Από το «τίποτα» στο Ευφώνιο: Πώς ο Διονύσης Μανωλάτος άλλαξε τη ζωή των παιδιών μας - Άρθρο του Μπ. Κανατσίδη

Γράφει ο Μπάμπης Κανατσίδης - 

Όσοι αποφοιτήσαμε από τα σχολεία του Πόρου πριν από το 1997, μεγαλώσαμε σε ένα περιβάλλον όπου η «μουσική δομή» ήταν κάτι σχεδόν άγνωστο.

Η μουσική μας παιδεία εξαντλούνταν στο τρίγωνο για τα κάλαντα και σε κάποιες σκόρπιες νότες βυζαντινής μουσικής από το κατηχητικό ή την εκκλησία. Για τους περισσότερους από εμάς, η μουσική ήταν ένα «ακριβό σπορ», κάποιοι γρατζουνούσαμε μόνοι μας μια κιθάρα και άλλοι, με τη στήριξη των γονιών τους, έκαναν μαθήματα σε έναν-δύο δασκάλους στον Πόρο, τον Γαλατά ή ταξίδευαν μέχρι την Ύδρα και τον Πειραιά.

Όταν έφυγα από το νησί στα μέσα της δεκαετίας του ’90, η μουσική παιδεία ήταν ακόμα προνόμιο των λίγων. Επιστρέφοντας δέκα χρόνια αργότερα, βρέθηκα μπροστά σε μια έκπληξη: μια πλήρη Φιλαρμονική Μπάντα να παιανίζει σε εκδήλωση.

«Ποιοι είναι αυτοί;» ρώτησα με απορία την αδελφή μου. «Η Φιλαρμονική του Δήμου. Μαθητές από τον Πόρο», μου απάντησε. «Και πώς έμαθαν μουσική;». «Τους έμαθε ο μαέστρος».

Έτσι ήρθα σε επαφή με το έργο του Διονύση Μανωλάτου. Από τη θέση του κοινού, αξιολογούσα κάθε χρόνο την προσπάθεια της μπάντας. Είδα ταλαντούχες φουρνιές και λιγότερο ταλαντούχες, όμως όλες στέκονταν με απόλυτη αξιοπρέπεια. Ήταν παιδιά που ήρθαν σε επαφή με τα χάλκινα πνευστά αποκλειστικά μέσα από τη Φιλαρμονική, αφιερώνοντας τον ελεύθερο χρόνο τους στο μεράκι αυτού του ανθρώπου.

Χρόνια αργότερα, έγινα πατέρας. Στο Γυμνάσιο, η κόρη μου επισκέφθηκε την μπάντα - όχι από δική μου παρότρυνση, αλλά παρασυρμένη από τον ενθουσιασμό μιας φίλης της. Γύρισε στο σπίτι κρατώντας ένα χάλκινο όργανο σχεδόν όσο το μισό της σώμα. «Τι είναι αυτό;» τη ρώτησα. «Ευφώνιο», μου απάντησε. Μια λέξη που δεν είχα ξανακούσει.

Οι ασκήσεις του ευφωνίου στο δωμάτιό της έγιναν η νέα μας καθημερινότητα. Όταν άρχισα να αντιδρώ σαν τον Γιώργο Κωνσταντίνου στον «Γάμο αλά Ελληνικά» - ενοχλημένος από τις δοκιμές των χάλκινων του πιτσιρικά κουνιάδου του Χάρυ Κλην - κατάλαβα ότι με πήραν τα χρόνια, αλλά ταυτόχρονα ένιωσα μια βαθιά ικανοποίηση.

Την καμάρωσα στις παρελάσεις και στους επιταφίους: η στολή, η πειθαρχία, ο ήχος. Σε κάθε εμφάνιση της έδινα την αποτίμησή μου: «σήμερα δεν κάνατε λάθη», «σήμερα φαλτσάρατε στον Εθνικό Ύμνο».

Αυτό το συλλογικό αποτέλεσμα με έκανε περήφανο γιατί έγινε «δικό μου». Η κόρη μου μάθαινε πνευστά στην μπάντα από τον μαέστρο και παράλληλα κιθάρα, με μια καταπληκτική δασκάλα την κυριά Πέλια. Η μουσική είχε μπει για τα καλά στη ζωή της. Και όλα αυτά χάρη στην αφοσίωση αυτών των ανθρώπων.

Ως δημοσιογράφος, πάντα έλεγα ότι πρέπει να γράψω για τον Διονύση Μανωλάτο και το έργο του. Τον θεωρούσα δεδομένο, πίστευα ότι θα έχω πάντα την ευκαιρία. Όμως ο Μαέστρος παραιτήθηκε πριν προλάβω να βάλω τις σκέψεις μου στο χαρτί.

Του οφείλω ένα μεγάλο «ευχαριστώ» και μια ειλικρινή «συγγνώμη» που δεν ανέδειξα όσο έπρεπε το τεράστιο έργο του ως παιδαγωγού και ως μύστη της μουσικής για τη νεολαία του νησιού μας. Τριάντα χρόνια προσφοράς, συνεργασία με τέσσερις δημάρχους, για να φτάσουμε στο σήμερα, όπου φαίνεται πως «δεν ταίριασαν τα χνώτα» με την τωρινή διοίκηση.

Είναι θλιβερό όταν η προσφορά δεν εκτιμάται. Όταν ένας άνθρωπος που πρόσφερε ανιδιοτελώς στον τόπο του οδηγείται στην έξοδο, εκείνοι που τελικά τιμωρούνται είναι τα παιδιά μας.

Μαέστρο, σε ευχαριστούμε για όλα. Συγγνώμη που αργήσαμε να το πούμε δημόσια.