Επιστολή της Ρίτσας Δαρσινού στο Saronic Magazine: Ο αγώνας για την Πρωτοβάθμια Υγεία στην περιοχή μας

Φιλοξενούμε σήμερα στο Saronic Magazine την επιστολή της συμπολίτισσάς μας από τον Γαλατά, κ. Ρίτσας Δαρσινού. Με αφορμή πρόσφατη δημόσια τοποθέτηση ιδιώτη ιατρού, η κ. Δαρσινού θέτει καίρια ερωτήματα για το δικαίωμα της τοπικής μας κοινωνίας σε ποιοτική Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας, υπογραμμίζοντας πως η διεκδίκηση του αυτονόητου δεν είναι αλαζονεία, αλλά θεμελιώδες συνταγματικό δικαίωμα κάθε πολίτη.

Ακολουθεί αυτούσια η επιστολή της:

Με αφορμή πρόσφατη δημόσια τοποθέτηση ιδιώτη ιατρού για την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας στην περιοχή μας

Η δημόσια συζήτηση για την υγεία είναι ίσως η σοβαρότερη που μπορεί να γίνει σε μια κοινωνία. Γι’ αυτό απαιτεί επιχειρήματα, σεβασμό και διάθεση για λύσεις.

Κανείς δεν αμφισβητεί τον καθημερινό αγώνα των γιατρών και των εργαζομένων στις δημόσιες δομές υγείας. Αντίθετα, όλοι γνωρίζουμε ότι εργάζονται πολλές φορές κάτω από δύσκολες συνθήκες, με ελλείψεις προσωπικού και υποδομών. Για τα προβλήματα αυτά δεν ευθύνονται οι ίδιοι.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι πολίτες οφείλουν να αποδεχθούν ως φυσιολογικό το γεγονός ότι βασικές υπηρεσίες υγείας δεν είναι διαθέσιμες όταν τις χρειάζονται.

Οι κάτοικοι της Τροιζηνίας, των Μεθάνων και του Πόρου δεν είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Πληρώνουν τους ίδιους φόρους, τις ίδιες ασφαλιστικές εισφορές και έχουν τα ίδια συνταγματικά δικαιώματα με κάθε πολίτη αυτής της χώρας. Ιδιαίτερα τους θερινούς μήνες, όταν ο πληθυσμός της περιοχής πολλαπλασιάζεται, η ανάγκη για αξιόπιστη Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας γίνεται ακόμη μεγαλύτερη.

Κανείς δεν ζητά να μετατραπεί η περιοχή μας σε πανεπιστημιακό νοσοκομείο ή να διαθέτει όλες τις ιατρικές υποειδικότητες. Ζητά όμως το αυτονόητο: να λειτουργούν οι βασικές υπηρεσίες της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, ώστε ένας τραυματισμένος άνθρωπος ή ένα παιδί να μπορεί να εξυπηρετηθεί άμεσα και με ασφάλεια.

Εξίσου προβληματικός, όμως, είναι και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι πολίτες που εκφράζουν την αγωνία τους. Όταν σε μια δημόσια παρέμβαση χρησιμοποιούνται χαρακτηρισμοί όπως «Ελληναράδες» ή παραδείγματα με υποτιμητικά υποκοριστικά για ανθρώπους που ζητούν καλύτερες υπηρεσίες, το μήνυμα που εκπέμπεται δεν είναι διάλογος αλλά απαξίωση.

Ο πολίτης που διαμαρτύρεται επειδή δεν λειτουργεί μια βασική υπηρεσία υγείας δεν είναι «παντογνώστης του πληκτρολογίου». Δεν είναι υπερβολικός. Δεν είναι απέναντι στους γιατρούς. Είναι ένας άνθρωπος που φοβάται για το παιδί του, για τον γονιό του ή για τον ίδιο και ζητά από την Πολιτεία να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της.

Η διεκδίκηση καλύτερης δημόσιας υγείας δεν είναι αλαζονεία. Είναι δικαίωμα. Και η έκφραση αυτού του δικαιώματος δεν μπορεί να συνοδεύεται από ειρωνείες ή απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς.

Η επαρχία δεν πρέπει να εκπαιδεύεται να συμβιβάζεται με τα λιγότερα. Αντίθετα, πρέπει να διεκδικεί περισσότερα. Γιατί κάθε φορά που αποδεχόμαστε ότι «εδώ έτσι είναι», κάνουμε ένα ακόμη βήμα προς την εγκατάλειψη της περιφέρειας.

Η υγεία δεν είναι προνόμιο των μεγάλων πόλεων. Δεν εξαρτάται από τον τόπο κατοικίας, ούτε από τον ταχυδρομικό κώδικα. Είναι θεμελιώδες δικαίωμα κάθε πολίτη.

Και αυτό το δικαίωμα δεν θα πάψουμε ποτέ να το διεκδικούμε με σεβασμό, αλλά και με αποφασιστικότητα.

Ρίτσα Δαρσινού