Με το ποδήλατο του τριγυρνούσε στα στενά και την παραλία της Αίγινας. Ήταν από τους πρώτους καλλιτέχνες που έφτιαξαν σπίτι στην Αίγινα και σε αυτό περνούσε τα καλοκαίρια του. Απέκτησε μεγάλες και γερές φιλίες, σεβάστηκε το νησί και τους ντόπιους και πρόσφερε στον πολιτισμό της Αίγινας ανεβάζοντας θεατρικές παραστάσεις στις Φυλακές (Καποδιστριακό Ορφανοτροφείο)
Αναγκάστηκε όμως κάποια στιγμή να φύγει. Πούλησε το σπίτι του και αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στο Θέατρο "Άλφα" της οδού Πατησιών όπου μαζί με τη γυναίκα του Έλλη Φωτίου ανέβασαν ιστορικές παραστάσεις.
Σε μια από αυτές έτυχε να τον δω ένα απόγευμα Τετάρτης. Στο θρυλικό "Δεν πληρώνω - δεν πληρώνω" του Ντάριο Φο. Πόσο σύγχρονο! Πόσο επίκαιρο!
Και μετά  την παράσταση κουβέντα με τους θεατές.
 
Το είδα μετά από πολλά χρόνια στο Εθνικό στο έργο 'Οι εκατομμυριούχοι της Νάπολη" στην οδό Αμερικής στο θέατρο ΑΛΙΚΗ στην "Ωραία μου κυρία" και στο τελευταίο έργο που έπαιξε στο θέατρο στη 'Μελωδία της Ευτυχίας". 
 
Παρόν όμως και στην ταινία  του Γ. Σμαραγδή "Καζαντζάκης" ενσαρκώνοντας το συγγραφέα σε μεγάλη ηλικία.
Ο  Στέφανος Ληναίος ήταν μια ιδιαίτερη, ατόφια, γνήσια,  ειλικρινής και ουσιαστική θεατρική προσωπικότητα που σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή με το ήθος, την αξιοπρέπεια, τη γνώση, τη μαχητικότητα, το ταλέντο τους δημοκρατικούς του αγώνες.
Δούλεψε όσο λίγοι. Αυτοεξορίστηκε στα χρόνια της χούντας στο Λονδίνο. Επέστρεψε. Ασχολήθηκε με την πολιτική την οποία γρήγορα εγκατέλειψε. Έκανε εκπομπές κοινωνικού περιεχομένου με αρκετό καταγγελτικό ύφος. 
Ήταν δημοκρατικός και οι αγώνες  του έχουν καταγραφεί.
 
Οι παλαιοί Αιγινήτες θα τον θυμούνται και θα νοσταλγούν την απλότητα και το πολιτικό και κοινωνικό βάθος των συζητήσεων που είχαν μαζί του.
Έφυγε στις 18 Απριλίου σε ηλικία 98 ετών αφήνοντας πίσω του μεγάλες παρακαταθήκες αγωνιστικότητας, εργατικότητας και απαράμιλλου ήθους.