Υπάρχουν συναυλίες που τις θυμάσαι για τα τραγούδια. Υπάρχουν και φεστιβάλ που τα θυμάσαι για όλα τα υπόλοιπα. Για την προσμονή, την ατμόσφαιρα, τους ανθρώπους, τις στιγμές ανάμεσα στα live. Το Saronic Magazine βρέθηκε back to back στο επετειακό Release Athens 2026, γιορτάζοντας μαζί με το φεστιβάλ τα δέκα χρόνια της διαδρομής του, στις 24 και 25 Ιουνίου, σε δύο ημέρες γεμάτες μουσική και εμπειρίες.
Η παρουσία μου εκεί ήταν ευκαιρία για να γράψω αυτό το άρθρο, ως εκπρόσωπος του περιοδικού. Στην πραγματικότητα, όμως, την πρώτη μέρα πήγα ως ένας ακόμη φανατικός του Nick Cave, έχοντας δίπλα μου την κόρη μου. Τη δεύτερη μέρα οι ρόλοι αντιστράφηκαν. Εκείνη, ως μεγάλη φίλη των Gorillaz, με "πήρε" μαζί της.
Το πρώτο φεστιβάλ δεν ξεχνιέται ποτέ
Ήταν η πρώτη φορά της κόρης μου σε μεγάλο μουσικό φεστιβάλ. Προσπαθούσα συνεχώς να θυμηθώ τις δικές μου πρώτες φορές. Εκείνο το συναίσθημα όταν περνάς την είσοδο, βλέπεις τις σκηνές, ακούς τον πρώτο ήχο από μακριά και νιώθεις ότι μπαίνεις σε έναν διαφορετικό κόσμο. Έναν κόσμο όπου όλοι βρίσκονται εκεί για τον ίδιο λόγο.
Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο μυστικό του Release.
Παρότι πραγματοποιείται μέσα στον αστικό ιστό, στην Πλατεία Νερού, δεν θυμίζει καθόλου μια συνηθισμένη συναυλία πόλης. Δημιουργεί μια μικρή κοινότητα ανθρώπων. Μια αίσθηση ασφάλειας, συντροφικότητας και σεβασμού που τη νιώθουν ακόμη και όσοι πατούν για πρώτη φορά το πόδι τους εκεί.
Φτάσαμε και τις δύο ημέρες λίγο μετά τις έξι το απόγευμα. Η ζέστη ήταν έντονη, όμως οι διαφημιστικές βεντάλιες που μοιράζονταν παντού έδιναν μια μικρή ανάσα. Οι ουρές κυλούσαν γρήγορα, οι έλεγχοι ήταν οργανωμένοι και γινόταν αμέσως αντιληπτό ότι ένα φεστιβάλ που συμπληρώνει δέκα χρόνια έχει πλέον τελειοποιήσει σχεδόν κάθε λεπτομέρεια.
Baxter Dury: ο πιο cool Άγγλος του Βόρειου Λονδίνου
Η πρώτη ημέρα ξεκίνησε ιδανικά με τον Baxter Dury. Γιος του θρυλικού Ian Dury, αλλά με προσωπικότητα απολύτως δική του.
Με το χαρακτηριστικό του ύφος, σαν ένας κομψός γκάνγκστερ βγαλμένος από ταινία του Guy Ritchie, εμφανίστηκε στη σκηνή με απίστευτη αυτοπεποίθηση. Με δόση υπερβολής και τρέλας, με την παρουσία του κατάφερνε να μαγνητίζει το κοινό.
Το Albarone ακούστηκε σχεδόν κινηματογραφικό, με τη γνώριμη spoken αισθητική του, ενώ το Miami έδωσε έναν πιο χορευτικό τόνο, παρασύροντας τον κόσμο στους πρώτους πραγματικούς ρυθμούς της βραδιάς. Οι funky μπασογραμμές, τα ηλεκτρονικά στοιχεία και το ιδιαίτερο βρετανικό χιούμορ του θύμισαν σε πολλούς την αισθητική της alternative σκηνής των 90s, χωρίς όμως να μοιάζει με κανέναν άλλον.
Ένας καλλιτέχνης που δύσκολα περιγράφεται. Πρέπει απλώς να τον δεις.
Nick Cave. Ο φίλος μας.
Ύστερα ήρθε εκείνος. Ο Nick Cave.
