Το απόγευμα της 26ης Μαρτίου 2025 θα μείνει χαραγμένο στην ιστορία του Πόρου ως μια ημέρα πένθους. Το ιστορικό εκκλησάκι της Υπαπαντής του Σωτήρος, ένα από τα πιο αγαπημένα και γραφικά τοπόσημα του νησιού, κάηκε ολοσχερώς σε μια καταστροφική πυρκαγιά που εξάντλησε τις προσπάθειες των πυροσβεστικών δυνάμεων.
Το εκκλησάκι, που βρίσκεται στον εμπορικό πεζόδρομο της οδού Ερμού, πίσω από τη Δημοτική Αγορά, ήταν ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς χώρους λατρείας και πολιτιστικής κληρονομιάς του Πόρου. Με την ανοιχτή του πόρτα για πιστούς και επισκέπτες, αποτελούσε έναν από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς για τουρίστες, οι οποίοι θαύμαζαν την απλή αλλά γεμάτη ιστορία αρχιτεκτονική του.
Ιστορική αναδρομή
Σύμφωνα με την έρευνα του αείμνηστου ποριώτη δημοσιογράφου Βασίλη Κουτουζή, ο ναός της Υπαπαντής του Σωτήρος (γνωστός και ως "Κεντρική Αγορά") ήταν παλιός ενοριακός ναός, με εφημέριο τον μ. Χριστόδουλο Παπαδημητρίου, ο οποίος χειροτονήθηκε το 1839. Ο ναός υπαγόταν σε 110 οικογένειες και ήταν αρχικά ιδιοκτησία του Γεωργίου Λάφη. Μετά το θάνατό του, δόθηκε στον ναό του Αγίου Γεωργίου, διατηρώντας όμως την κεντρική του θέση στην καθημερινή ζωή του νησιού.
Η ενορία της Υπαπαντής: Κέντρο κοινωνικής και εμπορικής ζωής
Η ενορία της Υπαπαντής ήταν η μεγαλύτερη του Πόρου τον 19ο αιώνα και κέντρο της δημόσιας ζωής. Σύμφωνα με ιστορικές πηγές, εδώ βρίσκονταν:
Το Δημαρχείο και η Χωροφυλακή
Το Αλληλοδιδακτικό Σχολείο Αρένων
Τα πρακτορεία της Ελληνικής Ακτοπλοΐας και της ασφαλιστικής εταιρείας "Ο Φοίνικας"
Το Δημόσιο Ελληνικό Σχολείο (πάνω από τη θέση "Κολώνα")
Καφενεία όπως του Ταμβακόπουλου, του Λ. Φάρσα, του Ιω. Φωτόπουλου και του Π. Πολύχρονη
Το φαρμακείο του Κεχαγιά
Τα ιατρεία των γιατρών Ιω. Δουζίνα και Αθ. Κασιμάτη
Δέκα ταβέρνες, με τις πιο γνωστές να είναι του Ν. Βαρβέρη, του Σπυρίδωνα, του Δουζίνα, του Χ. Κανελάκη, του Αγγελή Παπαντωνίου, του Ν. Τσαλίκη και του Ιω. Φτώχια.
Η καταστροφή του ναού δεν είναι απλώς η απώλεια ενός κτιρίου, αλλά μιας ζωντανής ιστορίας που συνδέει γενεές Ποριωτών. Οι κάτοικοι εκφράζουν τη θλίψη τους, αναπολώντας τις αναμνήσεις τους, εκφράζοντας την πρόθεση τους να αναστηλώσουν το Ναό ακόμη και με δικά τους έξοδα.
