Υπάρχει μια διάσημη ονειρική φωτογραφία που έχει βοηθήσει τα μέγιστα στην πάροδο των χρόνων να διατηρηθεί ζωντανή η La Dolce Vita εικόνα της Ύδρας. Καθισμένος κάτω από ένα γέρικο δέντρο στην Ταβέρνα του Δούσκου, ο Leonard Cohen παίζει κιθάρα με το κεφάλι μιας γυναίκας με μακριά μαλλιά στον ώμο του να ακούει και να κοιτάει ψηλά.
Η χαλαρή οικειότητα της γλώσσας του σώματος και της καλής εμφάνισης της γυναίκας είχε οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι ήταν η Νορβηγίδα ερωμένη του Cohen, η Marianne Ihlen, το όνομα της οποίας μνημονεύονταν στο τραγούδι: So Long, Marianne. Ωστόσο, η εν λόγω γυναίκα ήταν η Αυστραλή συγγραφέας Charmian Clift -Charm για τους φίλους της, της οποίας το όνομα ταίριαζε απόλυτα στο χαρακτήρα της.
Η φωτογραφία με τον Cohen τραβήχτηκε από τον φωτορεπόρτερ James Burke. Άλλες φωτογραφίες της συλλογής του τη δείχνουν στο λιμάνι του νησιού με τον σύζυγό της George Johnston, μυθιστοριογράφο και δημοσιογράφο, να απολαμβάνουν τον ήλιο με τα παιδιά τους, με πιάτα φρέσκου ψαριού στο τραπέζι, με ποτήρια γεμάτα ρετσίνα και με πλατιά χαμόγελα στα πρόσωπα τους.
Πολλές από τις εικόνες περιλαμβάνουν και τους Leonard και Marianne, οι οποίοι είχαν τη βοήθεια και την υποστήριξη του μεγαλύτερου ζευγαριού, στη ζωή τους στο ελληνικό νησί. Όταν ο Cohen έφτασε στην Ύδρα, έμεινε με τον Johnston και την Clift και δούλεψε στη βεράντα τους. Το ασβεστωμένο πέτρινο σπίτι τους, δίπλα στο πηγάδι και πνιγμένο στις μπουκαμβίλιες, ήταν γνωστό ως το «αυστραλιανό» σπίτι και αποτέλεσε μέρος του θρύλου ακόμα και της ζωής των δύο συγγραφέων.
Οι Johnstons ήταν πρότυπα για τον Cohen, οι οποίο ζούσαν από τα βιβλία τους. Στη δεκαετία που πέρασαν στην Ελλάδα δημοσίευσαν 14 βιβλία. Όπως ανέφερε αργότερα ο Cohen: «Έπιναν περισσότερο από άλλα άτομα, έγραφαν περισσότερο, αρρώστησαν περισσότερο, τα πάντα τα έκαναν σε υπερβολικό βαθμό και με βοήθησαν ακόμα περισσότερο. Ήταν έμπνευση».
Ωστόσο, πίσω από τις ηλιόλουστες εικόνες ήταν κρυμμένος ο πόνος. Η Charmian και ο σύζυγός της, και οι δύο Αυστραλοί, είχαν φύγει από την οικονομική ασφάλεια της Fleet Street, όπου εκείνος διοικούσε το αυστραλιανό γραφείο του Associated Newspapers, για να συνεχίσουν το όνειρό τους, να γράφουν μυθιστορήματα στα ελληνικά νησιά.
Πέρασαν τον πρώτο χρόνο τους στην Κάλυμνο και μετά μετακόμισαν στην Ύδρα, όπου αγόρασαν το σπίτι με τα τελευταία τους χρήματα, φιλοξενώντας και βοηθώντας πολλούς καλλιτέχνες και συγγραφείς που αντλούσαν έμπνευση από τις ιστορίες της απλής ζωής (χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα ή αυτοκίνητα, νερό από ένα πηγάδι), το φτηνό ποτό και τη ζωντανή συζήτηση.
Καλλιτέχνες όπως οι Sidney Nolan, ο ηθοποιός Peter Finch και ο ποιητής Beat Allen Ginsberg. Και, φυσικά, ο Leonard Cohen. Ωστόσο, ήταν αυτός και η Charmian μόνο φίλοι; Ο μικρότερος γιος του συγγραφέα, ο Jason, το μόνο επιζών μέλος της οικογένειας, πιστεύει ότι ήταν.
Τα «Mermaid Singing» και «Peel Me A Lotus» είναι δύο βιβλία της Clift που περιγράφουν τη ζωή της και στα δύο νησιά και τα οποία κυκλοφορούν για πρώτη φορά έπειτα από 20 χρόνια με προσθήκες από την Polly Samson, της οποίας το δικό της μυθιστόρημα από την Ύδρα, το «A Theatre For Dreamers», εμπνεύστηκε από την ιστορία της Clift.