«Ο φίλος μου», είπα αστειευόμενος στην κόρη μου, αρχίζοντας να της διηγούμαι πώς τον είχα γνωρίσει πριν από πολλά χρόνια στο Μπράιτον, όταν εργαζόμουν στο εστιατόριο του Δήμου Κουμαρίδη και είχαμε πιει μαζί ένα ποτήρι κρασί. Εκείνη χαμογέλασε. Λίγο αργότερα κατάλαβε γιατί μιλούσα έτσι γι' αυτόν.
Ο Cave παραμένει στα 69 του το ίδιο σκηνικό αγρίμι που γνώρισε η Ελλάδα από τις αρχές της δεκαετίας του '80, όταν αποτελούσε ακόμη αγαπημένο μυστικό της underground σκηνής.
Δυόμισι ώρες στη σκηνή. Χωρίς καμία έκπτωση στην ένταση.
Έπαιξε όλα τα διαχρονικά τραγούδια που περίμενε ο κόσμος, αλλά χάρισε και όμορφες εκπλήξεις, όπως το Train Long Suffering και το City of Refuge. Κατέβηκε πολλές φορές στο κοινό, άπλωσε τα χέρια του, βούτηξε κυριολεκτικά μέσα στον κόσμο και απέδειξε ξανά γιατί θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους performers της εποχής μας.
Και φυσικά επανερχόταν συνεχώς στην ίδια φράση. "Fuckin' Athens!"
Με εκείνο το χαρακτηριστικό του πάθος, επαναλαμβάνοντας πόσο αγαπά αυτή την πόλη. Η απόλυτη στιγμή της βραδιάς ήρθε στο τέλος. Έμεινε μόνος.
Έδιωξε τους Bad Seeds από τη σκηνή, κάθισε στο πιάνο και ερμήνευσε το Into My Arms. Σιωπή. Χιλιάδες άνθρωποι τραγουδούσαν μαζί του.
Όταν τελείωσε, η κόρη μου γύρισε και μου είπε: «Τώρα καταλαβαίνω γιατί μου λες ότι είναι από τους μεγαλύτερους εν ζωή καλλιτέχνες.» Δεν χρειαζόταν να της απαντήσω.
Η δεύτερη μέρα ανήκε στη Generation Z
Παρά την κούραση –η ηλικία πλέον υπενθυμίζει την παρουσία της– βρεθήκαμε ξανά από νωρίς στην Πλατεία Νερού. Αυτή τη φορά η συναυλία είχε γίνει sold out σχεδόν αμέσως.
Η κόρη μου είχε ήδη οργανώσει τη δική της παρέα. Μαζί μας ήταν κι ένας συμμαθητής της από τον Πόρο, ενώ στο φεστιβάλ θα συναντούσαν ακόμη έξι παιδιά με κοινό σημείο αναφοράς το νησί. Για τους εφήβους ήταν η ιδανική καλοκαιρινή μέρα.
Jenny Beth: σαράντα λεπτά ωμής ενέργειας
Η Jenny Beth ανέβηκε νωρίς στη σκηνή. Άγρια, εκρηκτική, αισθησιακή.
Με τον χαρακτηριστικό post-punk ήχο της δεν άφησε κανέναν αδιάφορο. Για σαράντα λεπτά έδωσε μια παράσταση γεμάτη ένταση, φωνή και σκηνική δύναμη.
The Flaming Lips: Tο πιο πολύχρωμο καλοκαιρινό όνειρο
Όταν εμφανίστηκαν οι The Flaming Lips, ο χώρος είχε πλέον γεμίσει ασφυκτικά. Και μαζί του γέμισε χρώματα.
Τεράστιες φουσκωτές κατασκευές, πολύχρωμα confetti, γιγαντιαίες μπάλες πάνω από το κοινό, ατελείωτα χαμόγελα.
Οι Αμερικανοί απέδειξαν γιατί θεωρούνται μία από τις πιο αγαπημένες live μπάντες στον κόσμο. Με ψυχεδελική pop, μελωδίες που μοιάζουν φτιαγμένες για καλοκαιρινά ηλιοβασιλέματα και έναν Wayne Coyne που δεν σταματά να επικοινωνεί με τον κόσμο, δημιούργησαν μια γιορτή αισιοδοξίας.
Το κοινό τους λάτρεψε. Και δικαιολογημένα.
Gorillaz: η στιγμή που η Πλατεία Νερού έφτασε στα όριά της
Όταν έσβησαν τα φώτα για τους Gorillaz, δεν έπεφτε καρφίτσα. Ο χώρος ήταν ασφυκτικά γεμάτος.
