H αναγνώστρια κα Ματίνα Νίκα, κάτοικος Ασκελίου Πόρου, μας έστειλε το ακόλουθο κείμενο προς δημοσίευση:
"Το ότι έχω προβλήματα όρασης και κινητικότητας είναι γνωστό τοις πάσι. Μέχρι πρόσφατα στους συγγενείς μου έλεγαν: "Αχ, η Ματινούλα με το πρόβλημα". Και εγώ έκανα τη ζωάρα μου και εκείνοι νόμιζαν πως είμαι καημενούλα και όταν όντως εμφανίστηκαν προβλήματα όλοι αυτοί ήταν… άφαντοι. Δε βαριέσαι, συνηθίζεται με τα χρόνια.
Το μόνο που δεν συνηθίζεται και δεν μπορώ να αποδεχτώ είναι να μην κάνω κάθε μέρα το μπάνιο μου το καλοκαίρια. Μπροστά στο σπίτι μου, στο Ασκέλι, ανάμεσα στην Αίγλη και το Golden View.
Οι πιστοί λουόμενοι και καλοί φίλοι εκεί -με-ξέρουν. Μικρή τα μετρούσα τα μπάνια κάθε καλοκαίρι. Και τώρα τα μετράω δηλαδή, απλώς πια, κάθε χρόνο, μειώνονται και μειώνονται.
Πρακτικό είναι το ζήτημα. Αν δεν με πάνε οι αδερφές μου ή οι ανιψιές μου χέρι χέρι, πώς;
Το κειμενάκι δεν είναι άλλη μια δακρύβρεχτη και μελό ιστορία. Το σπίτι αγοράστηκε από τον παππού μου το 1939 και με πολύ κόπο, συναισθηματικό και πρακτικό, έχει κρατηθεί μέχρι και σήμερα. Εκεί στο ''ρέμα'' που λέτε όλοι (Κληρονομιάς Οικογένειας Νίκα) υπήρχε ένα απλό χωμάτινο δρομάκι. Ολοι από εκεί κατέβαιναν. Ντόπιοι και τουρίστες. Με τις πολλές βροχές, αλλαγές κλίματος και τα λοιπά, το δρομάκι εξαφανίστηκε, τα δέντρα και τα φυτά φούντων αναρά και η προσπέλαση του ακατόρθωτη.
Είναι δασικό, για το κράτος.
Εμείς ούτε πέτρα δεν μπορούμε να κουνήσουμε. Εντάξει, καταλαβαίνουμε, να τηρήσουμε τους νόμους φυσικά. Παρακαλέσαμε αρκετές φορές το Δασαρχείο, το Λιμεναρχείο, το Λιμενικό Ταμείο, το Δήμο απλώς να "ισιώσει" λίγο αυτό το δρομάκι, με χώμα, να μπορώ να πηγαίνω ασφαλώς στην παραλία, όχι μόνο εγώ και οι υπόλοιποι, απλώς εγώ δεν μπορούσα να πάω από αλλού, μόνο καθιστή κατεβαίνοντας τα σκαλάκια της προβλήτας και με συνοδεία.
Λαμβάναμε μόνο απορρίψεις.
Μέχρι και στον κύριο ιδιώτη, και πάντα πρόθυμο για συνεργασίες, "γείτονα" μας και ενώ υποσχέθηκε, τίποτα.
Βέβαια, λίγες μέρες πριν το φετινό Πάσχα, ξαφνικά καθαρίστηκε όλο το οικόπεδο, εν μια νυκτί, φυσικά εν αγνοία μας.
Το δασικό ξανά λέω οικόπεδο, χωρίς η αρμόδια υπηρεσία, το Δασαρχείο δηλαδή, να ψάξει τι γίνεται. Ενώ σε εμάς μέχρι πέρσι εξαπόλυε ειρωνικές εκφράσεις όπως: "και που γράφει το όνομα σας και δεν μπορώ να κάνω εγώ κάτι για την υποτιθέμενη δυσκολία σας, κλπ κλπ"
Φαίνεται μόνο μια καντίνα, μερικές ξαπλώστρες, κάποια αυτοκίνητα πελατών του ξενοδοχείου, κάτι σκισμένες σημαιούλες και μερικές ψήφοι, εξαγοράζουν το δασικό αυτό "ρέμα". Και ο νοών νοείτω, φίλοι!
Ματίνα Νίκα"
