Γράφει ο Γιάννης Ν. Πουλάκης
Φωτογραφία: Robert MC Cabe
Τα παραγάδια του μπάρμπα Στέφανου - Λαογραφία Πόρου από τον Γιάννη Ν. Πουλάκη
Ο μπάρμπα Στέφανος ο ψαράς, ήρθε ξαφνικά στον Πόρο με τη βάρκα του από το πουθενά. Όλο του το νοικοκυριό ήτανε μέσα στη βάρκα του. Εκεί μαγείρευε, εκεί κοιμόταν, εκεί μέσα είχε κι όλα τα σύνεργα της ψαρικής. Όπως ο κόχειλας με το καβούκι του. Κανένας δεν ήξερε από που ήρθε και που ‘θε κρατάει η σκούφια του. Απόπαιδο της θάλασσας. Θα ήτανε κανένας από κείνα τα βασανισμένα κορμιά, που παραπετά το πέλαο αψήφιστα, στη μια και την άλλη άκρη, σαν τα γλειμμένα κούτσουρα, που κατεβάζει ο καιρός στους κόρφους και τα λιμανάκια. Κοντούλης, άξιος θαλασσινός, είχε τη θάλασσα στο αίμα του. Ήρθε και θαλάμιασε στην Πούντα, μπροστά στην ταβέρνα του Σωτήρη του Κερρά.
Τα βραδάκια έβγαινε από το καβούκι του κι έπινε κανένα κρασάκι στην ταβέρνα του φίλου του Κεφαλλονίτη, Μεταξά. Πάντα είχε διάφορους θαλασσινούς μεζέδες, που μάζευε από το περιβόλι της θάλασσας. Βέρος παραγαδιάρης, δόλωνε κάθε απόγευμα τα δύο παραγάδια του και πήγαινε για πριμασέρα. Πριμασέρα λένε οι παραγαδιάρηδες τη βραδινή αποστή. Ρίχνουνε στη θάλασσα το πρώτο καλαθούρι και με το βασίλεμα του ήλιου καλάρουνε το παραγάδι. Όταν τελειώσουνε το καλάρισμα, γυρίζουν πίσω και σηκώνουνε πάλι το πρώτο καλαθούρι.
Εκείνο το απόγευμα, καλοκαίρι του 93, η ζέστη ήταν βασανιστική κι ο ιδρώτας έτρεχε ποτάμι από το κούτελο του μπάρμπα-Στέφανου, που δόλωνε τα παραγάδια μέσα στη βάρκα του. Όταν νετάρισε με το δόλωμα των παραγαδιών, κάπου μια με μιάμιση ώρα, ένοιωθε κουρασμένος, ξεθεωμένος και ιδροκοπημένος. Αισθάνθηκε την ανάγκη για μια παγωμένη μπύρα και πήγε στο φίλο του τον Μεταξά.
Εκεί που έπινε κι ευχαριστιόταν τη μπύρα του, σαν κάποιο θόρυβο, κάποιο σαματά πήρε το αυτί του. Τη βάρκα δεν την έβλεπε, γιατί μπόδιζαν τη θέα οι ηλίανθοι, οι καλαμποκιές και η άλλη πρασινάδα που χώριζαν το μαγαζί του Μεταξά απ’ αυτό του Κληροδοτάκου. Μ’ ένα σάλτο πετάχτηκε στην προκυμαία, όπου είχε το βαρκάκι του. Μόλις είδε το θέαμα πάγωσε. Εκεί γινόταν χαλασμός κόσμου. Οι γάτες της Πούντας, θαλασσινές κι αυτές, είχαν μπουκάρει στο αμπάρι, που δεν του είχε βάλει το καπάκι και είχαν κατασπαράξει τα δολώματα. Κάθε αγκίστρι και γάτα. Είχανε γίνει τα παραγάδια σαν της τρελής τα μαλλιά. Ήταν τόσο το μπλέξιμο και το μπέρδεμα της πετονιάς από τα σαλταρίσματα που έκαναν οι γάτες, γιατί μαγκωμένες από το αγκίστρι όπως ήταν, δεν μπορούσανε να πάρουν φόρα και να πηδήσουνε στη στεριά. Ο μπάρμπα-Στέφανος μαρμάρωσε. Ένοιωσε σα να τον χτυπούσανε με σαλαχονουρές απ' όλες τις πάντες. Βλαστήμησε σαν μισή ντουζίνα μαουνιέρηδες στην Τρούμπα.
Αφού ξεφούρνισε ότι βλαστήμια ήξερε και του ερχόταν στο κεφάλι, έσφιξε την καρδιά του, έδωσε ένα σάλτο και μπήκε στη βάρκα. Από εκεί, για να μην τον φάνε οι αγκιστρωμένες κι εξαγριωμένες γάτες, τραβούσε το παράμαλλο με τη γάτα από τ' αμπάρι σιγά-σιγά μέχρι την κουβέρτα και της έδινε μια με τη λαγουδέρα και την ξεμπέρδευε. Σε λίγο είχανε μαζευτεί όλοι οι αργόσχολοι της παραλίας και οι γύρω ψαράδες και χάζευαν όλο αυτό το κακό.
- Άντε μπάρμπα-Στέφανε, την έκανες τη καλή ψαριά, ούτε για καλάρισμα δεν χρειάζεται να πας σήμερα, τον πείραζαν γελώντας κοροϊδευτικά. Αυτός από τη μανία που τον είχε πιάσει θα σκότωνε, όχι μόνο γάτες, αλλά και άνθρωπο. Την άλλη μέρα, πρωί-πρωί, ο μπάρμπα-Στέφανος σήκωσε την άγκυρα κι άραξε τη βάρκα απέναντι στον Γαλατά, δίπλα στη Σκάλα.
Έτσι για κανά χρόνο ησύχασαν και οι κάτοικοι της Πούντας από τους γάτηδες και τις γάτες, που είχαν γεμίσει τότε την παραλία της Πούντας.
Ο μπάρμπα Στέφανος ήταν παράξενος άνθρωπος. Μυστήριο θα μπορούσες να τον πεις. Το καλοκαίρι του 94, πήρε τις δυο βάρκες του, γιατί εντωμεταξύ είχε αγοράσει κι άλλη μια (γαΐτα) και αγκυροβόλησε στην Πυρκαλή, στη ψαροφάρμα «Κάνταλη». Κι εκεί όμως δεν έμεινε πολύ.
Μετά από κανά χρόνο, ξαφνικά τον καβάλησε ο οξαποδώ και στα καλά καθούμενα, όπως ξαφνικά είχε έρθει, έτσι ξαφνικά κι έφυγε ο μπάρμπα Στέφανος. Ένα πρωινό, έδεσε τη μικρή βάρκα πίσω από τη μεγάλη κι έφυγε από την Πυρκαλή κι από τον Πόρο. Εξαφανίστηκε και δεν μεταφάνηκε στη νησί. Αξέχαστες όμως μου έχουν μείνει οι κακαβιές του.-
Πόρος, Αύγουστος του 1996
Από το βιβλίο μου "Ποριώτικες παλιές γουστόζικες ιστορίες"
