Με καταλύτη την αναβίωση και ανάπλαση του εμβληματικού Πύργου του, το Μεγάλο Λιμάνι αλλάζει ρότα, με το βλέμμα στο μέλλον…
Γράφει ο Νότης Ανανιάδης
Όλες οι πόλεις, ακόμα και το πιο μικρό χωριό, τέτοια εποχή... βάζει τα καλά του, στολίζεται, φωτίζεται και ετοιμάζεται να υποδεχτεί τα Χριστούγεννα. Από τον κανόνα φυσικά δεν θα μπορούσε να λείψει η πόλη του
Πειραιά.
Μάλιστα, πριν το παραδοσιακό άναμμα του δέντρου μπροστά στο υπέροχο Δημοτικό Θέατρο, με το οποίο, κατά παράδοση, η εκάστοτε δημοτική αρχή βάζει τον Πειραιά σε εορταστική ατμόσφαιρα, φωτίστηκε ένα εμβληματικό κτίριο στην καρδιά του λιμανιού. Μιλάμε για τον Πύργο του Πειραιά, που δίνει τα τελευταία χρόνια μια φαντασμαγορική όψη στο λιμάνι.
Ο τίτλος, πάντως, του κειμένου δεν στηρίζεται μόνο στον Πύργο και στη λειτουργία του. Βέβαια, το γεγονός ότι ένα γιαπί στοίχειωνε επί μισό αιώνα το λιμάνι, και πλέον, μετά από σχεδιασμό και συστηματική δουλειά της δημοτικής αρχής Μώραλη, που ξεπέρασε μία σειρά πολυεπίπεδων προβλημάτων, αποτελεί σημείο αναφοράς για τον Πειραιά, από μόνο του δείχνει ότι η πόλη έχει μπει σε μια νέα εποχή.
Θα έλεγε κανείς ότι η λειτουργία του Πύργου ήταν ο «εμβρυουλκός» που τόνωσε την αυτοπεποίθηση της δημοτικής αρχής και την έκανε να πιστέψει ότι, αφού ολοκληρώθηκε και λειτούργησε, ναι, μπορούμε!
Και αποδεικνύει, όντως, ότι μπορεί. Με μία σειρά από άλλα μεγάλα και μικρότερα έργα που έχουν ολοκληρωθεί, πραγματοποιούνται ή βρίσκονται σε σχεδιασμό, αποδεικνύει ότι ο Πειραιάς όχι μόνον αλλάζει, αλλά και ανεβαίνει σε άλλο επίπεδο.
Το Τουρκολίμανο (Μικρολίμανο για τους νεότερους) αποτελεί εδώ και έναν χρόνο γεγονός. Η ανάπλασή του δίνει τη δυνατότητα καθημερινά σε χιλιάδες επισκέπτες από κάθε σημείο της Αττικής να κάνουν τη βόλτα τους δίπλα στη θάλασσα σε έναν εξαιρετικό πεζόδρομο. Και τα καταστήματα της περιοχής, στεγασμένα σε ωραίες πέργκολες, σε τίποτε πλέον δεν θυμίζουν την άναρχη, σχεδόν τριτοκοσμική εικόνα που είχαν.
Στην άλλη πλευρά του θαλάσσιου μετώπου, στην Πειραϊκή, έχει εξασφαλιστεί πλέον η χρηματοδότηση για να αλλάξει όψη και να αναβαθμιστεί η περιοχή από την Σχολή Δοκίμων μέχρι τη Φρεαττύδα. Ένα δύσκολο έργο, που πάντως, όταν ολοκληρωθεί, μέσα σε μία διετία θα μετατρέψει το ωραιότερο «μπαλκόνι» του Πειραιά σε αφετηρία της περίφημης Ριβιέρας της Αττικής.
Την ίδια στιγμή, ενώ μπορεί να ακούγεται ως υπερβολή ότι ο Πειραιάς έχει μετατραπεί σε τουριστικό προορισμό, η πραγματικότητα είναι ότι αποτελεί ήδη επενδυτικό προορισμό. Με αναφορά στον τουρισμό, αλλά όχι αποκλειστικά.
Μάρτυρες αυτής της εξέλιξης είναι τα πολλά μικρότερα και μεγαλύτερα ξενοδοχεία που «ξεφυτρώνουν» στο
κέντρο της πόλης και πιο κοντά στο λιμάνι. Προφανώς, οι επιχειρηματίες της αγοράς αντιλήφθηκαν έγκαιρα τις τάσεις και επενδύουν στην αλλαγή «πίστας», σε ό,τι αφορά την τουριστική κίνηση.
