Γράφει ο Tobias Schorr (Ανάρτηση στο Facebook)
Διάβασα με μεγάλη προσοχή την επιστολή της - Ειρήνης Βλάχου - και θεωρώ ότι περιγράφει με πολύ παραστατικό τρόπο ένα πραγματικό πρόβλημα των Μεθάνων:
Την υποβάθμιση της θαλάσσιας σύνδεσης και τις συνέπειες που αυτή έχει για την τοπική οικονομία και την κοινωνία.
Ωστόσο, πιστεύω ότι πρέπει να δούμε το πρόβλημα λίγο πιο συνολικά.
Η σημερινή κρίση των Μεθάνων δεν δημιουργήθηκε μόνο επειδή μειώθηκαν τα δρομολόγια των πλοίων.
Η συγκοινωνία είναι ένας πολύ σημαντικός παράγοντας, αλλά αποτελεί μέρος ενός μεγαλύτερου συστήματος.
Όταν ένα τουριστικό μέρος χάνει σταδιακά την προσβασιμότητά του, την προβολή του, τις υπηρεσίες του και την οικονομική του δραστηριότητα, δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος:
λιγότερη προσβασιμότητα > λιγότεροι επισκέπτες > λιγότερη οικονομική δραστηριότητα > λιγότερες επιχειρήσεις και υπηρεσίες > μικρότερη τουριστική ελκυστικότητα > ακόμη λιγότεροι επισκέπτες.
Αυτός ο μηχανισμός δεν είναι καινούργιος.
Ήδη από το 2003, όταν είχα εκπονήσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο marketing και προβολής για τα Μέθανα, είχα προσπαθήσει να επισημάνω ότι τα Μέθανα δεν μπορούσαν να αναπτυχθούν με μεμονωμένες ενέργειες.
Χρειαζόταν ένα συνολικό και συντονισμένο σύστημα.
Στο σχέδιο εκείνο δεν μιλούσα απλώς για διαφήμιση. Μιλούσα για την ανάγκη να συνδεθούν μεταξύ τους η πρόσβαση, ο τουρισμός, οι θερμές πηγές, οι πεζοπορικές διαδρομές, η φύση, η γεωλογία, ο πολιτισμός, οι επιχειρήσεις και η σωστή πληροφόρηση των επισκεπτών.
Είχα επίσης επισημάνει ότι δεν υπήρχαν επαρκείς πληροφορίες για τους επισκέπτες ούτε εκτός ούτε μέσα στα Μέθανα και ότι χρειαζόταν ένα κεντρικό σύστημα τουριστικής πληροφόρησης, με οδηγούς, χάρτες, διαδρομές πεζοπορίας και σύγχρονη παρουσία στο διαδίκτυο.
Το ίδιο σημαντικό ήταν και κάτι άλλο:
H ανάγκη για συνεργασία.
Είχα γράψει τότε ότι τα Μέθανα χρειάζονται ένα συντονισμένο σύστημα προβολής και ότι, αν θέλουν να προχωρήσουν, «πρέπει όλοι να τραβήξουν προς την ίδια κατεύθυνση».
Είχα επίσης επισημάνει τον κίνδυνο να ξεκινούν αξιόλογα έργα και στη συνέχεια να εγκαταλείπονται, χωρίς συνέχεια, συντήρηση και ανάπτυξη.
Αυτό είναι, κατά τη γνώμη μου, ένα από τα βασικά προβλήματα των Μεθάνων μέχρι σήμερα.
Δεν αρκεί να κατασκευάσουμε ένα έργο. Πρέπει να το συντηρήσουμε.
Δεν αρκεί να δημιουργήσουμε έναν πεζοπορικό δρόμο. Πρέπει να τον διατηρούμε, να τον προβάλλουμε και να τον εντάσσουμε σε ένα συνολικό τουριστικό προϊόν.
Δεν αρκεί να έχουμε θερμές πηγές. Πρέπει να δημιουργήσουμε γύρω από αυτές υπηρεσίες, ποιότητα και λόγους για να έρθει κάποιος στα Μέθανα.
Δεν αρκεί να έχουμε έναν όμορφο τόπο. Πρέπει ο επισκέπτης να μπορεί να τον γνωρίσει, να βρει εύκολα πληροφορίες και να μετακινηθεί.
Και, φυσικά, δεν αρκεί να υπάρχει τουριστικό ενδιαφέρον, εάν η πρόσβαση γίνεται ολοένα δυσκολότερη.
Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τη θάλασσα.
