Στις 20 Σεπτεμβρίου 1971 έφυγε από τη ζωή ο Γιώργος Σεφέρης. Πενήντα πέντε χρόνια μετά, ένα κομμάτι της μνήμης του παραμένει δεμένο με τον Πόρο, τη «Γαλήνη», τη θάλασσα και το φως του νησιού.
Υπάρχουν τόποι που ένας άνθρωπος επισκέπτεται. Και υπάρχουν τόποι που, με κάποιον παράξενο τρόπο, τον επισκέπτονται κι εκείνοι.
Ο Πόρος υπήρξε ένας από αυτούς για τον Γιώργο Σεφέρη.
Ήρθε για πρώτη φορά το 1936, μαζί με τη Μαρώ, και επέστρεψε το Πάσχα του 1940. Θα ξαναγυρίσει μετά τον πόλεμο, βρίσκοντας στη «Γαλήνη» κάτι περισσότερο από ένα καταφύγιο: έναν τόπο όπου μπορούσε, έστω για λίγο, να ξαναβρεί την αίσθηση μιας σταθερής ελληνικής ζωής.
Στον Πόρο, η Ελλάδα δεν ήταν αφηρημένη ιδέα. Ήταν το νερό, τα πεύκα, το φως, οι απέναντι ακτές, ο περίπατος προς τον Φάρο, ο Ρωσικός Ναύσταθμος, το Νεώριο. Ήταν ένα τοπίο που μπορούσε να κοιτάζει για ώρες και να μετατρέπει σε μνήμη.
Ο Σεφέρης φωτογράφισε τον Πόρο, τη Μαρώ, το Ασκέλι, την Παναγίτσα, το Μοναστήρι, τους κήπους της «Γαλήνης», αλλά και τη μεγάλη άγκυρα στο Νεώριο. Κάθε εικόνα μοιάζει σήμερα με ένα μικρό παράθυρο σε έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια με τον ίδιο τρόπο, αλλά εξακολουθεί να αναγνωρίζεται μέσα από το βλέμμα του ποιητή.

Στη «Γαλήνη» του 1946 συνδέεται ο Πόρος με μία από τις σημαντικότερες δημιουργικές στιγμές του. Εκεί συνέλαβε και έγραψε την «Κίχλη», το έργο που θα συνδεθεί βαθιά με το ποριώτικο τοπίο και με το ναυάγιο που έγινε μέρος της ποιητικής του μνήμης.
Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και το όνομα του νησιού τον απασχολούσε. «Πόρος» σημαίνει δίοδος. Και ο Σεφέρης αναρωτιόταν: δίοδος προς τα πού; Μετά τον πόλεμο, μετά την απελευθέρωση, ύστερα από τόσα χρόνια μετακινήσεων και εξορίας, ο Πόρος μπορούσε να γίνει ένα μικρό πέρασμα προς την Ελλάδα που αναζητούσε.
Πενήντα πέντε χρόνια μετά τον θάνατό του, ο Πόρος εξακολουθεί να τον τιμά όχι μόνο μέσα από τις αναφορές στη «Γαλήνη» και στην «Κίχλη», αλλά και με έναν τρόπο καθημερινό, ενσωματωμένο στον ίδιο τον ιστό της πόλης.
Το όνομα του Σεφέρη έχει δοθεί σε μία από τις ομορφότερες κλίμακες του νησιού, εκεί όπου η παραλία συναντά τον εσωτερικό οικισμό. Είναι η διαδρομή που ξεκινά από την πλατεία Βιρβίλη και τη γκαλερί Citronne, ανεβαίνει τα σκαλοπάτια περνώντας από το εκκλησάκι του Αγίου Ματθαίου και καταλήγει στην οδό Χριστόδουλου Μέξη, κοντά στον Άγιο Γεώργιο.

Ένας δρόμος που δεν είναι απλώς μια πινακίδα. Είναι μια μικρή πορεία μέσα στον Πόρο: από το νερό προς τα ψηλότερα σπίτια, από την κίνηση της παραλίας στη σιωπή των στενών, από το παρόν σε εκείνο το παρελθόν που ο Σεφέρης γνώρισε και κράτησε στις σελίδες του.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο συγκινητικό στοιχείο της σχέσης του με το νησί. Ο ποιητής δεν χρειάστηκε να επινοήσει έναν φανταστικό τόπο. Τον είχε μπροστά του.
Στις 20 Σεπτεμβρίου 1971 έφυγε ο Γιώργος Σεφέρης. Ο Πόρος, όμως, κράτησε τη φωνή του — στη θάλασσα της «Γαλήνης», στα πεύκα, στις παλιές φωτογραφίες, στην «Κίχλη» και στα σκαλοπάτια που εξακολουθούν να ανεβαίνουν προς την καρδιά της πόλης.
Κάθε φορά που κάποιος περνά από την οδό Γιώργου Σεφέρη, ο ποιητής επιστρέφει για λίγο στον τόπο που αγάπησε.
Και ο Πόρος, όπως πάντα, συνεχίζει να τον θυμάται με τον δικό του τρόπο.