«Κάνε το PR μας» – Όχι, ευχαριστώ! - Άρθρο του Μπάμπη Κανατσίδη

Σε έναν κόσμο που η πληροφορία τρέχει πιο γρήγορα κι από meme στο TikTok, η δημοσιογραφία παραμένει ο MVP της δημοκρατίας. Κι όμως, κάποιοι νομίζουν ότι ο Τύπος πρέπει να παίζει τον ρόλο του PR για την εξουσία ή να κρύβει τα στραβά για να μη «δυσφημίσει» τον τόπο. Spoiler alert: η δημοσιογραφία δεν είναι εδώ για να γυαλίζει καρέκλες ή να κρύβει τη σκόνη κάτω από το χαλί. Είναι εδώ για να ανάβει προβολείς, να ρίχνει φως και να λέει τα πράγματα με το όνομά τους!

Η δουλειά του Τύπου δεν είναι να κάνει την εξουσία να δείχνει #flawless. Οι δημοσιογράφοι δεν είναι influencers που ποστάρουν για λογαριασμό πολιτικών ή επιχειρηματιών. Η αποστολή τους; Να ψάχνουν, να ξεθάβουν και να σερβίρουν την αλήθεια, ακόμα κι αν αυτή δεν είναι έτοιμη για like. Όταν ο Τύπος γίνεται φερέφωνο, δεν προδίδει μόνο τον εαυτό του, αλλά και όλους εμάς που περιμένουμε να μάθουμε τι πραγματικά συμβαίνει.

Αν η δημοσιογραφία είχε Tinder profile, η λέξη-κλειδί θα ήταν «ανεξαρτησία». Οι δημοσιογράφοι δεν δουλεύουν για να χαϊδέψουν τα αυτιά των ισχυρών. Είναι οι τύποι που μπαίνουν στο δωμάτιο, ρωτάνε τα δύσκολα και δεν φοβούνται να χαλάσουν τη φιέστα. Όταν η εξουσία περιμένει από τον Τύπο να της κάνει τα χατίρια, είναι σαν να ζητάει από έναν ντετέκτιβ να γίνει σεκιουριτάς. Η ανεξαρτησία δεν είναι απλά αξία – είναι ο λόγος που ο Τύπος έχει ακόμα σημασία.

Ας το ξεκαθαρίσουμε: αν η εξουσία έχει πρόβλημα επικοινωνίας, δεν είναι δουλειά του Τύπου να της φτιάξει το προφίλ. Αν κάποιος πολιτικός ή θεσμός δεν έχει καλό γραφείο τύπου, ας προσλάβει έναν. Οι δημοσιογράφοι δεν είναι εδώ για να καλύψουν τα κενά του marketing σου. Είναι εδώ για να ρωτήσουν «γιατί», να σκάψουν βαθιά και να βγάλουν στο φως ό,τι κρύβεται. Αν αυτό σημαίνει να αποκαλύψουν σκάνδαλα ή αστοχίες, δεν είναι προσωπικό – είναι η δουλειά τους.

Και μετά έχουμε το κλασικό: «Αν γράψεις για τα προβλήματα, δυσφημείς τον τόπο». Αλήθεια; Η αποκάλυψη της κακοδιαχείρισης, της διαφθοράς ή των κακών υποδομών δεν είναι δυσφήμιση – είναι αφύπνιση! Η σιωπή δεν κάνει τον τόπο πιο όμορφο, τον κρατάει στάσιμο. Όταν οι δημοσιογράφοι φέρνουν στο φως τα προβλήματα, δεν ρίχνουν σκιά – ανοίγουν τον δρόμο για λύσεις. Η δυσφήμιση δεν έρχεται από την αλήθεια, αλλά από αυτούς που την κρύβουν για να κρατήσουν την καρέκλα τους. Ο Τύπος που λέει τα πράγματα όπως είναι, είναι ο καλύτερος φίλος του τόπου, όχι ο εχθρός του.

Αν ο Τύπος αρχίσει να αυτολογοκρίνεται ή να γίνεται cheerleader της εξουσίας, τότε έχουμε πρόβλημα. Μια δημοσιογραφία που φοβάται να μιλήσει ή κρύβει την αλήθεια για να μην «ενοχλήσει», δεν είναι δημοσιογραφία – είναι διαφήμιση. Και σε αυτή την περίπτωση, οι πολίτες μένουν στο σκοτάδι, η εξουσία κάνει πάρτι χωρίς έλεγχο και η δημοκρατία παίρνει την κατηφόρα. Spoiler: κανείς δεν κερδίζει από αυτό, εκτός από αυτούς που θέλουν να κρατήσουν τα πάντα υπό έλεγχο.

Η ιστορία μας έχει δείξει ότι η ανεξάρτητη δημοσιογραφία είναι ο ήρωας που δεν φοράει κάπα. Από την αποκάλυψη μεγάλων σκανδάλων μέχρι την ανάδειξη κοινωνικών αδικιών, ο Τύπος έχει τη δύναμη να αλλάζει το παιχνίδι. Σε έναν κόσμο γεμάτο fake news και clickbait, η αληθινή δημοσιογραφία είναι σαν να βρίσκεις Wi-Fi σε έρημο: σπάνια, πολύτιμη και απαραίτητη. Είναι ο φάρος που μας δείχνει τον δρόμο, όχι ο προβολέας που φωτίζει μόνο τα VIP.

Η δημοσιογραφία δεν είναι εδώ για να γίνει το δεξί χέρι της εξουσίας ή να βάζει φίλτρα στα προβλήματα. Είναι εδώ για να λέει την αλήθεια, να ρωτάει τα δύσκολα και να δίνει φωνή στους πολίτες. Η ιδέα ότι ο Τύπος πρέπει να κρύβει τα στραβά ή να γίνει PR manager της εξουσίας είναι τόσο ξεπερασμένη όσο το να στέλνεις φαξ. Και όσο για τη δυσφήμιση; Η αλήθεια δεν πληγώνει τον τόπο – τον κάνει καλύτερο. Η δημοσιογραφία οφείλει να μείνει ανεξάρτητη, τολμηρή και 100% αληθινή, γιατί αυτός είναι ο λόγος που την χρειαζόμαστε.