Την ώρα που οι περισσότεροι περιμένουν να απολαύσουν το δειλινό της πρώτης μέρας του Αυγούστου, ο ουρανός ξαφνικά σκοτεινιάζει, γεμίζει καπνιά και η αναπνοή βαραίνει, ο ήλιος κρύβεται λες και δεν αντέχει άλλο το μισοσκόταδο που οι άνθρωποι του επέβαλλαν τούτο το μήνα της χαράς, των διακοπών της ανεμελιάς.
Μέσα στο πανηγύρι του Αυγούστου οι άνθρωποι αποφάσισαν να κάψουν ότι ακόμα έχει απομείνει πράσινο, ότι ακόμα μας δίνει πνοή ζωής.
 
 
Οι εικόνες  του απογεύματος του Σαββάτου ακόμα κάνουν τον κύκλο του διαδικτύου με έναν ήλιο κατακόκκινο και ένα μελανό ουρανό να προβάλει μέσα από μαύρα σύννεφα καπνού.
 
Καπνός από μια φωτιά  που έκαψε κομμάτια της Βοιωτίας και της Αττικής.
Εικόνες που μόνο καλοκαιρινές δεν είναι!
Εικόνες που δεν συνάδουν στη χαρά του καλοκαιριού, που στερούν τη χαρά μας όταν άνθρωποι χάνονται, σπίτια και κόποι μια ζωής αφανίζονται, όταν η πράσινες πλαγιές γίνονται στάχτη.
Κι ένα πελώριο γιατί φτερουγίζει από χείλη σε χείλη.
 
Πότε θα μάθουμε να ζούμε αληθινά; Πότε θα μάθουμε να σεβόμαστε το περιβάλλον και να διαχειριζόμαστε σωστά τη γη και τον πλούτο της. Πότε θα μάθουμε που πρέπει να πετούμε τα σκουπίδια μας και να προσέχουμε αυτό που μοναδικά μας δόθηκε χωρίς κανένα αντάλλαγμα. Αυτό το μεγάλο δώρο, το πιο ακριβό, που είναι η ΦΥΣΗ.