Μιλούν οι σιωπές; Οι σιωπές του Λευτέρη Διακογιάννη όχι μόνο μιλούν, αλλά αποκαλύπτουν τον πλούσιο ψυχικό του κόσμο, τις σπάνιες ευαισθησίες του, μύχιες σκέψεις που ίσως δεν θα έβγαιναν ποτέ στο φως αν η αγάπη του για την ποίηση και τον πεζό λόγο δεν τις προκαλούσε.
«Οι σιωπές μου ας μιλήσουν» τιτλοφορείται η νέα ποιητική συλλογή του Λευτέρη Διακογιάννη, η δέκατη κατά σειρά. «Όχι, κραυγές δεν θα βγάλω. Όχι, δεν θα ξαναμιλήσω. Οι σιωπές μου ας μιλήσουν», μας δηλώνει με το ποίημα «Όχι πια κραυγές» και πράγματι δεν κραυγάζει την αγάπη του για τη θάλασσα «Στη θάλασσά μου πάντα θα τρέχω, προσκυνητής και εραστής της», την αγάπη του για τα λουλούδια «Το πρώτο μου χάδι, την αγάπη μου όλη, το πρωί, στα λουλούδια μου τη δίνω», την αγάπη του για τη μουσική, τη νοσταλγία για τα περασμένα…
Πονάει όμως για την Κραυγή της Γάζας και, κάνοντας μια εξαίρεση, κραυγάζει κι αυτός: «Τι ειρωνεία, πόσο σκληρό Θεέ μου. Τ’ αδέλφια εκείνων των παιδιών του Άουσβιτς και είναι αυτοί που τώρα τα χαμόγελα στερούν από τα παιδιά της Γάζας»…
Γεννημένος στην Κω ο Λευτέρης Διακογιάννης, στα 21 του χρόνια έφυγε για την Αφρική όπου έμεινε για μια δεκαετία, εργάστηκε στη συνέχεια στην Αθήνα και παντρεύτηκε στην Αίγινα, όπου ζει τα τελευταία πολλά χρόνια.
