Όταν οι μνήμες γυρνούν στα παλιά, τότε που η Αίγινα ήταν πάντα σημείο αναφοράς της πειραϊκής οικογένειας.
Γράφει ο Νότης Ανανιάδης
Ο Ηλίας και η Ελισσάβετ Ανανιάδη, οι γονείς μου δηλαδή, μου λένε ότι πρωτοπερπάτησα στην Αίγινα, στην Αγία Μαρίνα. Ήμουν εννέα μηνών, και οι παιδίατροι της εποχής λέγαν ότι περπάτησα… γρήγορα! Αυτό βέβαια δεν με εμπόδισε να τρέχω δυο-τρία χρόνια αργότερα, κοντορεβυθούλης ων, περνώντας κάτω από τα τραπέζια της «Ταβέρνας του Στέλιου», του Στελλάκη, χωρίς να σκύβω καν.
Ο Στελλάκης είχε την ταβέρνα του πάνω από τα σπιτάκια του κυρ Βάι. Όλα αυτά στην Αγία Μαρίνα, για να μην ξεχνιόμαστε. Στην Αγία Μαρίνα, που δεν είχε ρεύμα –ηλεκτρικό– αλλά απευθείας σύνδεση με τον Πειραιά.
Μέναμε λοιπόν από το 1963 (που ήμουν 9 μηνών) μέχρι το 1970 (που ήμουν οκτώ χρονών) κάθε χρόνο, για τρεις μήνες, το καλοκαίρι, στην Αγία Μαρίνα. Ο πατέρας μου, η μητέρα μου, η θεία μου και αγαπημένη μου Νενέ, η αδελφή μου κι εγώ σε ένα σπιτάκι τοσοδά. Με ένα «φανάρι» στο οποίο βάζαμε τα τρόφιμά μας, με την Αφαία πίσω μας και τον υπέροχο κόλπο μπροστά μας, το μουλαράκι του κυρ Βάι να μας κάνει βόλτα στο δάσος και την απίστευτη θέα στη θάλασσα.
Έμαθα μπάνιο εκεί. Έγινα καλός κολυμβητής. Μια φορά, πιο μεγάλος, όταν ο πατέρας μου πήγαινε να με βγάλει βόλτα με το κανό, ένας ψαράς με τη βαρκούλα του, που ερχότανε, του είπε: «Πού το πας το παιδί; θα πνιγεί». Κι εγώ, ακόμα θυμάμαι, του απάντησα: «Ποιος, εγώ θα πνιγώ;».
Και βούτηξα μπροστά του με θράσος από το κανό. Ποτέ δεν φοβόμουν τις βουτιές.
