Είχα μπει πολλές φορές στον πειρασμό να σχολιάσω, αλλά, σκεπτόμενος ότι μπορεί να θεωρηθεί ότι μεροληπτώ υπέρ κάποιου, είτε αυτός είναι πολιτικός, τοπικός άρχοντας, ΚΥ, δημόσιος ή ιδιωτικός τομέας κτλ., δεν το έχω κάνει.
Με όλη την αγάπη και τον σεβασμό για τη μητέρα που το παιδί της έπαθε ατύχημα και, φυσικά, όντας και εγώ γονιός, καταλαβαίνω τα έντονα συναισθήματά της εκείνη την ώρα (και που, αν δεν κάνω λάθος, εγώ απάντησα στο τηλέφωνό της και την παρέπεμψα στον συνάδελφο λόγω της ηλικίας του ασθενούς), θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι βρισκόμαστε σε μια επαρχία της Ελλάδας και όχι στο Μάλμε της Σουηδίας. Στην Αθήνα περιμένει κάποιος αρκετή ώρα ή ώρες για το ΕΚΑΒ και, χαρακτηριστικά, στη Σαλαμίνα είδα προσφάτως 3 ώρες αναμονή ασθενοφόρου για ηλικιωμένη με κάταγμα ισχίου. Δεν μπορούμε να αποζητούμε στον Πόρο κάτι καλύτερο, λοιπόν, από ό,τι στην υπόλοιπη ελληνική επικράτεια. Ζούμε στην Ελλάδα και όχι στη Δανία ή το Ηνωμένο Βασίλειο.
Για να υπάρχει 24/7 ακτινολογικό σε μια δομή υγείας, είναι απαραίτητοι 4 χειριστές του μηχανήματος, για να μην επεκταθώ και σε ακτινοδιαγνώστες ιατρούς για τη γνωμάτευση των ακτινογραφιών. Τέτοιο προσωπικό δεν διαθέτουν ούτε τα επαρχιακά νοσοκομεία με πληθυσμό 20 και 30 φορές αυτόν του Πόρου.
Ιδιωτικό ακτινοδιαγνωστικό δεν μπορεί να σταθεί λόγω του μικρού πληθυσμού.
Το πλησιέστερο νοσοκομείο είναι στη μία ώρα από εδώ, όσο κάνει κάποιος να μεταβεί από την Καλλιθέα στη Γλυφάδα με μέτρια κίνηση στην Αθήνα.
Και τονίζω ξανά: δεν έχω κάτι με τη συμπαθέστατη μαμά και κάθε άνθρωπο που αναζητά το καλύτερο για αυτόν και το περιβάλλον του και εύχομαι περαστικά στο παιδί της, αλλά δεν είναι αβοήθητος κανείς στο νησί. Απλά είναι σε επαρχία και σε νησί. Δεν είμαστε στο Star Trek να διακτινιστεί ο ασθενής στο νοσοκομείο. Είμαστε στην Ελλάδα, σε επαρχία και σε νησί.
Και μιας και το ξεκίνησα, ας μιλήσω και λίγο για την τοπική δομή υγείας, το ΚΥ Γαλατά, για το οποίο τόσα ακούω τελευταία. Να κλείσει, λέει ο ένας... Να φέρουν γιατρούς, λέει ο άλλος... κ.ο.κ. Άνθρωποι που έχουν σχέση με την υγεία όσο εγώ με την πυρηνική φυσική.
Ακούστε, λοιπόν, πώς έχουν τα πράγματα από έναν γιατρό 22 χρόνια, μοιρασμένα ακριβώς στη μέση σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.
Πρώτον: ξαναλέω ότι ζούμε στην Ελλάδα, σε μια μικρή επαρχία. Δεν μπορούμε να θέλουμε γιατρούς και υποειδικότητες 24/7, σε 5 λεπτά από το συμβάν, σε οποιαδήποτε γωνία, από την Κουνουπίτσα Μεθάνων μέχρι τη Φούσα στον Πόρο.
Αυτά δεν γίνονται ούτε στα μεγάλα αστικά κέντρα.
Δεύτερον: οι συνθήκες εργασίας στις δημόσιες δομές υγείας, ειδικότερα μακριά από την Αθήνα, χωρίς εργαστηριακά, ακτινολογικό, υπερήχους, αξονική κτλ., είναι εξαιρετικά δύσκολες για έναν γιατρό. Θέλει γνώσεις, επάρκεια, αντοχή και, λαϊκά δηλαδή, θέλει μεγάλα... guts για να αντιμετωπίσεις επαρκώς οποιοδήποτε περιστατικό, οποιασδήποτε ειδικότητας, μόνος σου, μία και μιάμιση ώρα από την κοντινότερη δευτεροβάθμια δομή υγείας. Οπότε γίνεται ελάχιστα δελεαστικό για έναν γιατρό που μπορεί να εργαστεί σε κάτι αντίστοιχο στην Αθήνα, με μικρότερη καταπόνηση, περισσότερα μέσα και ίδιες απολαβές, δίπλα στα μεγάλα νοσοκομεία και άπειρους ιατρούς όλων των ειδικοτήτων.
