Ο Νιόνιος και ο Σαρωνικός μας

«Αντίο» σε έναν φίλο που αγάπησε τα νησιά μας σαν σπίτι του.

Γράφει ο Μπάμπης Κανατσίδης 

Εφυγε ο Διονύσης Σαββόπουλος, και ο Αργοσαρωνικός έμεινε πιο σιωπηλός. Δεν ήταν απλώς ένας μεγάλος τραγουδοποιός που πέρασε από εδώ. Ήταν δικός μας: ερχόταν, έμενε, τραγουδούσε, αγαπούσε, θυμόταν.

Σπέτσες, καλοκαίρι 1965 – το μεγάλο φωτεινό καλοκαίρι

Είκοσι τριών χρόνων, με το πρώτο 45άρι ακόμα ζεστό, έπαιξε τρεις μήνες στο «Καρνάγιο» του Παλιού Λιμανιού. Κάτω από τις καμάρες του παλιού ναυπηγείου, μπροστά στη χρυσή νεολαία και δίπλα σε Χατζιδάκι, Μελίνα, Ντασέν. «Ήμουν ευτυχισμένος», γράφει στο «Γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα». «Είχα δουλειά, φίλους, τραγούδια που τα σφύριζαν στο λεωφορείο».

Το «Καρνάγιο» έγινε η πρώτη του σκηνή, οι Σπέτσες η πρώτη του αγάπη.

Πολλά χρόνια μετά, στο «Ποσειδώνιο», έλεγε ότι έβλεπε τον εαυτό του είκοσι χρονών να περνάει και να του χαμογελάει.

Πόρος – το νησί που τον έκανε να νιώθει σαν σπίτι του

Πολλές φορές επέλεξε τον Πόρο για διακοπές. Πρώτη φορά με την Άσπα και το μικρό τους παιδί στο «Ξενία» του Κωνσταντινίδη, μετά σπιτάκι στο Νεώριο. Κάθε πρωί έπαιρνε τη βαρκούλα για ζεστό ψωμί. «Η διαφάνεια της θάλασσας και η μυρωδιά του ψωμιού δεν ξεχνιούνται» έλεγε.

Τον Αύγουστο του 2017 γύρισε ως μεγάλος καλλιτέχνης. Ο Ρώσικος Ναύσταθμος, με τα φώτα των πλοίων να λικνίζονται στον κόλπο, γέμισε με 2.500 ανθρώπους. Με Κιουρτσόγλου, Αννίνο και Δρακόπουλο έπαιξε δυόμισι ώρες. Στο τέλος κανείς δεν έφευγε· έμεναν στην παραλία και σφύριζαν τη «Συννεφούλα». Ο Νιόνιος χαμογελούσε σαν να ήταν πάλι στο σπίτι του.

Αίγινα – φιστίκια και ποδηλατάδες

Το 1983, στο παλιό γήπεδο, λίγοι το θυμούνται, αλλά υπάρχουν οι φωτογραφίες: ο Σαββόπουλος στη σκηνή κάτω από τα πεύκα. Είχε νοικιάσει δίπλα στου Καζαντζάκη, είχε προσπαθήσει να αγοράσει το σπίτι του Σικελιανού με τις λεμονιές. Αγαπούσε τις ποδηλατάδες, όταν ο ήλιος έδυε δεξιά και η πανσέληνος ανέτελλε αριστερά. Και το αστείο του: «Μικρός άκουγα “φιστίκι Αιγίνης” και νόμιζα “φιστίκι εγίνης”... φιστίκι έγινες δηλαδή».

Ύδρα, Σαλαμίνα – τα πρώτα βήματα

Στην Ύδρα, στα δεκαεννιά του, διηύθυνε πρώτη φορά χορωδία και γύρισε τραγουδώντας πάνω στο πλοίο. Στη Σαλαμίνα πήγαινε με τον Λοΐζο για σαρδελίτσα πριν δύσει ο ήλιος.

Το 2018, στο «Saronic Magazine» είχε πει: «Τα νησιά είναι σαν άστρα. Αυτόφωτος κόσμος το καθένα τους. Δεν διασχίζεις το διάστημα, αλλά τη θάλασσα, για να πας. Και είναι φωτεινά νύχτα-μέρα». Εκείνη η συνέντευξη ήταν σαν αποχαιρετιστήρια επιστολή αγάπης στον Σαρωνικό που τον μεγάλωσε.

Ο Σαρωνικός δεν ήταν σκηνικό γι’ αυτόν. Ήταν παιδική χαρά, καταφύγιο, πρώτη αγάπη. Κι εμείς δεν ήμασταν κοινό. Ήμασταν φίλοι που μας έμαθε να βλέπουμε τα νησιά μας σαν άστρα.

Καλό ταξίδι, Νιόνιο.

Η θάλασσά σου θα μας παίρνει μακριά, θα μας πηγαίνει σε άλλα μέρη...

Και τα φιστίκια Αιγίνης θα είναι πάντα… εγίνης.

Από την έντυπη έκδοση