Υπάρχουν στιγμές που η πραγματικότητα είναι πιο σκληρή από οποιοδήποτε πολιτικό σχόλιο.
Τα χειροκροτήματα δεν κάνουν ακτινογραφίες - Άρθρο του Μπ. Κανατσίδη
Ένα πεντάχρονο παιδί πέφτει σε παιδική χαρά στον Πόρο και σπάει το χέρι του. Ο ιδιώτης παιδίατρος κάνει ό,τι μπορεί. Ακινητοποιεί το τραυματισμένο άκρο και ξεκινά ένας αγώνας δρόμου για να βρεθεί ένα απλό ακτινολογικό μηχάνημα που να λειτουργεί.
Σύμφωνα με τη δημόσια καταγγελία της γιαγιάς του παιδιού, το Κέντρο Υγείας Γαλατά ενημέρωσε ότι δεν μπορούσε να πραγματοποιήσει ακτινογραφία, όχι μόνο εκείνη την ημέρα αλλά ούτε και την επόμενη. Αντίστοιχη ήταν, όπως αναφέρει, η απάντηση και από την υγειονομική μονάδα του Πόρου.
Το αποτέλεσμα; Ένα τραυματισμένο παιδί να μπει στο αυτοκίνητο στις 10 το βράδυ και να μεταφερθεί εσπευσμένα στον Πειραιά για κάτι που, σε μια στοιχειωδώς οργανωμένη περιοχή, θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται σε λίγα λεπτά.
Εάν τα γεγονότα έχουν όπως περιγράφονται στην καταγγελία, τότε δεν πρόκειται απλώς για μία δυσάρεστη εμπειρία μιας οικογένειας. Πρόκειται για μια ακόμη ηχηρή υπενθύμιση της κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας στην ευρύτερη περιοχή Πόρου και Τροιζηνίας.
Το πιο ανησυχητικό είναι ότι η συγκεκριμένη καταγγελία δεν εμφανίστηκε σε κενό αέρος. Κάτω από τη δημοσίευση, αρκετοί πολίτες περιγράφουν αντίστοιχες εμπειρίες και παρόμοια περιστατικά. Οι διαμαρτυρίες πληθαίνουν. Οι ιστορίες επαναλαμβάνονται. Και κάθε νέα καταγγελία μοιάζει να επιβεβαιώνει ότι το πρόβλημα δεν είναι περιστασιακό αλλά διαχρονικό.
Μόλις χθες τελέστηκε το 40ήμερο μνημόσυνο του κατοίκου της Τροιζηνίας που έχασε τη ζωή του κατά τη μεταφορά του με ιδιωτικό αυτοκίνητο προς νοσοκομείο της Αργολίδας. Το περιστατικό εκείνο είχε συγκλονίσει την τοπική κοινωνία και είχε αναδείξει με τον πιο τραγικό τρόπο τα κενά στις υπηρεσίες υγείας της περιοχής.
Κι όμως, παρά τα περιστατικά, τις δημόσιες καταγγελίες και τη διαρκώς αυξανόμενη ανησυχία των πολιτών, δύσκολα διακρίνει κανείς την αίσθηση του επείγοντος από εκείνους που έχουν την ευθύνη να δώσουν λύσεις.
Ασφαλώς, οι Δήμοι Πόρου και Τροιζηνίας – Μεθάνων δεν έχουν την αρμοδιότητα στελέχωσης των δομών υγείας. Αυτή ανήκει στο κράτος και στο Υπουργείο Υγείας. Οι δήμαρχοι δεν διορίζουν γιατρούς, νοσηλευτές ή ακτινολόγους.
Έχουν όμως μια άλλη, εξίσου σημαντική ευθύνη: να πιέζουν αδιάκοπα, δημόσια και θεσμικά την κεντρική διοίκηση όταν οι πολίτες τους μένουν χωρίς βασικές υπηρεσίες υγείας.
Και εδώ γεννιούνται εύλογα ερωτήματα.
Πόσες δημόσιες παρεμβάσεις έχουν γίνει το τελευταίο διάστημα; Πόσες συναντήσεις με το Υπουργείο Υγείας ανακοινώθηκαν; Πόσες φορές τέθηκε το θέμα με την ένταση που απαιτεί η σοβαρότητά του;
Διότι οι πολίτες βλέπουν κάτι διαφορετικό. Βλέπουν κυβερνητικούς παράγοντες να επισκέπτονται την περιοχή, να απολαμβάνουν τη φιλοξενία, να εισπράττουν δημόσιες ευχαριστίες και τιμητικές διακρίσεις, την ώρα που οι ίδιες οι τοπικές κοινωνίες συνεχίζουν να αγωνιούν για το αν θα μπορέσουν να κάνουν μια ακτινογραφία ή να αντιμετωπίσουν ένα επείγον περιστατικό.
Η αντίθεση είναι αναπόφευκτη.
Ιδιαίτερα στον Πόρο, το ζήτημα της δημόσιας υγείας αποτέλεσε κεντρικό προεκλογικό σύνθημα της σημερινής δημοτικής αρχής. Η προηγούμενη δημοτική διοίκηση είχε δημοσιοποιήσει περισσότερα από είκοσι έγγραφα προς το Υπουργείο Υγείας, διεκδικώντας λύσεις για τις υγειονομικές ανάγκες της περιοχής. Η σημερινή διοίκηση είχε ασκήσει σκληρή κριτική, υποστηρίζοντας ότι το θέμα απαιτούσε μεγαλύτερη αποφασιστικότητα.
Σήμερα, οι πολίτες δικαιούνται να αναρωτιούνται: ποια είναι αυτή η μεγαλύτερη αποφασιστικότητα;
Γιατί η καθημερινότητα δείχνει ότι τα προβλήματα όχι μόνο δεν περιορίστηκαν, αλλά οι καταγγελίες αυξάνονται και η ανασφάλεια μεγαλώνει.
Η υγεία δεν μπορεί να αποτελεί αντικείμενο προεκλογικών αντιπαραθέσεων και μετεκλογικής σιωπής.
Γιατί την επόμενη φορά μπορεί να μην πρόκειται για ένα σπασμένο χέρι.
Και τότε καμία ανακοίνωση, καμία φωτογραφία και καμία δημόσια ευχαριστία δεν θα μπορεί να καλύψει το κενό που αφήνει ένα κράτος όταν απουσιάζει από την πιο βασική του υποχρέωση: να προστατεύει την ανθρώπινη ζωή.