Για να μην αναφερθώ ότι κάθε ασθενής θέλει και ένα ασθενοφόρο για ό,τι του συμβεί και αρχίζει τα «θα σου δείξω...», «θα σου κάνω...», και εσύ έχεις ένα ασθενοφόρο (το οποίο κάποτε είχε χρειαστεί να το οδηγήσω και εγώ και άλλοι συνάδελφοι στο ΚΥ) για όλη την περιοχή: Μέθανα, Πόρο, Γαλατά, ακόμα και Ύδρα.
Και καλά κάνει ο πολίτης... Σου λέει: «Αδελφέ, έχω πληρώσει για αυτά, φίλε μου». Αλλά πραγματικά δεν ευθύνεται ο εφημερεύων ιατρός, που αμείβεται με 4€ την ώρα, για αυτό.
Αλλά αυτός τα ακούει, γιατί για τον πολίτη αυτός είναι το κράτος εκείνη τη στιγμή.
Τρίτον: οι απολαβές είναι αστείες για έναν άνθρωπο που πήγε 30 ετών για να πάρει τον πρώτο του μισθό, που έδινε εξετάσεις ειδικότητας στα 35 και μέχρι τότε ζούσε με χαρτζιλίκι του μπαμπά.
Και πολύ περισσότερο για κάποιον που ασχολείται με την ανθρώπινη ζωή, χωρίς περιθώριο λάθους στην πρωινή του δουλειά και με 7-10 24ωρα τον μήνα εφημερία του τρόμου.
Και θα προέτρεπα τον καθένα να βάλει στη θέση αυτή το παιδί του, για το οποίο θα έχει μοχθήσει αυτός και εκείνο μια ζωή, για να παίρνει, ως ειδικευμένος, στην εφημερία 4€ την ώρα και η συμπαθέστατη κυρία που καθαρίζει το ιατρείο μου 20€ για μισή ώρα (και καλά κάνει η κοπέλα, γιατί έτσι πρέπει να αμείβεται ο καθένας).
Τέταρτον: δεν ευθύνεται κανένας δήμαρχος για το ότι δεν έχει γιατρούς το ΚΥ και, για να μη πείτε ότι μεροληπτώ, έχω έρθει σε επαφή με τους τελευταίους τρεις δημάρχους της Τροιζηνίας και δύο του Πόρου και σας διαβεβαιώ ότι όλοι έκαναν και θα έκαναν τα πάντα για να το καταφέρουν, αλλά δεν εξαρτάται από αυτούς. Ακόμα και λεφτά από την τσέπη τους ήταν διατεθειμένοι κάποιοι να βάλουν, και βαθιά κιόλας, αλλά είναι πάνω από τις δυνάμεις τους.
Γι' αυτό και σε προσωπικές κουβέντες που είχα με όλους προεκλογικά, τους προέτρεπα να είναι φειδωλοί με τις θέσεις τους όσον αφορά την υγεία.
Εδώ ολόκληρος υπουργός τροποποιούσε νόμους για έναν και δύο γιατρούς σε κάποιο νησί και θέλετε να φέρει ο κάθε δήμαρχος της περιοχής 4-5 γιατρούς σε κάθε δήμο και να είναι διαθέσιμος πάντα κάποιος μέσα σε 5 λεπτά. Γιατί τόσους θέλεις για να καλύψεις όλες τις ημέρες όλο το 24ωρο.
Ο γιατρός δεν είναι ΑΙ μηχανή. Είναι άνθρωπος, με οικογένεια, σπίτι, χόμπι, ανάγκη για ξεκούραση, όπως όλοι.
Δεν μπορεί να εφημερεύει 30 μέρες τον μήνα, όλο τον χρόνο.
Αυτό θέλει χέρια και καθαρό μυαλό, γιατί το διακύβευμα είναι η ανθρώπινη ζωή και όχι κάποια σαλάτα σε ένα εστιατόριο ή μια σωλήνα αποχέτευσης.
Ο ειδικευμένος ιατρός είναι άνθρωπος πάνω από 35, πιθανότατα με μια οικογένεια από πίσω, με ένα πτυχίο με βάρος και με άπειρες επιλογές για να βρει αλλού τα πενιχρά χρήματα του Δημοσίου, ειδικά υπό αυτές τις συνθήκες εργασίας που επικρατούν στα ΚΥ της χώρας.
Πέμπτον: για να μην θεωρηθεί ότι όλα αυτά είναι κουβέντα συναδελφικής αλληλεγγύης... «Καλά θα πει ο κάθε φωστήρας του πληκτρολογίου, γιατρός είναι, θα καλύψει τους συναδέλφους...», να επισημάνω ότι δεν έφυγα από το ΚΥ με αγάπες και λουλούδια, αλλά δεν μπορώ να μη πω ότι οι συνάδελφοί μου και όλο το προσωπικό κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν για όλους και, αν φύγουν και αυτοί, δύσκολα θα έρθουν νέοι γιατροί σε μια επαρχιακή δομή υγείας, με όλα τα προβλήματα που επισήμανα, σε μια χώρα σαν την Ελλάδα.
