Η σοβαρότατη βλάβη του υποθαλάσσιου αγωγού της Αίγινας, ύστερα από μια μακρά και …περίεργη διαδικασία καθυστερήσεων, επιτέλους, αποκαταστάθηκε. Το καθαρό και πόσιμο νερό της ΕΥΔΑΠ, τρέχει ξανά στις βρύσες της Αίγινας.
Ανάσα πολύτιμη…!!!
Κι όμως, η συζήτηση για το παρόν και το μέλλον του αγωγού και της υδροδότησης της Αίγινας, φαίνεται πως δεν τελειώνει εδώ. Αντίθετα, ίσως μόλις τώρα αρχίζει η πιο κρίσιμη φάση της…
Ο υποθαλάσσιος αγωγός υδροδότησης της Αίγινας δεν είναι απλώς ένα τεχνικό έργο· είναι ένα σημαντικό βήμα προς τη σταθερότητα, την επάρκεια και την αναβάθμιση της καθημερινότητας κατοίκων και επισκεπτών.
Αλλά, η ύπαρξη του αγωγού από μόνη της δεν εξαλείφει αυτομάτως τις χρόνιες παθογένειες του συστήματος ύδρευσης και αποχέτευσης του νησιού. Διαρροές, παλαιωμένα δίκτυα, περιορισμένες δυνατότητες συντήρησης και διαχείρισης, αλλά και η απουσία ολοκληρωμένων υποδομών αποχέτευσης, εξακολουθούν να αποτελούν πραγματικότητα. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν ήρθε το νερό. Είναι ποιος και πώς θα μας διασφαλίσει ότι αυτό το νερό θα φτάνει αξιόπιστα, ποιοτικά και με βιώσιμο τρόπο σε κάθε σπίτι και επιχείρηση.
Σε αυτό το σημείο αναδύεται –ίσως πιο επίκαιρα από ποτέ– ένα στρατηγικό δίλημμα: μπορεί ένας μικρός νησιωτικός δήμος να διαχειριστεί μόνος του ένα τόσο σύνθετο και απαιτητικό σύστημα; Ή μήπως ήρθε η ώρα για μια τολμηρή, ιστορική απόφαση;
Η ένταξη του δικτύου ύδρευσης και αποχέτευσης της Αίγινας στην ΕΥΔΑΠ δεν είναι μια απλή διοικητική μεταβολή. Είναι μια επιλογή με βαθιές συνέπειες, θετικές και αρνητικές, που απαιτεί νηφαλιότητα, διαφάνεια και στρατηγική σκέψη.
Από τη μία πλευρά, τα επιχειρήματα υπέρ είναι ισχυρά. Η ΕΥΔΑΠ διαθέτει τεχνογνωσία, οργανωμένη δομή, εξειδικευμένο προσωπικό και –κυρίως– την οικονομική δυνατότητα να υλοποιήσει και να συντηρήσει μεγάλης κλίμακας έργα. Η ένταξη θα μπορούσε να σημάνει καλύτερη ποιότητα υπηρεσιών, ταχύτερη αντιμετώπιση βλαβών, εκσυγχρονισμό των υποδομών και μια πιο ορθολογική διαχείριση των υδάτινων πόρων. Παράλληλα, θα απελευθέρωνε τον Δήμο από ένα ιδιαίτερα απαιτητικό και κοστοβόρο πεδίο ευθύνης.
Από την άλλη πλευρά, δεν λείπουν οι επιφυλάξεις. Η απώλεια του τοπικού ελέγχου, ο φόβος για πιθανές αυξήσεις στα τιμολόγια, αλλά και η ανησυχία ότι οι ιδιαιτερότητες ενός νησιού μπορεί να μην αποτελέσουν προτεραιότητα σε έναν μεγάλο οργανισμό, είναι ζητήματα που δεν μπορούν να αγνοηθούν. Επιπλέον, υπάρχει πάντα το ζήτημα της δημοκρατικής λογοδοσίας: πόσο άμεσα θα μπορεί ο πολίτης της Αίγινας να επηρεάζει αποφάσεις που αφορούν ένα τόσο βασικό αγαθό;
Η απάντηση δεν είναι προφανής. Και σίγουρα δεν μπορεί να δοθεί με όρους συνθημάτων ή ιδεολογικών αγκυλώσεων.
Αυτό που χρειάζεται είναι μια ολοκληρωμένη, τεκμηριωμένη προσέγγιση και σίγουρα έναν διεξοδικό διάλογο με την ΕΥΔΑΠ. όπως βέβαια και μια ανοιχτή δημόσια διαβούλευση, όπου οι πολίτες, οι επαγγελματίες, οι επιστήμονες και οι τοπικοί φορείς θα έχουν λόγο. Και, τελικά, μια πολιτική απόφαση που θα κοιτάζει όχι το πρόσκαιρο πολιτικό κόστος, αλλά το μακροπρόθεσμο συμφέρον του νησιού.
Το Δημοτικό Συμβούλιο Αίγινας βρίσκεται μπροστά σε μια ευκαιρία –ίσως και μια ευθύνη– ιστορικών διαστάσεων. Να επιλέξει αν η διαχείριση του νερού θα παραμείνει ένα τοπικό στοίχημα με περιορισμένα μέσα ή αν θα ενταχθεί σε ένα ευρύτερο, πιο οργανωμένο πλαίσιο.
Το νερό ήρθε. Το ερώτημα είναι αν θα έρθει μαζί του και η λύση.
Η απόφαση δεν μπορεί να περιμένει επ’ αόριστον. Γιατί το μέλλον της Αίγινας δεν εξαρτάται μόνο από το αν έχει νερό, αλλά από το πώς το διαχειρίζεται.
