Γράφει ο Μπάμπης Κανατσίδης
Αντίο στην κυρά Σταυρούλα…
Στη γειτονιά που μεγάλωσα, τα πρόσωπα των γειτόνων λιγοστεύουν σιγά σιγά, σαν φώτα που σβήνουν ένα ένα με το πέρασμα του χρόνου. Και τώρα, έφυγε εκείνη που ήταν η ψυχή της γειτονιάς… η κυρά Σταυρούλα.
Μια γυναίκα ξεχωριστή, μια παρουσία γεμάτη νόημα και συμβολισμούς. Ήταν το ίδιο το πρόσωπο της καλοσύνης, της φιλοξενίας και της υπομονής. Το χαμόγελό της, πάντα ζωντανό και ζεστό, έμοιαζε να φωτίζει όποιον την πλησίαζε. Είχε πάντοτε έναν καλό λόγο να πει - έναν λόγο που γαλήνευε, που απάλυνε, που έδινε δύναμη. Με μια σπάνια αύρα ηρεμίας, κατάφερνε να αγγίζει τις καρδιές των ανθρώπων γύρω της.
Θυμόταν τα πάντα, μικρές λεπτομέρειες, σημαντικές ημερομηνίες, σαν ένα ζωντανό ημερολόγιο γεμάτο νοιάξιμο. Και το χιούμορ της… διακριτικό, καλοπροαίρετο, πηγαίο, ερχόταν πάντα την κατάλληλη στιγμή για να ελαφρύνει τις ψυχές.
Ήταν μητέρα, γειτόνισσα, γυναίκα με όλη τη σημασία των λέξεων. Στα δύσκολα χρόνια και στις σκληρές στιγμές στάθηκε όρθια — βράχος για τους δικούς της, φάρος και πυξίδα για όλους. Ακόμη κι όταν έφυγε ο γιός της ο Γιάννης, εκείνη δεν λύγισε, έκανε τον πόνο της δύναμη και συνέχισε, με αξιοπρέπεια και πίστη.
Η πίστη της στον Θεό δεν ήταν απλώς λόγια, ήταν στάση ζωής. Ένα παράδειγμα για όσους πιστεύουν, μα και μια αφορμή για βαθύτερη σκέψη για όσους αναζητούν.
Για τη γειτονιά, ήταν κάτι παραπάνω από μια κάτοικος. Ήταν η οικοδέσποινα, η μασκότ, η καρδιά της. Η πόρτα της ήταν πάντα ανοιχτή — όχι μόνο ως χώρος, αλλά ως αγκαλιά. Κέρδισε την αγάπη και τον σεβασμό όλων, όχι με θόρυβο, αλλά με ουσία. Ποτέ δεν σήκωσε σκόνη, ποτέ δεν άφησε λάσπη, αντίθετα, με ολύμπια υπομονή και με τον καλό της λόγο, καθάριζε ό,τι βάραινε τις ανθρώπινες σχέσεις.
Η κυρά Σταυρούλα έφυγε… και μαζί της πήρε ένα κομμάτι από τη γειτονιά μας όπως τη γνωρίζαμε. Άφησε όμως πίσω της κάτι πολύτιμο: τις μνήμες, τα μαθήματα, την αγάπη.
Η οικογένειά της και όλοι εμείς που τη ζήσαμε στην καθημερινότητά της, θα τη θυμόμαστε πάντα με τρυφερότητα και βαθιά ευγνωμοσύνη. Γιατί κάποιοι άνθρωποι, ακόμα κι όταν φεύγουν, δεν χάνονται ποτέ. Ζουν μέσα μας.
* Το τελευταίο αντίο στην Σταυρούλα Βερβενιώτη αύριο Μεγάλη Τετάρτη στις 11.30 στον Άγιο Κωνσταντίνο.
