Σύνοψη: Ένας νεαρός μουσικός φτάνει από τη Μινεσότα στη Νέα Υόρκη και με ιδιαίτερη αυτοπεποίθηση ζητάει να κατακτήσει τον κόσμο. Τα πρώτα του βήματα ασταθή, το ίδιο και οι ερωτικές του σχέσεις. Είναι ο Μπομπ Ντίλαν…και μάλλον τα κατάφερε.
Σκηνοθεσία: Τζέιμς Μάνγκολντ
Παίζουν: Τιμοτέ Σαλαμέ, Έντουαρντ Νόρτον, Μόνικα Μπάρμπαρα
Ένας νεαρός μουσικός, με δισταγμό και θαυμασμό, πλησιάζει τον κατάκοιτο Γούντι Γκάθρι. Θέλει να πάρει την ευλογία του, σα μαθητευόμενος καλόγερος που πλησιάζει τον γέροντα. Στο τέλος του φιλμ επιστρέφει στον εμπνευστή του, για να του προσφέρει τα όσα πέτυχε. Ένα αναθύμημα στο δάσκαλο. Είναι πλέον ο Μπομπ Ντίλαν και όχι ο παντελώς άγνωστος (complete unknown) Ρόμπερτ Ζίμερμαν. Έφτασε από την Μινεσότα στη Νέα Υόρκη, για να κατακτήσει τη μουσική σκηνή της, έχοντας μια κιθάρα στην πλάτη και τις νότες του Γούντι Γκάθρι στην καρδιά του.
Την πορεία του ανάμεσα στις δύο συναντήσεις την περιγράφει ο Τζέιμς Μάνγκολντ, έγκυρος στις μουσικές βιογραφίες, αφού έχει σχετική θητεία με το «Walk the line», πετυχημένη κινηματογραφική βιογραφία του Τζόνι Κας. Άλλωστε ο Μπομπ και ο Τζόνι συναντήθηκαν σε συναυλίες, έδωσε ο ένας τραγούδια του στον άλλον και αντάλλασσαν συχνά την εκτίμηση και τις εμπειρίες τους. Παρά το γεγονός ότι ο σκηνοθέτης ακολουθεί την πεπατημένη, διατηρεί μια πρωτοτυπία στον τρόπο που κατασκευάζει το πορτρέτο του Ντίλαν, παρακολουθώντας τις συνθέσεις του και το σιγοψυθίρισμά τους, με τους χαμηλότονους φωτισμούς του. Τολμάει τους κόντρα φωτισμούς, κουβαλώντας τους από τα παράθυρα, την ίδια ώρα που στο εσωτερικό οι παλ χρωματισμοί σχεδόν γεννούν μια ομίχλη στο κάδρο: το φως των τραγουδιών του Ντίλαν και η ομιχλώδης ψυχή του.
Ο Μάνγκολντ προσπαθεί να αναπτύξει την άνοδο του Μπομπ Ντίλαν προς την καταξίωση, παράλληλα με μια αμήχανη σχέση του με το άλλο φύλο, την εσωτερική του πάλη μεταξύ της προσήλωσης στον εφηβικό του έρωτα και στις προκλήσεις που τον αγκαλιάζουν. Κυριολεκτικά, αφού η Τζόαν Μπαέζ, μουσική συνοδός του στα πρώτα βήματα αποτελεί έναν…αγαπημένο ανταγωνιστή. Μια υπόκωφη σύγκρουση, που κι η έκρηξη της ακόμα θα εκδηλωθεί αναμέσα σε σιωπές και υπαινιγμούς. Παρά ταύτα, ο σκηνοθέτης μοιάζει το ίδιο διστακτικός με τον τραγουδιστή στο ποιο δρόμο θα ακολουθήσει. Της συντήρησης ή της τόλμης;
Φαίνεται είναι η κινηματογραφική χρονιά των μουσικών βιογραφιών. Μετά την Κάλλας και τον Καζαντζίδη, ο Ντίλαν. Και αν η πρώτη χρησιμοποιεί την ντίβα σαν πρόσχημα μιας αφήγησης, οι άλλες δύο, όσο και να το προσπαθούν, δεν καταφέρνουν να ξεκολλήσουν από την ασφάλεια και τη γραμμικότητα. Η σύγκριση, διόλου τυχαία, γίνεται προκειμένου να πιστοποιήσει ότι, με βάση τις δυνατότητες μιας θεματικά συγγενικής, εγχώριας παραγωγής, ο Καζαντζίδης δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τον Ντίλαν, παρά μόνο τη μουσική του.
topontki.gr