Η τακτική ακτοπλοϊκή σύνδεση δεν είναι απλώς μια υπηρεσία μεταφοράς.
Είναι μέρος της τουριστικής υποδομής των Μεθάνων. Επηρεάζει την επιλογή του προορισμού, τη δυνατότητα σύντομων διακοπών, την πρόσβαση χωρίς αυτοκίνητο, την επισκεψιμότητα των επιχειρήσεων και τελικά την ίδια την οικονομική ζωή της περιοχής.
Γι' αυτό θεωρώ ότι η συζήτηση δεν πρέπει να περιοριστεί στο ερώτημα:
«Πόσα πλοία θα έχουμε;»
Το ουσιαστικό ερώτημα είναι:
«Τι θέλουμε να είναι τα Μέθανα ως τουριστικός προορισμός τα επόμενα χρόνια και τι είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε όλοι μαζί για να το πετύχουμε;»
Τα Μέθανα διαθέτουν κάτι που πολλές άλλες περιοχές θα ήθελαν να έχουν:
- ένα ιδιαίτερο φυσικό τοπίο,
- ηφαιστειακή γεωλογία
- θερμές πηγές
- ιστορία, αρχαιολογία
- πεζοπορικές διαδρομές
- θάλασσα
- μια θέση σχετικά κοντά στην Αθήνα.
Αυτό όμως από μόνο του δεν δημιουργεί τουριστική ανάπτυξη.
Χρειάζεται προσβασιμότητα + υποδομές + πληροφορία + προβολή + ποιοτικές υπηρεσίες + συνεργασία + συνέχεια.
Και ακριβώς εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, η βαθύτερη αιτία της σημερινής κρίσης.
Για πολλά χρόνια υπήρχαν ευκαιρίες, ιδέες και άνθρωποι που προσπάθησαν να τις αξιοποιήσουν. Υπήρξαν έργα, μελέτες, ιστοσελίδες, πεζοπορικές διαδρομές, τουριστικές προσπάθειες και ιδιωτικές επενδύσεις.
Αλλά πολλές φορές έλειψε η συνέχεια και κυρίως ένας κοινός, μακροπρόθεσμος σχεδιασμός.
Το 2003 είχα γράψει ότι η συστηματική προβολή θα μπορούσε να λειτουργήσει μόνο εάν όλοι συμμετείχαν και συνεργάζονταν.
Είχα επίσης προτείνει τη δημιουργία μιας κοινής «Πύλης Πληροφόρησης των Μεθάνων», στην οποία θα μπορούσαν να συμμετέχουν οι τοπικοί επαγγελματίες και οι δημόσιοι φορείς.
Σήμερα, περισσότερο από είκοσι χρόνια αργότερα, η τεχνολογία μάς επιτρέπει να κάνουμε κάτι πολύ περισσότερο.
Αλλά η τεχνολογία από μόνη της δεν αρκεί.
Χρειάζεται πρώτα μια κοινή αντίληψη ότι τα Μέθανα αποτελούν έναν ενιαίο προορισμό και όχι απλώς ένα σύνολο μεμονωμένων επιχειρήσεων, χωριών και συμφερόντων.
Η επιστολή της Ειρήνης είναι επομένως σημαντική, όχι μόνο επειδή αναδεικνύει το πρόβλημα της ακτοπλοΐας, αλλά επειδή μας υπενθυμίζει κάτι πολύ ευρύτερο:
Όταν αποδυναμώνεται ένας βασικός κρίκος ενός συστήματος, επηρεάζεται ολόκληρο το σύστημα.
Και σήμερα τα Μέθανα χρειάζονται ακριβώς το αντίθετο από αυτόν τον φαύλο κύκλο: ένα νέο, κοινό και ρεαλιστικό σχέδιο για την προσβασιμότητα, τον τουρισμό, την οικονομία και την προβολή τους.
Δεν είναι αργά.
Αλλά πλέον δεν υπάρχει χρόνος για άλλες αποσπασματικές ενέργειες.
Χρειάζεται συνεργασία, συνέχεια και συγκεκριμένοι στόχοι.
Και πάνω απ' όλα χρειάζεται να καταλάβουμε ότι η ανάπτυξη των Μεθάνων δεν είναι υπόθεση ενός δήμου, ενός συλλόγου, μιας επιχείρησης ή ενός πλοιοκτήτη.
Είναι κοινή υπόθεση όλων όσοι ζουν, εργάζονται, επενδύουν και ενδιαφέρονται για το μέλλον των Μεθάνων.
