Μάλιστα, μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι η σοβαρή και τεκμηριωμένη αυτή προσέγγιση οδήγησε και την δημοτική αντιπολίτευση (εκτός της παράταξης του ΚΚΕ που δεν συμμετείχε) σε μία ήπια κριτική προσέγγιση της πρότασης της δημοτικής αρχής. Εδώ βέβαια πρέπει να σημειωθεί ότι ο Κώστας Δουζίνας, που μίλησε εκ μέρους της παράταξης «Αλλάζουμε τον Πειραιά για Όλους & Όλες», ενώ κατέθεσε σοβαρές απόψεις και ιδέες, εκτέθηκε με την επιμονή του να υποστηρίξει ότι διεθνώς η κρουαζιέρα υποχωρεί. Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει και αποδείχθηκε τεκμηριωμένα από τα στοιχεία που παρουσίασε αμέσως μετά η διευθύντρια της CLIA για την Ανατολική Μεσόγειο, Μαρία Δεληγιάννη. Κάποιοι επιμένουν ιδεοληπτικά να μην βλέπουν την πραγματικότητα και να θεωρούν την κρουαζιέρα περίπου «κατάρα», αλλά είναι κρίμα ο σοβαρός καθηγητής κ. Δουζίνας να τους παρακολουθεί στην εθελούσια «τύφλωση» τους.
Στο πλαίσιο αυτό και προς το τέλος της εκδήλωσης είχα την ευκαιρία να καταθέσω δημοσίως τρεις ιδέες για την ενίσχυση του Πειραιά ως τουριστικού προορισμού, που εκτιμώ ότι ο δήμαρχος Γιάννης Μώραλης, η αρμόδια αντιδήμαρχος Ανδριάνα Ζαρακέλη, άλλοι αντιδήμαρχοι και δημοτικοί σύμβουλοι άκουσαν προσεκτικά.
Οι άξονες των προτάσεων είναι η Ναυτιλία και το λιμάνι, ο πολιτισμός και το Δημοτικό Θέατρο, αλλά και ο Ολυμπιακός και το σύγχρονο μουσείο του.
Ο πρώτος άξονας αφορά σε γενικές γραμμές, μια παλιότερη πρόταση που έχει διατυπωθεί εδώ και σχεδόν 20 χρόνια για το λιμάνι. Ο Πειραιάς γίνεται πρωτεύουσα για μια μέρα, τα Θεοφάνεια. Το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας, ιστορική έδρα χιλιάδων εταιρειών που σχετίζονται με τη Ναυτιλία, στην οποία είναι πρωταθλήτρια παγκοσμίως η Ελλάδα, θα μπορούσε να οργανώνει κάθε χρόνο σε μια ημερομηνία κοντά στα Φώτα ένα μεγάλο, ίσως διεθνές, Ναυτιλιακό – Οικονομικό Φόρουμ, με ομιλητές κύρους από την παγκόσμια ναυτιλιακή κοινότητα. Το πρόβλημα έλλειψης συνεδριακού κέντρου στην πόλη, όπως σημείωσε στο κλείσιμο της εκδήλωσης ο Γ. Μώραλης, είναι υπαρκτό, αλλά όχι υποχρεωτικά αξεπέραστο. Η αρχή μπορεί να γίνει με μικρά, αλλά σταθερά βήματα, μέχρι η ιδιωτική πρωτοβουλία να συμπληρώσει το κενό που υπάρχει – δεν αισιοδοξώ ότι η κεντρική διοίκηση μπορεί να επιδείξει ανάλογα αντανακλαστικά.
Ο δεύτερος άξονας αφορά την επισκεψιμότητα του Δημοτικού Θεάτρου σε συνδυασμό με τους τουρίστες της κρουαζιέρας. Λόγω περιορισμένου χρόνου, αυτοί παίρνουν μόνο μια «μυρωδιά» από τους προορισμούς που επισκέπτονται. Μάλιστα ένα μεγάλο ποσοστό (που μπορεί να φθάνει το 30% των επιβατών), δεν συμμετέχει στις (συνήθως ακριβές) οργανωμένες εκδρομές και προτιμά να κάνει μια βόλτα στα λιμάνια που προσεγγίζει ή δεν βγαίνει καν από το πλοίο.
