Η Ύδρα είναι το νησί που με ακολουθεί σε όλες τις φάσεις της ζωής μου. Κάπως σαν να ενηλικιωνόμαστε μαζί, αν και η Ύδρα είναι το νησί της παντοτινής νιότης. Με την κολλητή μου, συμφοιτήτρια, ένα φθινοπωρινό βράδυ με τρελό αέρα περάσαμε ώρες στο λιμάνι, νομίζοντας ότι το άγαλμα του Μιαούλη κινούνταν, σαν να ζωντάνευε.
Με τα παιδιά μου περιπλανηθήκαμε στα σοκάκια της με τα πόδια και με τα γαϊδουράκια, μέχρι που εξαντλημένα κοιμήθηκαν σε ένα πεζούλι. Με την κόρη μου το γιορτάσαμε μετά τις Πανελλαδικές, πέφτοντας για βουτιές από την Υδρονέτα και τo Μανδράκι, αλλά και κολυμπώντας μέχρι να πέσει ο ήλιος στο Καμίνι.
