Επιστολή-έκκληση: Δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και τη θάλασσα για την Τρίτη Ηλικία στον Πόρο

Το Saronic Magazine έλαβε και δημοσιεύει την ακόλουθη επιστολή από τον αγαπητό αναγνώστη κ. Παναγιώτη Τσιακούλια από τον Πόρο:

"ΜΕ ΣΕΒΑΣΜΟ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΗΛΙΚΙΑ:

(Η επιστολή μου απευθύνεται στο Δημ. Λιμ. Ταμείο Πόρου, με μοναδικό σκοπό τη βελτίωση της μικρής παραλίας στον Άγιο Στέφανο Πόρου).

Είναι προφανής και αναμενόμενη η απάντηση που θα λάβω: «έχουσι γνώσιν οι Φύλακες». Σε αυτή τη γνώση θέλω να συνεισφέρω, ώστε να έχουν πληρέστερη εικόνα.

Πριν από κάμποσες μέρες, καθώς περνούσα από το σημείο, είδα σκαπτικά μηχανήματα. Ως φύσει αισιόδοξο άτομο, σκέφτηκα με χαρά, ότι θα καθαρίσουν τον πυθμένα από τους ύπουλους βράχους, τις αναίσθητες και ανηλεείς πέτρες, που ελλοχεύουν εκεί, με σκοπό να προξενήσουν κακό στους ανήμπορους λουόμενους. Ως γνωστόν, τακτικοί επισκέπτες αυτής της μικρής παραλίας είναι άτομα της Τρίτης ηλικίας. Ανήμποροι, απόμαχοι, έχοντες ανάγκη από κάποιον –ενίοτε– που να τους υποβαστάζει. Γι΄ αυτό άλλωστε έχει τοποθετηθεί εκεί και η ειδική ράμπα.

Χθες το απόγευμα, ανήμπορος κι εγώ, επιχείρησα να απολαύσω το πρώτο μου μπάνιο. Βλέπω περί τα δέκα αυτοκίνητα παρκαρισμένα. Κάποιο παιδάκι είχε πάρτι μέσα στις εγκαταστάσεις του Π.Ν., πάει καλά. Αναζητώ κάποιο παγκάκι να εναποθέσω. Βρίσκω ένα, σπρωγμένο στον τοίχο του προγυμναστηρίου. Σαν ελεεινό, σαν τιμωρημένο…. Το λυπήθηκα. Είχε πάνω μια γυναικεία τσάντα. Α, είπα, υπάρχει και άλλος άνθρωπος στη θάλασσα. Προσπάθησα να «εισβάλω». Οι πέτρες αμείλικτες και ύπουλες. Γλιστράς, κινδυνεύεις να χτυπήσεις στην επόμενη, που είναι πολύ μεγαλύτερη, δεν έχεις κάπου να στηριχθείς. Βγαίνω. Φοράω τις παντόφλες, μη κατάλληλες για θάλασσα, αλλά θα με προστατεύσουν από ανεπιθύμητη πτώση. Αναζητώ κάποιο «διάδρομο» που απ’ όσο γνωρίζω, διαμορφώνουν οι λουόμενοι κάθε χρόνο. Δεν υπάρχει. Οι καιροί και ο χειμώνας ……… καταφεύγω στη ράμπα και θυμάμαι το στίχο του Ποιητή: «και θα προσπαθεί σε σκίνων κλώνους με τρεμο-χαμόγελο, να συγκρατηθεί τ’ αδύνατό μου χέρι».

Με πολλή προσοχή, ψηλαφώντας, σκοντάφτοντας, κινδυνεύοντας, φθάνω σε σημείο όπου μπορώ επί τέλους να κολυμπήσω. Συναντώ την τολμηρή κυρία. Τη ρωτώ από ποιο σημείο μπήκε και μου απαντά ότι μπήκε στηριζόμενη μάνδρα-μάνδρα. —Ααα, σε ευχαριστώ, από εκεί θα βγω κι εγώ… τι το ήθελα; Κινδύνευσα ….

Επιγραμματικά αναφέρομαι στα ανύπαρκτα παγκάκια, στις δύο ομπρέλες, που προφανώς τις έχουν ορθοποδήσει ιδιώτες με πέτρες, με καλάμια και ξύλα που ξέρασε η θάλασσα, στο τοπίο που σαν βομβαρδισμένο στέκει, κάποιος έσκαψε αυτό το μικρό γήπεδο, και προέκυψαν λακκούβες, λοφίσκοι κ.λ.π. εμποδίζοντας ή καλύτερα να πω, καθιστώντας αδύνατη την πρόσβαση στη θάλασσα.

Μου είπαν: πες κάτι εσύ, θα σε ακούσουν. Όχι, δεν το δέχομαι, δεν είναι πιο δυνατή η δική μου φωνή· δυνατές είναι οι φωνές όλων εκείνων των, άνω των πενήντα σε σύνολο ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΩΝ ΜΑΣ, που εξυπηρετούν τις βιοτικές ανάγκες τους εκεί.

Αδέλφια, αγαπητέ Κώστα (Δ.Λ.Τ.), σε καμία περίπτωση μη σκεφτείτε ότι έχει πολιτική απόχρωση η έκκλησή μου αυτή και κάντε κάτι, εγκαίρως.

Ευχαριστώ εκ των προτέρων που θα με ακούσετε με «ευήκοον ούς».

Ευχαριστώ τον κ. Χαράλαμπο Κανατσίδη για τη φιλοξενία.

Παναγιώτης Τσιακούλιας, σχέτο.

Υ.Γ. Επειδή δεν δημοσίευσα αμέσως την επιστολή μου, και έχω ανάγκη τα μπάνια για λόγους υγείας, περνώ κάθε μέρα από το σημείο. Η μόνη εξέλιξη που παρατηρώ είναι το ότι οι δύο ομπρέλες έπεσαν στο έδαφος. Ευτυχώς έχω τη δυνατότητα να μετακινηθώ σε άλλη παραλία με το μηχανάκι μου και αυτό κάνω, κάτι που δεν δύνανται να κάνουν οι δεκάδες συμπολίτες μας, οι οποίοι μετακινούνται με το τοπικό λεωφορείο ή με τα πόδια τους και αισθάνονται μειονεκτικά έναντι των διπλανών προνομιούχων, που απολαμβάνουν την ωραιότατη παραλία του Ναυτικού.

Παρακαλώ θερμά, να κάνετε κάτι.

Π.Τ."