco και νεοκλασικά, κάποια ετοιμόρροπα και άλλα πρόσφατα ανακαινισμένα, αποπνέει μια μελαγχολική αύρα μιας περασμένης εποχής.

Όταν τα λουτρά έκλεισαν, πριν από λίγες μόλις δεκαετίες, τα πλήθη άρχισαν να λιγοστεύουν. Τώρα, τα Μέθανα δίνουν μια αίσθηση από Μαϊάμι, με μια πινελιά Κούβας στις ερειπωμένες προσόψεις των καζίνο της παραλίας.

Μικροσκοπική πόλη πάνω στη θάλασσα καθώς είναι, μοιάζει σαν ένα θεϊκό χέρι να μετέφερε τρεις δρόμους, μήκους οκτώ τετραγώνων, από μια παλιά γειτονιά της Αθήνας και να τους τοποθέτησε κατά μήκος μιας υπέροχης παραλίας, με ιστιοφόρα και θέα στον Πόρο.

Στην ταβέρνα της Βασιλικής μπορείς ακόμα να διαλέξεις παραδοσιακά ελληνικά φαγητά από μεγάλες κατσαρόλες, που εκτίθενται με υπερηφάνεια σε έναν δρόμο που θυμίζει Άνω Πετράλωνα, μόλις ένα τετράγωνο μακριά από την εκπληκτική παραλιακή. Υπάρχουν κι άλλα αυθεντικά, ποιοτικά μέρη για φαγητό εδώ. Του χρόνου το άρθρο μου θα είναι αφιερωμένο στα τοπικά εστιατόρια.

Η φύση εδώ είναι υπερφυσικά ζωντανή

Τα Μέθανα φημίζονται για την πλούσια καρποφορία του ηφαιστειακού τους εδάφους, που κάνει το πράσινο να φαίνεται πιο ζωντανό από οπουδήποτε αλλού έχω δει. Φιλοξενούν ατελείωτους οπωρώνες, ενώ τον Μάρτιο οι δρόμοι τους στρώνονται καθημερινά με πέταλα λουλουδιών, σαν να περνάει ουράνια παρέλαση. Μια εκδρομή εκτός σεζόν συνιστάται ανεπιφύλακτα, όταν τα αγριολούλουδα και οι αγαπημένες ανθισμένες αμυγδαλιές της μακαρίτισσας μητέρας μου εμφανίζονται σε αξέχαστη αφθονία.

Οι τεράστιες κλίμακες και τα ψηλά βουνά, που σε φέρνουν ανάμεσα σε αετούς που πετούνε καθώς κοιτάς τα συγκλονιστικά ύψη, τα απομονωμένα πέτρινα χωριά, τα αρχαία κάστρα και οχυρά, κάποια με νεολιθικά θεμέλια, το ηφαίστειο και πολλά άλλα αξιοθέατα θα μπορούσαν να γεμίσουν ένα κλασικό βιβλίο περιπέτειας.

Συνδυάζοντας την ομορφιά ενός ελληνικού νησιού με την εύκολη πρόσβαση όλο τον χρόνο μέσω χερσαίας σύνδεσης, τα Μέθανα είναι επίσης αγαπημένα στους ιστιοπλόους, που θεωρούν το λιμάνι του χωριού Βαθύ απαραίτητη στάση όταν πλέουν στα τοπικά νερά.

Αν θέλετε την τέλεια εμπειρία ελληνικών διακοπών, επισκεφθείτε το Αγκίστρι. Για περιπέτεια, φιλοξενία και πολλά ακόμα, τα Μέθανα σας περιμένουν.

Αποποίηση ευθύνης: Δεν χρησιμοποιήθηκε τεχνητή νοημοσύνη για τη συγγραφή αυτού του άρθρου.

Παρακαλώ επισκεφθείτε:

•Τον ιστότοπο της μητέρας μου: sahtouris.com

•Τον ιστότοπο του Ηλία Ρίζου, που προωθεί επίσης πεζοπορικές και αγωνιστικές εκδηλώσεις: volcanotrails.gr

•Τον δικό μου ιστότοπο: greeceon.com

Από την έντυπη έκδοση