Το πρώτο βιβλίο έχει πολύ διαφορετικό τόνο από το δεύτερο. Υπάρχουν κωμικά περιστατικά και χαρακτήρες, αλλά ενώ η Clift ως γυναίκα συχνά ξεπερνούσε τα όρια της Καλύμνου, φορώντας παντελόνια και πίνοντας μαζί με τους ψαράδες στις ταβέρνες και τα μπαρ, είχε παράλληλα και τη φροντίδα της οικογένειας, φτιάχνοντας φαγητό, καθαρίζοντας και διατηρώντας σε καλή κατάσταση το σπίτι της. Η δική της ζωή είχε παραμεληθεί στα βασικά και πολλές φορές ήταν δύσκολη.
Το επόμενο έτος, το 1955, η οικογένεια μετακόμισε στην Ύδρα. Το «Mermaid Singing» είχε λάβει μερικές καταπληκτικές κριτικές και ο Johnston έγραφε μυθιστορήματα, αλλά το ζευγάρι δεν είχε καλές σχέσεις μεταξύ του. Κάτω από την υπερβατική πεζογραφία του Clift, ο αναγνώστης μπορεί να ανιχνεύσει τη δυσαρέσκεια του. Η Clift παρουσιάζονταν διαρκώς ως μία υπηρέτρια του συζύγου της αλλά με… δικά της έξοδα. Εκείνος έπινε πολύ, ζήλευε αλλά και η υγεία του δεν πήγαινε καθόλου καλά.
Η οικογένεια επέστρεψε στην Αυστραλία το 1964, μόλις το πρώτο από τα τρία αυτοβιογραφικά μυθιστορήματα του Johnston, το «My Brother Jack», γνώρισε μεγάλη επιτυχία. H Clift ξεκίνησε να γράφει άρθρα σε μία εβδομαδιαία εφημερίδα και έγινε πολύ γνωστή.
Το φάσμα των θεμάτων της ήταν από την παγκόσμια πολιτική έως πορτρέτα καθημερινότητας, δίνοντας την ίδια σημασία και στα δύο, κάτι πρωτοποριακό και φρέσκο για την εποχή. Ήταν πολύ όμορφη (ακόμα και όταν τα χαρακτηριστικά της είχαν σημάδια από το αλκοόλ και τη δυστυχία της μεταγενέστερης ζωής της), πρωτοπόρος στον τρόπο που έγραφε, μια προσωπικότητα γεμάτη ζωή και πάνω απ’ όλα συγγραφέας στην καρδιά της. Ωστόσο, μόλις πέντε χρόνια μετά την επιστροφή τους στην Αυστραλία αυτοκτόνησε από υπερβολική δόση, μόλις 45 ετών, την παραμονή της έκδοσης του μυθιστορήματος του Johnston, «Clean Straw For Nothing».
Η αλήθεια είναι ότι πριν από το γεγονός υπήρχαν ήδη πολλές ενδείξεις ότι ήθελε να δώσει τέλος στη ζωή της. Είναι γνωστό ότι το ζευγάρι έπινε πολύ και μάλωνε. Ο συγχρονισμός με τον οποίο συνέβησαν τα γεγονότα οδήγησε σε διάφορες εικασίες, όπως για παράδειγμα ότι η Clift συνδεόταν άμεσα με τον ελεύθερο χαρακτήρα της ηρωίδας του μυθιστορήματος της, τη Cressida Morley. Ο σύζυγός της την είχε κατηγόρησε για την απιστία της (στην οποία ο Τζόνστον δεν ήταν αμέτοχος, καθώς ένα φάρμακο για τη φυματίωση τον έκανε ανίκανο) και για την κακή υγεία του.
Ένα χρόνο αργότερα, έφυγε από τη ζωή και ο Johnston, μετά από μια δεκαετία εξουθενωτικής ασθένειας, που δεν βοηθήθηκε καθόλου εξαιτίας της μεγάλης κατανάλωσης αλκοόλ αλλά και από το κάπνισμα. Ακόμα πιο λυπηρό είναι το γεγονός ότι τα δύο μεγαλύτερα από τα τρία παιδιά τους ακολούθησαν τα βήματα των γονιών τους, πεθαίνοντας νέοι και με παρόμοιο τρόπο: Η Shane, η μόνη κόρη του ζευγαριού, αυτοκτόνησε πέντε χρόνια μετά τη μητέρα της στα 25. Ο Μάρτιν, ποιητής, πέθανε από ποτό το 1990.
Είχε αναφέρει πολύ καιρό πριν, «Ο τρόπος με τον οποίο έζησαν οι γονείς μου ίσως ήταν καταστροφικός για μένα, γιατί αυτό που έκαναν ήταν να γράφουν συνέχεια, από τις επτά το πρωί έως το μεσημέρι. Υποθέτω ότι είναι ένα πρότυπο ζωής που έχω ακολουθήσει από τότε».
Όμως, η Charmian Clift δεν ξεχάστηκε. Η φήμη της συνεχίζεται. Ανακαλύπτεται συνεχώς και τα βιβλία της επανεκδόθηκαν. Στο τέλος, για όλη την τραγωδία, πέτυχε αυτό που ονειρεύεται κάθε συγγραφέας: η τολμηρή, όμορφη γραφή της να αντέχει στο χρόνο.
