Γράφει ο Μπάμπης Κανατσίδης
Γιατί η απουσία αντιπολεμικού μετώπου θα μας κοστίσει τα πάντα - Άρθρο του Μπάμπη Κανατσίδη
Η αντιπολεμική πορεία που διέσχισε τους δρόμους της Αθήνας το βράδυ της Παρασκευής 27 Μαρτίου δεν ήταν απλώς μια εκδήλωση αλληλεγγύης, ήταν μια κραυγή λογικής μέσα σε έναν ωκεανό μιλιταριστικής υστερίας. Καθώς οι ΗΠΑ και το Ισραήλ κλιμακώνουν τις επιχειρήσεις τους στο Ιράν, η Δύση μοιάζει να υπνοβατεί προς έναν όλεθρο που απειλεί να ανατρέψει τα πάντα: από τη γεωπολιτική ισορροπία και την ενέργεια, μέχρι την επισιτιστική ασφάλεια και την ίδια την έννοια της δημοκρατίας.
Η ρήξη μεταξύ ηγεσιών και κοινωνίας
Παρά τους τόνους προπαγάνδας, τα στοιχεία σε Ευρώπη και ΗΠΑ δείχνουν ένα βαθύ ρήγμα. Πρόσφατες σφυγμομετρήσεις αποκαλύπτουν πως η πλειοψηφία των πολιτών απορρίπτει την εμπλοκή σε έναν γενικευμένο πόλεμο με το Ιράν. Στις ΗΠΑ, το ποσοστό των πολιτών που φοβάται μια νέα πολυδάπανη σύρραξη στη Μέση Ανατολή ξεπερνά το 60%, ενώ στην Ευρώπη η ανησυχία για τις οικονομικές συνέπειες μεταφράζεται σε μια παγερή άρνηση προς τις πολεμικές ιαχές.
Οι πολίτες αντιλαμβάνονται ότι εκείνοι θα «πληρώσουν το μάρμαρο» της ακρίβειας και της ενεργειακής φτώχειας, την ώρα που ο μιλιταρισμός προετοιμάζει το έδαφος για την αποδοχή της απώλειας ζωών στρατιωτών στο πεδίο. Η «χλιαρή» αντιμετώπιση του ενδεχομένου ενός πυρηνικού χτυπήματος ή χερσαίων επιχειρήσεων από τη διεθνή κοινότητα, την ώρα που ο άξονας ΗΠΑ-Ισραήλ δυσκολεύεται στο πεδίο, υπογραμμίζει την έλλειψη δημοκρατικού ελέγχου. Οι ηγεσίες αποφασίζουν, οι κοινωνίες επωμίζονται τον όλεθρο.
Από το Βιετνάμ και το Ιράκ στη σημερινή απουσία...
Η ιστορική μνήμη μάς θυμίζει ότι οι πολίτες έχουν τη δύναμη να σταματήσουν τις μηχανές του πολέμου. Το αντιπολεμικό κίνημα της δεκαετίας του 1960 ξεκίνησε από τα πανεπιστήμια των ΗΠΑ και τις γειτονιές της Ευρώπης, μετατρέποντας την άρνηση για το Βιετνάμ σε μια παγκόσμια πολιτιστική επανάσταση. Ακόμη και το 2003, πριν την εισβολή στο Ιράκ, η Δύση έζησε μεγαλειώδεις στιγμές, με περισσότερους από ένα εκατομμύριο διαδηλωτές στο Λονδίνο και εκατομμύρια άλλους σε κάθε πρωτεύουσα.
Τότε, το κίνημα γεννιόταν από τη βάση. Σήμερα, το ερώτημα παραμένει αμείλικτο: Γιατί δεν εμφανίζεται ένα αντίστοιχο πλειοψηφικό ρεύμα;
Η σιωπή των αμνών: Προπαγάνδα, ατομικισμός και ιστορική αμάθεια
Η απάντηση κρύβεται σε έναν ιδιότυπο «εκφασισμό» της δυτικής δημόσιας σφαίρας. Η προπαγάνδα έχει καταφέρει να σιγήσει τους διανοούμενους και τους καλλιτέχνες, ταυτίζοντας κάθε φιλειρηνική φωνή με την προδοσία ή την υποστήριξη του «εχθρού».
Ζούμε στην εποχή ενός επικίνδυνου ατομικισμού και ενός «οπαδισμού» που δεν εδράζεται στον κλασικό εθνικισμό, αλλά σε μια νέα ιδεολογία παράλογου λαϊκισμού. Πρόκειται για μια ιστορική αμάθεια που επιτρέπει στις μάζες να καταναλώνουν τον πόλεμο σαν θέαμα, ανίκανες να αντιληφθούν τη νομοτέλεια της καταστροφής. Ο εκφασισμός αυτός δεν έρχεται πάντα με στολές, έρχεται με τη μορφή της αδιαφορίας για το διεθνές δίκαιο, την ανθρώπινη ζωή και την αποδοχή της βίας ως μοναδικής λύσης.
Το στοίχημα της επιβίωσης
Αν οι δυτικές κοινωνίες δεν αφυπνιστούν άμεσα, αν δεν συγκροτηθεί ένα αντιπολεμικό κίνημα που θα αμφισβητήσει τη στρατιωτικοποίηση της σκέψης και της οικονομίας μας, τότε ο «εφιάλτης» δεν θα είναι πια μια γεωπολιτική ανάλυση, αλλά η καθημερινότητά μας. Η πορεία της Αθήνας ήταν ένα φωτεινό σημάδι. Μένει να δούμε αν οι κοινωνίες της Δύσης θα επιλέξουν τη ζωή ή θα συνεχίσουν να παρακολουθούν «χλιαρά» το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου.