Παρά τα 25 χρόνια παρουσίας τους, η μπάντα του Damon Albarn εξακολουθεί να έχει τεράστια απήχηση στη Generation Z, κάτι που φαινόταν παντού γύρω μας. Το οπτικοακουστικό υπερθέαμα ήταν εντυπωσιακό.
Οι τεράστιες animated προβολές των χαρακτήρων του Jamie Hewlett, τα βίντεο, τα γραφικά και οι συνεχείς εναλλαγές εικόνων δημιουργούσαν μια κινηματογραφική εμπειρία.
Στη σκηνή ανέβηκαν αρκετοί συνεργάτες και guest performers, δίνοντας ακόμη μεγαλύτερο πολυπολιτισμικό χαρακτήρα στο show, με ethnic επιρροές να συνυπάρχουν με hip hop, electronica, dub και alternative rock.
Ο Damon Albarn, φορώντας το χαρακτηριστικό του σκουφί και ένα τζάκετ παρά τη ζέστη, έμοιαζε να αδιαφορεί πλήρως για τη θερμοκρασία.
Κάποια στιγμή ακούστηκαν συνθήματα υπέρ της Παλαιστίνης από μεγάλη μερίδα του κοινού, σε μια πολιτική στιγμή που αποτέλεσε μέρος της συναυλίας.
Και όταν ακούστηκαν οι πρώτες νότες του Clint Eastwood, έγινε πραγματικά χαμός. Χιλιάδες άνθρωποι τραγουδούσαν κάθε λέξη. Ήταν από εκείνες τις στιγμές που αισθάνεσαι το έδαφος να δονείται.
Παρά τον ενθουσιασμό, οι Gorillaz δεν επέστρεψαν για encore. Η συναυλία ολοκληρώθηκε απότομα, αφήνοντας τον κόσμο να ζητά ακόμη ένα τραγούδι.
Οι εμπειρίες που μεγαλώνουν τους ανθρώπους
Στο τέλος της δεύτερης ημέρας δεν μιλούσαμε πολύ. Ήμασταν κουρασμένοι. Αλλά χαμογελούσαμε.
Έβλεπα την κόρη μου και τους φίλους της να συζητούν ασταμάτητα για όσα είχαν ζήσει, σαν να προσπαθούσαν να κρατήσουν κάθε εικόνα ζωντανή πριν αρχίσει να γίνεται ανάμνηση.
Και τότε κατάλαβα κάτι.
Τα μεγάλα φεστιβάλ δεν προσφέρουν μόνο μουσική. Δίνουν στους νέους ανθρώπους εμπειρίες που τους μεγαλώνουν λίγο πιο γρήγορα. Τους μαθαίνουν να συνυπάρχουν με χιλιάδες αγνώστους, να αισθάνονται μέρος μιας κοινότητας, να δημιουργούν ιστορίες που θα αφηγούνται μετά από χρόνια. Είναι από εκείνες τις δύο ημέρες που μπαίνουν για πάντα στις αποσκευές της ζωής.
Ακούγεται ότι το Release Athens δύσκολα θα επιστρέψει στην Πλατεία Νερού και πως η επόμενη σελίδα του θα γραφτεί στο Μαρκόπουλο.
Αν τελικά συμβεί, θα είναι αναμφίβολα μια σημαντική αλλαγή. Η Πλατεία Νερού δεν ήταν απλώς ένας συναυλιακός χώρος. Ήταν η μοναδική μεγάλη ευρωπαϊκών προδιαγραφών φεστιβαλική σκηνή μέσα στον αστικό ιστό της Αθήνας. Ένα σημείο εύκολα προσβάσιμο για κατοίκους και επισκέπτες, όπου Έλληνες και τουρίστες μπορούσαν να συνδυάσουν μια βραδιά μουσικής με τη θάλασσα, τον περίπατο και το καλοκαιρινό φως του Φαλήρου.
Αν αυτό το κεφάλαιο κλείνει, θα αφήσει πίσω του σπουδαίες αναμνήσεις.
Για εμάς, πάντως, το επετειακό Release των δέκα χρόνων θα έχει πάντα μια ξεχωριστή θέση. Όχι μόνο γιατί είδαμε μερικούς από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της εποχής μας, αλλά γιατί μέσα σε δύο καλοκαιρινές νύχτες μοιραστήκαμε κάτι πολύ πιο σημαντικό από μια συναυλία.
Μοιραστήκαμε μια εμπειρία ανάμεσα σε δύο γενιές.
Και αυτές είναι οι ιστορίες που αξίζει να κρατά κανείς για μια ζωή.
