Από την πρώτη κιόλας φορά που το χοροδιδασκαλείο του Ναυτικού Ομίλου Πόρου Τροιζηνίας ξεκίνησε τις χορευτικές του επιδείξεις στο νησί, ήταν σαφές ότι γεννιόταν ένας νέος, σπουδαίος θεσμός.
Πρόκειται για μια εκδήλωση που κάθε χρόνο επιβεβαιώνει τη δυναμική της, αποδεικνύοντας πως το αμφιθέατρο του κτηρίου Συγγρού είναι πλέον πολύ μικρό για να χωρέσει τη μεγάλη αγκαλιά του κοινού. Έτσι και φέτος, το βράδυ της Δευτέρας 15 Ιουνίου 2026, ο χώρος ήταν ασφυκτικά γεμάτος από γονείς, φίλους και πολίτες του Πόρου, που συγκεντρώθηκαν για να καμαρώσουν και να χειροκροτήσουν τους μαθητές και τους φίλους του Ομίλου.
Η φετινή παράσταση είχε μια ξεχωριστή φρεσκάδα, καθώς οι παρευρισκόμενοι είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν πολλές εκπλήξεις και σημαντικές καινοτομίες. Ανάμεσα σε αυτές ξεχώρισαν δύο εξαιρετικές χορογραφίες σύγχρονου χορού, μια πρωτοποριακή πινελιά με την υπογραφή της Μαρίας Καΐκα, η οποία στήριξε υποδειγματικά το χοροδιδασκαλείο κατά τη διάρκεια του χειμώνα, αναπληρώνοντας τη δασκάλα Μαρία Ράντου. Η ίδια η Μαρία Ράντου επέστρεψε δυναμικά αναλαμβάνοντας την παρουσίαση της βραδιάς και έκλεψε τις εντυπώσεις με το αστείρευτο κέφι, το χιούμορ και το μπρίο της, θυμίζοντας έμπειρη επαγγελματία του είδους. Αλλά και ο Χρήστος Λίτσας, για μια ακόμη χρονιά πρωταγωνίστησε στο πλαί των παιδιών.
Παράλληλα, η σκηνή απέκτησε έναν έντονο διεθνή αέρα, καθώς ανάμεσα στους ενήλικες χορευτές εμφανίστηκαν πολλά νέα πρόσωπα από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Η μεγαλύτερη ανατροπή, ωστόσο, ήρθε στο φινάλε, όπου οι μαθήτριες του χοροδιδασκαλείου, αντί για το καθιερωμένο ποριώτικο χασάπικο, ξεσήκωσαν το κοινό χορεύοντας τον εμβληματικό «Ζορμπά» του Μίκη Θεοδωράκη.
Αν υπήρξε ένα μικρό παράπονο από τη βραδιά, αυτό αφορούσε τον φωτισμό της εκδήλωσης. Ο έντονος κόντρα φωτισμός αποδείχθηκε ιδιαίτερα κουραστικός, αλλά το κυριότερο πρόβλημα ήταν ότι «τύφλωνε» τις κάμερες των γονέων. Ως αποτέλεσμα, οι βιντεοσκοπήσεις για τα αναμνηστικά βίντεο των οικογενειών δεν απέφεραν το σωστό αποτέλεσμα, αδικτώντας σε έναν βαθμό την εικόνα και τις μεγάλες προσπάθειες των παιδιών πάνω στη σκηνή. Στον αντίποδα, ο ήχος της βραδιάς ήταν απολύτως άψογος, αναδεικνύοντας στο έπακρο τις μουσικές επιλογές.
Όταν η αυλαία τελικά έπεσε, οι μικρές τεχνικές ατέλειες ξεχάστηκαν στη στιγμή. Το αμφιθέατρο σείστηκε από ένα παρατεταμένο, δυνατό χειροκρότημα, ενώ τα χαμόγελα ικανοποίησης στα πρόσωπα των παιδιών και των διοργανωτών περίσσευαν. Το χοροδιδασκαλείο του ΝΟΠΤ απέδειξε για άλλη μια φορά ότι ο χορός εξελίσσεται και ομορφαίνει τα καλοκαίριά μας. Και του χρόνου!
