Φωτογραφίες: Σάββας Αθανασίου, Πάνος Δεδελός, Ανδρέας Λάφης, Φαίη Ορφανίδη (Πηγή: Facebook)
«Τρωάδες» στον Γαλατά: Μια καθηλωτική θεατρική βραδιά με συγκίνηση και σεβασμό στον Ευριπίδη
Περίπου 500 θεατές παρακολούθησαν το βράδυ της Κυριακής 30 Αυγούστου την παράσταση «Τρωάδες» του Ευριπίδη, στην Κατασκήνωση Γαλατά, σε μια ιδιαίτερα συγκινητική και υψηλού επιπέδου θεατρική βραδιά που απέδειξε στην πράξη πως το μεράκι, η δουλειά και η αγάπη για το θέατρο μπορούν να δημιουργήσουν ένα αποτέλεσμα που δύσκολα θα πίστευε κανείς ότι προέρχεται από ερασιτεχνική θεατρική ομάδα.
Η παράσταση, σε μετάφραση Παντελή Μπουκάλα, πραγματοποιήθηκε από την Κατασκήνωση Γαλατά και τον Σύλλογο «Θεατροίζην», υπό την αιγίδα του Δήμου Τροιζηνίας–Μεθάνων, με ελεύθερη είσοδο.
Και ήταν πραγματικά μια παράσταση που καθήλωσε το κοινό.
Καθ’ όλη σχεδόν τη διάρκειά της, από τους περίπου 500 ανθρώπους που είχαν συγκεντρωθεί στον χώρο, δεν ακουγόταν… κιχ. Η σιωπή των θεατών δεν ήταν απλώς ένδειξη προσοχής. Ήταν αποτέλεσμα της έντασης, της συγκίνησης και της δύναμης με την οποία οι ερασιτέχνες ηθοποιοί κατάφεραν να μεταφέρουν στη σκηνή τον σπαρακτικό θρήνο των γυναικών της Τροίας μετά την άλωση της πόλης.
Λιτά σκηνικά, μεγάλη συναισθηματική δύναμη
Ο χώρος της Κατασκήνωσης Γαλατά αποδείχθηκε εξαιρετικός για μια τέτοια παράσταση. Η ατμόσφαιρα, η φυσική ομορφιά και η αίσθηση του ανοιχτού θεατρικού χώρου λειτούργησαν ιδανικά για την τραγωδία του Ευριπίδη.
Τα σκηνικά ήταν λιτά, χωρίς περιττές υπερβολές και εντυπωσιασμούς, αλλά ακριβώς γι' αυτό ιδιαίτερα αποτελεσματικά. Δεν προσπάθησαν να «σκεπάσουν» το έργο. Αντίθετα, άφησαν χώρο στους ηθοποιούς, στον λόγο και στη μουσική να δημιουργήσουν τη συναισθηματική φόρτιση.
Το ίδιο ισχύει και για τη σκηνοθετική προσέγγιση. Οι Σταύρος Καραγιάννης και Γιάννης Μπουραζάνας, που ανέλαβαν τη σκηνοθεσία και τη διδασκαλία, αντιμετώπισαν το αρχαίο κείμενο με σεβασμό και χωρίς εύκολους μοντερνισμούς. Δεν επιχείρησαν να εντυπωσιάσουν με σκηνοθετικά τεχνάσματα, αλλά να αναδείξουν την ουσία του έργου και τη διαχρονικότητα του λόγου του Ευριπίδη.
Και το αποτέλεσμα τους δικαίωσε.
Ερμηνείες που ξεπέρασαν τις προσδοκίες
Ιδιαίτερα εντυπωσιακές ήταν οι ερμηνείες των ηθοποιών. Ήταν πραγματικά δύσκολο, βλέποντας το τελικό αποτέλεσμα, να αντιληφθεί κανείς ότι πρόκειται για ερασιτέχνες ηθοποιούς, οι οποίοι δούλεψαν με καθοδήγηση και διδασκαλία πάνω σε ένα από τα απαιτητικότερα είδη του παγκόσμιου θεάτρου.
Η Κέλλυ Αλεξιάδου ως Εκάβη απέδωσε με δύναμη και ευαισθησία τον πόνο της βασίλισσας που βλέπει την πατρίδα της κατεστραμμένη και την οικογένειά της να διαλύεται.
