Το βρεγμένο ημερολόγιο του Πόρου

Ένα βρεγμένο ημερολόγιο βρέθηκε σε παραλία του Πόρου. Δημοσιεύουμε όσα επιτρέπουν τα χρηστά ήθη*.

Επιμέλεια Μπάμπης Κανατσίδης

Δευτέρα

Φτάσαμε σήμερα στον Πόρο με τα παιδιά. Μπαίνοντας με το καράβι στο λιμάνι, νομίζεις ότι μπουκάρεις σε λιμνοθάλασσα. Στο λιμάνι χωρίσαμε τα τσανάκια μας. Ο Βάγγος με την Κική διάλεξαν Μεγάλο Νεώριο. Πολύ έρωτας. Χορν-Σανσόν η φάση. Εγώ έπεισα το Μαράκι να μείνει μαζί μου στο Ασκέλι. Της υποσχέθηκα ότι θα κάνω τον Βέγγο-Καζανόβα, τον ποιητή Αυγερινό και ό,τι άλλο χρειαστεί. Την έπεισα... Αφήσαμε βαλίτσες και δώσαμε ραντεβού στο Νεώριο. Η θάλασσα λάδι, τα ταβερνάκια με φαγητό που σου θυμίζουν Κυριακή στο πατρικό. Η μέρα κύλησε με μπάνιο, φαγητό, καφέ και την καθιερωμένη συζήτηση για το αν θα κάνουμε κάτι δημιουργικό στις διακοπές. Δεν κάναμε. Αράξαμε για ποτό σε ένα μπαράκι με πισίνα. Το Νεώριο το βράδυ έχει μια περίεργη νοσταλγία.

Τρίτη

Σηκωθήκαμε νωρίς. Στο ξενοδοχείο μάς είπαν ότι ο Πόρος πάει να γίνει «πράσινο νησί». «Μέσα» είπαμε και νοικιάσαμε ηλεκτρικά ποδήλατα. Ξαναπήγαμε για μπάνιο προς το Νεώριο και φαγητό στον «Άσπρο Γάτο». Στο Λιμανάκι της Αγάπης ο Βάγγος με την Κική φωτογραφήθηκαν κάτω από το πεύκο του Χορν και της Σανσόν. Ρε μανία... Άλλο λίγο, και θα ζητούσαν αυτόγραφο από το δέντρο. Το βράδυ ήπιαμε κοκτέιλ δίπλα στο άγαλμα της γοργόνας. Το Μαράκι είπε πως είναι ρομαντικό σημείο. Συμφώνησα, αν και μου είχε κολλήσει στα δόντια ένα κομμάτι από το μεσημεριανό κοκκινιστό.

Τετάρτη

Σήμερα τα παιδιά ήρθαν στο Ασκέλι. Κάναμε μπάνιο σε μια παραλία που δεν τελειώνει και φάγαμε σε ταβερνάκι με ιστορία σαράντα χρόνων. Εδώ είχε γυριστεί και το «Τύφλα να 'χει ο Μάρλον Μπράντο». Τα παιδιά μού είπαν να αποδείξω ότι μπορώ κι εγώ να γίνω γόης. Έκανα τον ποιητή. Γύρισα στο Μαράκι και της είπα: «Αγάπη μου, άνοιξε τ' Ασκέλη...». Με κοίταξε για τρία δευτερόλεπτα... Μετά με περιέλουσε με παγωμένη Μάμος. Το κοινό έκρινε ότι η παράσταση δεν άξιζε δεύτερη βραδιά.

Φωτογραφία: Σάββας Μαρώτος

Πέμπτη

Ξυπνήσαμε με τα κοκόρια και τη φαεινή ιδέα να γυρίσουμε την Καλαυρία με ποδήλατα. Κάναμε στάση για βουτιά στη Βαγιωνιά, κυρίως για να συνέλθουμε από την άθληση. Περάσαμε από τον Ναό του Ποσειδώνα, όπου κάναμε τους αρχαιολόγους για πέντε λεπτά, και φτάσαμε στο Μοναστήρι. Λεμονάδα, μπάνιο και επιστροφή. Το βράδυ καταλήξαμε ψόφιοι στην πλατεία Κορυζή. Ο αθλητισμός κράτησε μία μέρα. Ευτυχώς.

Παρασκευή

Αποφασίσαμε να μείνουμε κοντά στην πόλη. Κάναμε μπάνιο στο Κανάλι και το απόγευμα γυρίσαμε τη Χώρα. Τι μουσεία, τι γκαλερί, τι θερινό σινεμά... Κουλτουριάσαμε επικίνδυνα, εν μέσω Μουντιάλ. Ανεβήκαμε και στο Ρολόι. Η θέα καταπληκτική. Η ανάβαση λιγότερο. Το βράδυ χαθήκαμε στα σοκάκια του Αγίου Γεωργίου για φαγητό και κοκτέιλ. Εγώ έλεγα ότι εξερευνούσα την αρχιτεκτονική των νεοκλασικών. Το Μαράκι έλεγε ότι απλώς δεν έβρισκα τον δρόμο.

Φωτογραφία: Σάββας Μαρώτος

Σάββατο

Μπάνιο στον Ρωσικό Ναύσταθμο. Ξεκινήσαμε με ιστορικές συζητήσεις για τη συμβολή των Ρώσων στην Επανάσταση και καταλήξαμε στα «ούιιι!» από την τσουλήθρα. Συμφιλιωθήκαμε με τη ρωσική κληρονομιά λέγοντας «ναστρόβιε» στα κοκτέιλ. Το βράδυ φάγαμε στην Πούντα, την παλιά γειτονιά των ψαράδων. Λαϊκή η γειτονιά, αλλά με φαγητό που σε κάνει να παραγγέλνεις δεύτερο πιάτο από σεβασμό στον μάγειρα. Κλείσαμε με μπαρότσαρκα στην παραλία.

Κυριακή

Τσεκ-άουτ και τελευταία βουτιά στο «Περιγιάλι το Κρυφό», το Μικρό Νεώριο. Βόλτα στην πόλη για καφέ, ψώνια και ένα τελευταίο τραπέζι πριν το καράβι. «Να ξανάρθουμε, να δούμε και τι παίζει απέναντι», είπαμε κοιτάζοντας τον Γαλατά. «Ναι, αλλά σε χρονιά χωρίς Μουντιάλ». Ο Πόρος είχε πολλά να δούμε, αλλά εγώ αγχωνόμουν για το Βραζιλία - Μαρόκο. Δεν είμαι περήφανος γι' αυτό. Γεια σου, Πόρο, με τα ωραία σου!

* Ο Πόρος υπάρχει. Το ίδιο και οι παραλίες, τα ταβερνάκια και τα σοκάκια του. Για τον Βάγγο, την Κική, το Μαράκι και τον ποιητή του ημερολογίου, κρατάμε μια πισινή.

Από την έντυπη έκδοση