Η μοναδική αυτή φωτογραφία που κάνει το γύρο του διαδικτύου προέρχεται από το Aegina Portal και από τη συνέντευξη που είχε η ίδια παραχωρήσει με αφορμή τη δωρεά των βιβλίων της στη Δημόσια Καποδιστριακή Βιβλιοθήκη Αίγινας.
Ίσως να ήταν και η μοναδική ή από τις λίγες φορές που η Άβετ έδινε συνέντευξη γιατί συνήθως έπαιρνε συνεντεύξεις και κατά γενική μαρτυρία πολύ καλές από ανθρώπους του πολιτισμού κυρίως.
Δεν γνώριζα την Άβετ μέχρι που γνωριστήκαμε στα πλαίσια της συνεργασίας μας στα "Νέα του Σαρωνικού" που εξέδιδε ο Μιχάλης Δρακάκης και ήταν η πρώτη Free press εφημερίδα που ήρθε και τάραξε τα δημοσιογραφικά έντυπα της εποχής και έδωσε μια άλλη ορμή στα πράγματα.
Η συνεργασία μας ήταν μικρή, ωστόσο πάντα στις συναντήσεις μας είτε στην εφημερίδα είτε σε σημεία και μαγαζιά της Αίγινας, διέκρινες έναν άνθρωπο που είχε ζήσει μια γεμάτη και πλούσια ζωή, ένα αψεγάδιαστο χαμόγελο, μια πηγαία ευγένεια και μια καλά κρυμμένη θλίψη στα μάτια της.
Η συνεργασία μας συνεχίστηκε για λίγο στην 'Νέα Εποχή" και στο Saronic Magazine.
Η Άβετ πλέον έδειχνε ότι είχε κάνει τον κύκλο της δημοσιογραφικά και επαγγελματικά. Ένα ταξίδι στα Χανιά, τη γενέτειρα της, έγινε αφορμή να μείνει εκεί μερικά χρόνια και μετά επιστροφή και πάλι στην αγαπημένη της Αίγινα, στους φίλους της που ένας - ένας είχαν αρχίσει να φεύγουν για πάντα από το νησί.....
Ταλαιπωρημένη με θέματα υγείας εμφανιζόταν ελάχιστα τα τελευταία χρόνια, που κατοικούσε στην πόλη της Αίγινας. Μόνη χωρίς συγγενείς αλλά με κάποιους ακριβούς φίλους που τη φρόντισαν μέχρι το τέλος.
Και αυτό ήρθε προχθές.
Η ευγενής και χαμογελαστή Άβετ δεν ευτύχησε να γίνει ηθοποιός, όπως ονειρευόταν από μικρή, κατόρθωσε όμως να ασχοληθεί με τον πολιτισμό, να γνωρίσει στη ζωή πολλούς, σημαντικούς και αξιόλογους ανθρώπους και να διδάξει αξιοπρέπεια και ήθος.
Αντίo Άβετ.
