Την Αίγινα τίμησε με την παρουσία του στον Κινηματογράφο Τιτίνα κατά την προβολή της ταινίας του «Υπάρχω» ο σκηνοθέτης Γιώργος Τσεμπερόπουλος, το βράδυ του Σαββάτου, αλλά και η Αίγινα του το ανταπέδωσε.
Η εξαίρεση αυτή –καθώς δεν έχει παρευρεθεί σε καμιά άλλη πόλη πλην της Αθήνας- οφείλεται στους δεσμούς του με το νησί, όπου επί σειρά ετών διατηρούσε σπίτι και –όπως ήταν φυσικό- είχε αποκτήσει και πολλούς φίλους.
Όλοι οι φίλοι του λοιπόν, αλλά και πλήθος κόσμου, έσπευσαν να τον συναντήσουν και, ασφαλώς, να απολαύσουν τη μεγάλη κινηματογραφική επιτυχία της εποχής, όπως και την ενδιαφέρουσα συζήτηση που ακολούθησε μετά την προβολή.
Φωτο: O Γιώργος Τσεμπερόπουλος με την κόρη του Ερατώ
Η ταινία αφορά , ως γνωστόν, τη μεταφορά στον κινηματογράφο της ζωής του Στέλιου Καζαντζίδη, με πρωταγωνιστή τον Χρήστο Μάστορα και ένα καστ από γνωστούς ηθοποιούς. Στο τέλος της ταινίας το κοινό, που γέμισε ασφυκτικά τον κινηματογράφο Τιτίνα, σηκώθηκε όρθιο και χειροκροτούσε ακατάπαυστα τον Γιώργο Τσεμπερόπουλο, σε μια ατμόσφαιρα συγκίνησης και ειλικρινούς σεβασμού στο πρόσωπό του.
Το SM συνάντησε τον Γιώργο Τσεμπερόπουλο στο φουαγιέ του ιστορικού κινηματογράφου της Αίγινας και, αν και μετ’ εμποδίων λόγω της αθρόας προσέλευσης φίλων που ήθελαν να μιλήσουν μαζί του, καταφέραμε να κάνουμε μια μικρή συζήτηση μαζί του.
SM: Στην Αίγινα ξανά μετά από χρόνια…
Γ.Τσεμπερόπουλος: Είναι ακριβώς 10 χρόνια από τότε που πούλησα το σπίτι στους Τζίκηδες.
SM: Έχετε παρευρεθεί στην προβολή της ταινίας σας σε άλλη πόλη?
Γ.Τσεμπερόπουλος: Εκτός από την Αθήνα, όχι, πουθενά.
SM: Είχατε γνωρίσει προσωπικά τον Στέλιο Καζαντζίδη?
Γ.Τσεμπερόπουλος: Όχι. Δεν ήμουν καζαντζιδικός.
SM: Τώρα, μετά την ταινία, νιώθετε ότι τον γνωρίσατε ?
Γ.Τσεμπερόπουλος: Νομίζω πως τον γνώρισα καλά.
SM: Τελικά είναι αλήθεια πως η μητέρα του καθόριζε τη ζωή του?
Γ.Τσεμπερόπουλος: Δεν είναι εμφανές αυτό στην ταινία?
SM: Είναι…
Η υπόθεση ακολουθεί τον μεγάλο τραγουδιστή από τα παιδικά του χρόνια έως την τελευταία μεγάλη επιτυχία του, το πασίγνωστο «Υπάρχω», του Χρήστου Νικολόπουλου σε στίχους Πυθαγόρα, που έδωσε και τον τίτλο της ταινίας. Ο Γιώργος Τσεμπερόπουλος αντιμετωπίζει το ίνδαλμα πολλών γενεών με σεβασμό και ευαισθησία, αναδεικνύοντας ωστόσο με ρεαλισμό όλες τις πτυχές της προσωπικότητάς του και τα πρόσωπα –κυρίως τις γυναίκες- που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη ζωή του. Η μητέρα του, η Καίτη Γκρέυ, η Μαρινέλλα, η Βάσω (η γυναίκα με την οποία έζησε αρμονικά μέχρι του τέλος του πολυκύμαντου βίου του), αλλά και οι μουσικοί και οι ιδιοκτήτες των δισκογραφικών εταιρειών, με τους οποίους διέρρηξε τις σχέσεις του και για τον λόγο αυτόν εξαφανίστηκε από το προσκήνιο για πολύ μεγάλο διάστημα, στο απόγειο της καριέρας του.
Η ατμόσφαιρα της εποχής, όπως αποδίδεται, αλλά και οι αγαπημένες επιτυχίες του Στέλιου Καζαντζίδη με την καταπληκτική φωνή του Χρήστου Μάστορα, σε ταξιδεύουν πραγματικά στο παρελθόν, σε έναν κόσμο που έφυγε, αλλά δεν λησμονήθηκε. Κι αν ο Καζαντζίδης υπάρχει και θα υπάρχει για πάντα, ένα μεγάλο μέρος της θύμησης που θα μείνει στο μέλλον πιστώνεται αναμφίβολα στον Γιώργο Τσεμπερόπουλο.