Ξεχώρισαν επίσης οι ερμηνείες των Δέσποινας Ψύχα ως Κασσάνδρας, Ολυμπίας Γιαννικάκη ως Ανδρομάχης, Χρήστου Θεοδωρόπουλου ως Μενελάου και Πέγκυς Κούζιλου ως Ελένης, ενώ πολύ καλή παρουσία είχαν ο Δημήτρης Ραφτόπουλος ως Ποσειδώνας, η Μαντώ Χαραλάμπους ως Αθηνά και ο Αντώνης Δραγάτσης ως Ταλθύβιος.
Ξεχωριστό ρόλο είχε φυσικά και ο Χορός, που λειτούργησε ως ενιαίο σώμα, μεταφέροντας στη σκηνή τον συλλογικό πόνο των αιχμάλωτων γυναικών.
Η μουσική, τα κοστούμια και οι λεπτομέρειες
Οι μελωδικές παρεμβάσεις έδωσαν στην παράσταση μια ακόμη διάσταση, ενισχύοντας τις δραματικές κορυφώσεις χωρίς να υπερκαλύπτουν τον λόγο.
Ιδιαίτερα προσεγμένα ήταν και τα κοστούμια, τα οποία εντάσσονταν αρμονικά στη συνολική αισθητική της παράστασης και συνέβαλαν στη δημιουργία της ατμόσφαιρας.
Σημαντική ήταν και η τεχνική υποστήριξη. Ο ήχος και ο φωτισμός του Σάκη Αντωνίου ήταν πολύ καλοί, με καθαρό ήχο και σωστό φωτισμό, χωρίς προβλήματα που θα μπορούσαν να διαταράξουν την ατμόσφαιρα της παράστασης.
Μια πράξη πολιτιστικής προσφοράς
Πίσω από όλο αυτό το αποτέλεσμα βρίσκεται μια σημαντική πράξη προσφοράς.
Ο συντοπίτης μας ηθοποιός και σκηνοθέτης Σταύρος Καραγιάννης, με αφετηρία το Εθνικό Θέατρο και μια σημαντική πορεία στο θέατρο, την τηλεόραση και τη σκηνοθεσία, επέστρεψε στον τόπο του και προσέφερε αφιλοκερδώς τη γνώση και την εμπειρία του, διδάσκοντας τη θεατρική τέχνη σε ερασιτέχνες ηθοποιούς της περιοχής.
Μαζί με τον Γιάννη Μπουραζάνα, ανέλαβαν τη σκηνοθεσία και τη διδασκαλία, μετατρέποντας μια ομάδα ανθρώπων με αγάπη για το θέατρο σε έναν θίασο που, όπως αποδείχθηκε στη σκηνή, μπορούσε να σταθεί με αξιώσεις απέναντι σε ένα απαιτητικό έργο του Ευριπίδη.
Σημαντική ήταν και η συμβολή της Αλεξάνδρας Κουλούρη στη διδασκαλία των τραγουδιών και στις χορογραφίες, καθώς και της Άβα Εμμανουήλ στο τραγούδι.
Ένας χώρος που αποδεικνύει την αξία του πολιτισμού
Η βραδιά είχε και έναν ακόμη συμβολισμό.
Η Κατασκήνωση Γαλατά αποτελεί έναν πολύτιμο χώρο για την περιοχή, ο οποίος, σε συνεργασία με το Υπουργείο Οικογένειας και Κοινωνικής Συνοχής και την υπουργό Δόμνα Μιχαηλίδου, προορίζεται να επαναλειτουργήσει ως παιδική κατασκήνωση.
Μέχρι τότε, όμως, ο χώρος παραμένει ζωντανός και ανοιχτός στην κοινωνία, φιλοξενώντας πολιτιστικές δράσεις και πρωτοβουλίες. Και η βραδιά των «Τρωάδων» έδειξε με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο τι μπορεί να προσφέρει ένας τέτοιος χώρος όταν ανοίγει στην τοπική κοινωνία και στον πολιτισμό.
Οι περίπου 500 θεατές που γέμισαν την Κατασκήνωση Γαλατά έφυγαν έχοντας παρακολουθήσει κάτι περισσότερο από μια ερασιτεχνική θεατρική παράσταση.
Είχαν παρακολουθήσει ένα έργο με ποιότητα, συγκίνηση, εξαιρετικές ερμηνείες και σεβασμό στο αρχαίο κείμενο.
Και ίσως το μεγαλύτερο κομπλιμέντο για όλους τους συντελεστές να ήταν εκείνη η απόλυτη σιωπή που επικράτησε στον χώρο.
Γιατί όταν περίπου 500 άνθρωποι παρακολουθούν μια παράσταση και δεν ακούγεται ούτε ψίθυρος, τότε η σκηνή έχει πραγματικά μιλήσει.