Το βασικό χαρακτηριστικό του τουρίστα της κρουαζιέρας όμως είναι ότι θέλει να δει όσα περισσότερα μπορεί όσο πιο γρήγορα γίνεται. Η πρόταση είναι το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά να είναι ανοικτό και επισκέψιμο τα πρωινά και να παρουσιάζει ένα σύντομο (20λεπτο) μουσικοχορευτικό τουριστικό δρώμενο. Ίσως σε δύο παραστάσεις π.χ. στις 11 το πρωί και στις 12 το μεσημέρι. Το δρώμενο πρέπει να «πουλήσει» Πειραιά και Ελλάδα. Τα περίφημα «Παιδιά του Πειραιά» του Μάνου Χατζιδάκι και της Μελίνας (βουλευτή Πειραιά για χρόνια) είναι ένα από τα διεθνώς πιο αναγνωρίσιμα ελληνικά τραγούδια. Το άλλο είναι ο Ζορμπάς του Μίκη Θεοδωράκη, το άγαλμα του οποίου θα κοσμεί τον προαύλιο χώρο του Θεάτρου, όπως έχει αποφασιστεί. Ακόμη εδώ στον Πειραιά γεννήθηκε το ρεμπέτικο που αποτελεί την βάση της σύγχρονης ελληνικής μουσικής και μια από τις πιο αναγνωρίσιμες έθνικ μουσικές παγκοσμίως. Φανταστείτε: Μίκης, Μάνος, Μελίνα, μαζί στο Δημοτικό!
Κι ακόμα ρεμπέτικο και σύγχρονη ελληνική μουσική. Ακούγεται φολκλόρ, αλλά αυτό είναι απλώς η συμπύκνωση της μουσικής εξέλιξης της σύγχρονης Ελλάδας. Ίσως μάλιστα να άξιζε να δοκιμαστεί λίγο αργότερα και κάποιο αρχαίο δράμα. Φυσικά όλα αυτά με ένα συμβολικό αντίτιμο και έντυπες και ψηφιακές πληροφορίες για την ιστορία του Πειραιά και του ίδιου του Θεάτρου. Και βεβαίως είναι περιττό να προσθέσει κανείς ότι εάν το Δημοτικό Θέατρο αποτελέσει πόλο και προορισμό, όλη η αγορά, εμπορικά καταστήματα και εστίαση, θα έχουν να περιμένουν μόνο οφέλη από μια τέτοια εξέλιξη.
Ο τρίτος άξονας είναι σχετικά πιο απλός. Μια στάση απόσταση με τον Ηλεκτρικό είναι το Νέο Φάληρο και το σύγχρονο και εντυπωσιακό Μουσείο του Ολυμπιακού. Ευλόγως απαιτείται συνεννόηση με την ΠΑΕ ώστε να προσφέρεται μια λογική έκπτωση για τους τουρίστες (ιδίως της κρουαζιέρας), που θα θελήσουν να το επισκεφθούν – ίσως και το ίδιο το γήπεδο να μπορέσει να αποτελεί κάποιες μέρες προορισμό με σκηνές από τα matrix να προβάλλουν αποσπάσματα από τους θριάμβους του Θρύλου, ενώ και η φανταστική ατμόσφαιρα του «Γ. Καραϊσκάκης», ήδη διάσημη στους φιλάθλους όλου του κόσμου θα μπορούσε να μεταδίδεται, κάθε τόσο, από τα ηχεία. Κι ας μην ξεχνάμε ότι από το γήπεδο μέχρι το «αναγεννημένο» Μικρολίμανο είναι ένας μικρός πανέμορφος περίπατος, με τις παράπλευρες ωφέλειες για τις επιχειρήσεις εστίασης εκεί.
Οι δράσεις αυτές δεν μπορούν να γίνουν μόνο από τον δήμο. Ο δήμος Πειραιά μπορεί να είναι ο συντονιστής. Για το Ναυτιλιακό Φόρουμ ευλόγως πρέπει να αναζητηθούν συμπαίκτες στις θεσμικές ενώσεις της Ναυτιλίας, για το Δημοτικό και το δρώμενο στους επαγγελματικούς φορείς και για το Μουσείο του Ολυμπιακού και το «Γ. Καραϊσκάκης» με τα στελέχη της ΠΑΕ. Αλλά, έτσι με ομαδικό παιχνίδι παίρνουν πρωταθλήματα οι μεγάλες ομάδες…
