Η κακοκαιρία της Τετάρτης 21 Ιανουαρίου 2026 άφησε βαθιά σημάδια στις Σπέτσες. Το παραλιακό μέτωπο του νησιού μετατράπηκε σε βομβαρδισμένο τοπίο: γκρεμισμένοι μόλοι, σπασμένες πλάκες σε πλατείες, διαλυμένα αποδυτήρια, παγκάκια ξεριζωμένα, δρόμοι γεμάτοι πέτρες, άμμο και φερτά υλικά. Τα κύματα, ύψους πολλών μέτρων, κάλυψαν για ώρες ολόκληρες περιοχές – ακόμα και την πλατεία Ποσειδωνίου, φτάνοντας μέχρι τα σκαλιά ξενοδοχείων. Η θάλασσα, που τόσο αγαπήθηκε και τόσο σεβάστηκε από τους Σπετσιώτες, θύμισε για μία ακόμα φορά την ακαταμάχητη δύναμή της.
Όμως αυτό το θέαμα δεν είναι καινούργιο. Οι Σπέτσες, όπως και όλα τα νησιά της χώρας μας, έχουν μάθει εδώ και αιώνες να ζουν με τέτοια φαινόμενα. Η σχέση τους με τη θάλασσα δεν είναι μόνο ρομαντική – είναι βαθιά, σκληρή, γεμάτη σεβασμό και ταυτόχρονα εγρήγορση. Η θάλασσα δίνει ζωή, ψωμί, ταυτότητα, αλλά και παίρνει, όταν θυμώνει. Και οι Σπετσιώτες το γνωρίζουν καλά αυτό.
Το ίδιο ακριβώς σκηνικό είχε επαναληφθεί πριν από 64 χρόνια. Στις 3 Μαρτίου 1962, η εφημερίδα Ελευθερία δημοσίευσε το εξής απόσπασμα (αυτούσιο, όπως αναρτήθηκε από την κα Μαρίλη Αναργύρου στην ομάδα «Σπέτσες… μια φορά κι έναν καιρό»):
«Ο λιμενάρχης Σπετσών ανέφερεν εις το υπουργείον Εμπορικής Ναυτιλίας ότι λόγω της ενσκηψάσης θαλασσοταραχής και των πνεόντων σφοδρών νοτιοανατολικών ανέμων, επήλθον ζημίαι εις λιμενίσκον Ντάπιας των Σπετσών, αποκοπέντων των κρηπιδωμάτων. Ολόκληρος επίσης σχεδόν η παραλιακή αρτηρία προς λιμένας Μπαλτίζας και Αναργυρείου Σχολείου κατέστη επίσης αδιάβατος, λόγω καθιζήσεως εδάφους εις τμήματα. Προβλής παραβολής πλοίων, υπέστη ωσαύτως τμηματικάς καθιζήσεις και υπογείους ρωγμάς. Ζημίαι επί πετρελαιοκινήτων δεν εσημειώθησαν.» Μάρτιος 1962. Απόσπασμα από την εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ (Πηγή: Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος)
Η περιγραφή αυτή μοιάζει σαν να γράφτηκε χθες. Οι ίδιοι άνεμοι, τα ίδια κύματα, οι ίδιες ζημιές σε κρηπιδώματα, παραλιακές αρτηρίες και προβλήτες. Η ίδια μάχη με τη θάλασσα. Μόνο τα ονόματα των μηχανημάτων και των υπουργείων άλλαξαν. Η ουσία παραμένει ίδια.
