Στην υπόθεση της εμπλοκής της Ελλάδας μετά την κατάρριψη ιρανικών πυραύλων από την συστοιχία Patriot που έχουμε διαθέσει στην Σαουδική Αραβία προκύπτουν τουλάχιστον δύο ερωτήματα.
Το πρώτο και σχετικά πιο εύκολο να απαντηθεί είναι εάν έπρεπε να ενεργοποιηθεί το ελληνικό οπλικό σύστημα που βρίσκεται εκεί. Εφόσον η συστοιχία βρίσκεται από το 2021 στην Σαουδική Αραβία για την υπεράσπιση του εναέριου χώρου της (ανεξάρτητα εάν αυτό συμβαίνει ως διακρατική συμφωνία ή στο πλαίσιο συμμετοχής σε διεθνή σχετική πρωτοβουλία), ευλόγως ενεργοποιήθηκε. Από την στιγμή που έχεις διαθέσει (καλώς ή κακώς, δεν είναι αυτό που εξετάζεται τώρα) οπλικό σύστημα για την άμυνα μιας τρίτης χώρας, όταν αυτή η χώρα δεχτεί επίθεση μοιραία θα ενεργοποιηθεί το σύστημα. Δεν έχουν πάει Patriot και προσωπικό στη Σαουδική Αραβία για να χαζεύουν τις καμήλες στην έρημο.
Το πιο δύσκολο ερώτημα είναι εάν αυτή η εμπλοκή έπρεπε να δημοσιοποιηθεί και μάλιστα πανηγυρικώς από τον ίδιο τον υπουργό Άμυνας. Εάν στην πολιτική υπάρχουν “πράγματα που γίνονται και δεν λέγονται”, αυτό ευλόγως ισχύει και μάλιστα πολύ περισσότερο στον πόλεμο. Και φυσικά δεν ανακοινώθηκε η αναχαίτιση για να αισθανθούμε… εθνικά υπερήφανοι για το γεγονός ότι λειτουργούν αποτελεσματικά οι Patriot, ή δήθεν ότι απέκτησαν εμπειρία και αυτοπεποίθηση τα στελέχη των Ενόπλων δυνάμεων. Αυτό έλειπε να μην λειτουργούσαν αποτελεσματικά τα οπλικά μας συστήματα και να μην έχουν εμπειρία τα στελέχη που τα χειρίζονται.
Οπότε το επόμενο ερώτημα αφορά στην σκοπιμότητα που εξυπηρετεί η ανακοίνωση του γεγονότος. Είναι γεγονός ότι τα άμεσα αντανακλαστικά της κυβέρνησης να στείλει τις φρεγάτες και τα μαχητικά αεροσκάφη στην Κύπρο με το που δέχθηκε επίθεση το νησί* προκάλεσε αμηχανία – για να το θέσω όσο πιο κομψά γίνεται – στους “πατριώτες της φακής” (όπως τους αποκαλεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης), ιδίως στον χώρο της ακροδεξιάς. Τι να πουν; Δεν είχαν τίποτε να πουν γι’ αυτό και η σιωπή τους τόσες μέρες ήταν εκκωφαντική. Λέγεται και… κοκομπλόκο αυτό που έπαθαν.
Οπότε αναδύεται ένα ακόμη ερώτημα: Σε ποιον χώρο απευθυνόταν η εθνικά υπερήφανη ανακοίνωση της ελληνικής εμπλοκής από τον υπουργό Άμυνας. Όμως η εξωτερική πολιτική και ιδίως η εμπλοκή σε έναν πόλεμο – ακόμη και αν θεωρηθεί “αμυντική”, όπως είναι η επίσημη γραμμή… άμυνας της κυβέρνησης – είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να αποτελεί “εργαλείο” ενδοκομματικών/ ενδοκυβερνητικών υποθέσεων. Εκτιμώ ότι στο Μέγαρο Μαξίμου αρκετοί είναι εκείνοι που κάθε άλλο παρά ενθουσιασμένοι είναι με την πρωτοβουλία του Νίκου Δένδια.
* Όποιος διατηρεί αμφιβολίες για το αν οι φρεγάτες και τα μαχητικά πήγαν στην Κύπρο για την προστασία του νησιού ή των βρετανικών βάσεων, ας ρωτήσει τον γενικό γραμματέα του ΑΚΕΛ Στέφανο Στεφάνου. Που σε πρόσφατη τηλεοπτική του παρέμβαση (στο NAFTEMPORIKI TV) εξήγησε πως όχι μόνο 12.000 Ελληνοκύπριοι εργάζονται στις βάσεις, αλλά μέσα στο βρετανικό αυτό έδαφος υπάρχουν ελληνοκυπριακά χωριά, δηλαδή πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας που φυσικά πρέπει να προστατευθούν.