Το ΚΥ είναι εξαιρετικά σημαντικό για την περιοχή και σας το λέει ένας ιδιώτης ιατρός, που θα πει κάποιος ότι έχει όφελος να κλείσει.
Οι νέοι ιατροί φεύγουν κατά κύματα στο εξωτερικό.
Να αναφέρω ότι τα τελευταία 10 χρόνια έχουν παραιτηθεί 6 νέοι ηλικιακά ιατροί από το ΚΥ, από τους οποίους οι 2 είναι στο εξωτερικό, οι 2 σε δημόσια νοσοκομεία και οι 2 είμαστε ακόμα στην περιοχή.
Ούτε όλοι είμαστε στραβοί ούτε όλα είναι στρωμένα με ροδοπέταλα εκεί έξω...
Εν κατακλείδι, η υγεία είναι μια καυτή πατάτα. Τα προβλήματα είναι διαχρονικά και οι ευθύνες ξεκινούν από ψηλά και έχουν βάθος χρόνου δεκαετιών.
Θα πρότεινα σε όλους να προσπαθούν και να επιζητούν, ναι... αλλά να είναι πραγματιστές, να μην ζουν σε περιβάλλον Στοκχόλμης και Κοπεγχάγης ζώντας στον Πόρο, τον Γαλατά και τα Μέθανα, και να είναι μακριά από τους Ελληναράδες που σήμερα είναι γιατροί, αύριο σεισμολόγοι, μεθαύριο πολιτικοί αναλυτές και την επόμενη εβδομάδα ιστορικοί του μέλλοντος...
Δεν είναι αβοήθητος ο κόσμος στον Πόρο, ούτε στον Γαλατά, ούτε στα Μέθανα.
Απλά ζει ή έχει επισκεφτεί μια όμορφη επαρχιακή γωνιά της χώρας, που όλοι πρέπει να δείτε, αλλά Mayo Clinic δεν υπάρχει εδώ και ούτε θα υπάρξει...
Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού... και περαστικά στον μικρούλη!!!
Υ.Γ. Επειδή από εχθές που έκανα αυτό το ποστ με πήραν δεκάδες τηλέφωνα φίλοι και γνωστοί και άλλοι μου έλεγαν μήπως είναι σαν να υποστηρίζεις τους νυν δημάρχους και βουλευτές γιατί λες ότι δεν γίνεται να έχουμε τις παροχές της Αθήνας, άλλοι μου έλεγαν μήπως είναι σαν να κατηγορείς τους νυν δημάρχους και βουλευτές γιατί λες για κακές συνθήκες εργασίας και κακοπληρωμένη εφημερία.
Οπότε μάλλον δεν επικροτώ κανέναν, δεν εξαρτώμαι από κανέναν, δεν με ταΐζει κανένας. Αύριο το πρωί, όπως και τις 7 ημέρες της εβδομάδας, θα πάω στο ιατρείο μου να κάνω, στο μέτρο του εφικτού, ό,τι μπορώ για την υγεία του κόσμου που με εμπιστεύεται.
Αυτή είναι η προσωπική μου γνώμη σαν πολίτης και 22 χρόνια γιατρός, από τα οποία 14 στην περιοχή της Τροιζηνίας, Μεθάνων και Πόρου, και σε κάποιους θα αρέσει, σε κάποιους όχι.
Σίγουρα αξίζουμε περισσότερα για την υγεία στην περιοχή μας, σίγουρα έχουμε πληρώσει και πληρώνουμε για περισσότερα και τις περισσότερες φορές πάνε αλλού, αλλά, όπως δεν μπορώ να ζητάω φιλέτο Wagyu A5 σε τοπική χασαποταβέρνα στο χωριό, έτσι και δεν μπορώ να έχω παροχές υγείας με την ίδια ευκολία που θα τις έχω (αν τις έχω) στα μεγάλα αστικά κέντρα.
Είμαι ανοιχτός να το συζητήσω με τον καθένα από κοντά.
Να συζητάτε με ανθρώπους γνώστες του αντικειμένου με το οποίο καταπιάνεστε. Όπως εγώ, αν θέλω να μάθω τι παιχνίδια παίζονται στην παγκόσμια οικονομία μετά από τις εκάστοτε δηλώσεις του Τραμπ, θα μιλήσω με έναν φίλο οικονομολόγο που εκτιμώ και όχι με την κυρά Μπηλιώ από το Μεγαλοχώρι ή την κυρά Κατίνα από την Πούντα (εκτός αν θέλω να μάθω πώς να ανοίξω φύλλο για τυρόπιτα).
Φτάνει πια, λοιπόν, με τους παντογνώστες ειδήμονες επί παντός επιστητού του πληκτρολογίου."