Σε αυτό ευλόγως έχουν συμβάλει η αναβάθμιση του λιμανιού σε homeport, λιμάνι από όπου ξεκινούν και στο οποίο καταλήγουν οι κρουαζιέρες, που γίνονται πλέον σχεδόν όλο τον χρόνο. Αλλά και η λειτουργία του μετρό, που διευκολύνει την επίσκεψη σε χώρους παγκόσμιας αναφοράς, όπως είναι η Ακρόπολη και το Μουσείο της.
Όμως, πίσω από αυτήν την εξέλιξη υπάρχει και ένα «κλειδί». Που δεν είναι άλλο από τη συνεργασία της δημοτικής αρχής με την ιδιωτική πρωτοβουλία και την Πολιτεία, όπου απαιτείται.
Έτσι, έγινε η ανάπλαση στην περιοχή του Παπαστράτου, που πλέον, από μια υποβαθμισμένη περιοχή, φιλοξενεί εταιρείες όπου εργάζονται χιλιάδες εργαζόμενοι, ενώ στα στενά της μπορεί να ανακαλύψει κανείς μια μικρή «Μονμάρτη», με τα πολλά εστιατόρια, μπαρ και γκαλερί να δίνουν έναν μποέμ αέρα, αλλά και να συνυπάρχουν με όσα μηχανουργεία εξακολουθούν να λειτουργούν.
Κάπως έτσι δόθηκε λύση και σε ένα πρόβλημα που υπήρχε εδώ και δεκαετίες. Στις 4 Δεκεμβρίου άρχισαν οι
εργασίες κατασκευής του νέου Δικαστικού Μεγάρου της πόλης. Δεν θα φτιαχτεί στο κέντρο του Πειραιά, αλλά στην «Λεύκα», μια σχετικά υποβαθμισμένη περιοχή, δέκα λεπτά με τα πόδια από τον σταθμό του μετρό. Θα είναι ένα σύγχρονο, «έξυπνο» και «πράσινο» κτίριο, και θα παρέχει συνθήκες εργασίας που αντιστοιχούν στον 21ο αιώνα στους χιλιάδες εργαζομένους, αλλά και σε απλούς πολίτες που έχουν συναλλαγές με τα δικαστήρια.
Ο αρχικός σχεδιασμός ήταν τα δικαστήρια να στεγαστούν στο γιαπί της Ραλλείου, ακριβώς δίπλα στο Δημοτικό Θέατρο. Μάλιστα, αυτή ήταν η πρώτη ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Πειραιά, το μακρινό 2014, όταν ανέλαβε δήμαρχος ο Γιάννης Μώραλης. Τελικά, για λόγους που δεν είναι του παρόντος, η παραχώρηση του κτιρίου από τον Δήμο στο Δημόσιο δεν υλοποιήθηκε, τα δικαστήρια βρίσκουν επιτέλους αλλού στέγη, αλλά το ερώτημα παραμένει: Τι θα γίνει το γιαπί;
Αν κοιτάξει κανείς δεξιά από αυτό στην πλατεία Κοραή και δίπλα από την Ιωαννίδειο, θα δει το Δημαρχείο. Άσχημο κτίριο και εντελώς ακατάλληλο για τους εργαζομένους και τους χιλιάδες πολίτες που προσέρχονται καθημερινά εκεί. Η «διπλή ανάπλαση» θα ήταν μια ιδανική λύση. Να αναλάβει ένας ιδιώτης δηλαδή την αποκατάσταση του κτιρίου, για να στεγάσει τις διάσπαρτες σήμερα υπηρεσίες του Δήμου, και ανταποδοτικά να αξιοποιήσει το σημερινό Δημαρχείο.
Με το μετρό μπροστά του, στην πλατεία Κοραή, και την αναζήτηση κτιρίων για ξενοδοχείο, ίσως το σημερινό άσχημο Δημαρχείο να αποδεικνυόταν «φιλέτο». Η προφανής αυτή λύση φαντάζει σήμερα δύσκολη. Αλλά πολύ δυσκολότερο ήταν να βρεθεί λύση για το τότε γιαπί του Πύργου στο λιμάνι. Οπότε, γιατί όχι; Άλλωστε, μέσα από τέτοια κερδισμένα «στοιχήματα» και λύσεις σε δύσκολα προβλήματα είναι που «αλλάζει ο Πειραιάς».
Από την έντυπη έκδοση του Saronic Magazine
