Με την έναρξη της ελληνικής επανάστασης του 1821, ο κόμης Καποδίστριας, υπουργός εξωτερικών του Τσάρου, προσπάθησε να επιτύχει στρατιωτική εμπλοκή Ρωσίας και Πύλης χωρίς όμως αποτέλεσμα. Αποτυγχάνοντας να μετατρέψει την πολιτική του Τσάρου υπέρ των Ελλήνων, ζήτησε τον Ιούνιο του 1822, να αποσυρθεί από την ενεργό υπηρεσία. Στις 19 Αυγούστου αντί να γίνει αποδεκτή η παραίτηση του, του δίδεται άδεια αορίστου χρόνου από τον Τσάρο για να το ξανασκεφτεί.
Ο Καποδίστριας, φεύγει από την Άγια Πετρούπολη πάει για μερικές μέρες στη Γερμανία (Εμς κοντά στο Αμβούργο ) και καταλήγει στη Γενεύη. Εκεί γνωρίστηκε με τον τραπεζίτη Ιωάννη-Γαβριήλ Εϋνάρδο και τη γυναίκα του Άννα, με τους οποίους ανέπτυξε μεγάλη φιλία. Ο Εϋνάρδος υπήρξε πολύτιμος σύμβουλος και ειλικρινής φίλος όχι μόνο για τον Καποδίστρια αλλά και για όλο το Ελληνικό έθνος. Η βοήθεια του στον αγώνα των Ελλήνων ήταν μεγάλη και πολύτιμη. Ο Καποδίστριας όσο έμεινε στην Γενεύη αλλά και στο Παρίσι μετά, ενημερωνόταν για τον απελευθερωτικά αγώνα, έγραφε άρθρα για τους αγωνιζόμενους Έλληνες, δημιούργησε φιλέλληνες και ίδρυσε φιλελληνικές επιτροπές που φρόντιζαν για τα ορφανά των Ελλήνων, έστελναν τρόφιμα αλλά και πολεμοφόδια.
Τον Δεκέμβριο του 1825, ο Τσάρος Αλέξανδρος Α’ πέθανε και ο νέος Τσάρος Νικόλαος ο Α’, ακολούθησε σκληρότερη πολιτική έναντι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Όμως ο Τσάρος Νικόλαος δεν είχε εγκρίνει ακόμη την παραίτηση του Καποδίστρια. Εν τω μεταξύ, η Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας με πρόταση του γέρου του Μωριά Θ. Κολοκοτρώνη, εξέλεξε τον Καποδίστρια, Κυβερνήτη του νεοσύστατου Ελληνικού Κράτους για μια θητεία 7 ετών (Ψήφισμα ΣΤ (3 Απριλίου 1827 και συνέταξε σχετική επιστολή προς τον Καποδίστρια, την οποία υπέγραψαν 91 πληρεξούσιοι, μεταξύ των οποίων και οι μέχρι πρότινος αντιδρώντες στην εκλογή του. Τελικά, στις 26 Ιουνίου 1827 και μετά από πέντε ακροάσεις, ο Τσάρος αποδέχθηκε την παραίτηση του Καποδίστρια και ο Καποδίστριας ετοιμάστηκε για το μεγάλο του ταξίδι.
Στις 4 Αυγούστου ο Καποδίστριας πήγε στο Βερολίνο, έμεινε 5 μέρες και συναντήθηκε με τη βασιλική οικογένεια, Στις 10 Αυγούστου πήγε στο Αμβούργο απ’ όπου με το ατμόπλοιο «Βο Σόλφε» πήγε στο Λονδίνο για να συναντήσει τον φιλέλληνα πρωθυπουργό Γεώργιο Κάνιγκ, αλλά δυστυχώς έφτασε την ημέρα της κηδείας του. Έτσι συναντήθηκε με άλλα μέλη και τον βασιλιά αλλά όλοι τον αντιμετώπισαν με ψυχρότητα. Δάνειο δεν έλαβε, μόνο υποσχέσεις! Μετά το Λονδίνο πήγε στις Βρυξέλες και κατέληξε στις 20 Σεπτεμβρίου στο Παρίσι.
Στις 30 Σεπτεμβρίου 1827 (10 Οκτωβρίου με το παλαιό) ο Καποδίστριας φεύγει από το Παρίσι και πηγαίνει στην Ελβετία, όπου έμεινε 7 μέρες. Μετά πήγε στη Βενετία. Εκεί πληροφορήθηκε την επιτυχή έκβαση της ναυμαχίας του Ναβαρίνου, που έθετε πλέον τις βάσεις για την οριστική απελευθέρωση της Ελλάδας.
Στις 8 (20) Νοεμβρίου 1827, έφθασε στην Αγκόνα ελπίζοντας πως το αγγλικό πολεμικό πλοίο που θα τον μετέφερε στην Ελλάδα θα ήταν ήδη αγκυροβολημένο στο λιμάνι. Το αγγλικό πολεμικό όμως δεν είχε ακόμη φθάσει. Οι Άγγλοι καθυστερούσαν αδικαιολόγητα την αποστολή του και ο Καποδίστριας έπρεπε να περιμένει. Κατά την παραμονή του εκεί είχε επαφές με τους προύχοντες και ενημερώθηκε από τους συνεργάτες του για τον αριθμό, το επάγγελμα και τη κατάσταση, των επιφανών Ελλήνων σε όλες τις Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.
Ο πλους προς την Ελλάδα
Την 14 (26) Δεκεμβρίου 1827, ἡ Αγγλική κορβέτα Γουόλφ (HMS Wolf), με κυβερνήτη τον Πλοίαρχο
Ἄϋες κατέπλευσε στην Αγκώνα και την επομένη, στις 15 (27) Δεκεμβρίου ο Κόμης Καποδίστριας με τη συνοδεία του, επιβιβάστηκαν στο πλοίο.
Η καθυστέρηση αυτή των 3 εβδομάδων σχετίζεται με διπλωματικές συνεννοήσεις και προπαρασκευαστικές διαδικασίες.
Ο Καποδίστριας περίμενε τελικές οδηγίες και διαβεβαιώσεις από τις Μεγάλες Δυνάμεις (κυρίως την Αγγλία, τη Γαλλία και τη Ρωσία), σχετικά με το ρόλο και την αποστολή του στην Ελλάδα. Ήθελε να εξασφαλίσει ότι η άφιξή του θα είχε διεθνή υποστήριξη, δεδομένης της ρευστής κατάστασης μετά τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου (Οκτώβριος 1827). Επίσης ο Καποδίστριας αξιοποίηση τον χρόνο αυτό και έστειλε επιστολές σε διπλωμάτες, κυβερνήσεις και άλλους ευγενείς ενημερώνοντας του για το Ελληνικό ζήτημα. Παράλληλα προετοίμασε την αναγκαία διοικητική υποδομή για τη διακυβέρνηση του και ρύθμιζε τα της μεταφοράς και αφίξεως του στην Ελλάδα. Ο απόπλους της κορβέτας Γουόλφ με τον Καποδίστρια έγινε στις 20 Δεκεμβρίου 1827 (1 Ιανουαρίου 1828), στις 3 μ.μ. Η νέα αυτή καθυστέρηση κατά πάσα πιθανότητα οφειλόταν στις δυσμενείς καιρικές συνθήκες και στην άμπωτις που επηρέαζαν τον ασφαλή απόπλου.
Το Αγγλικό δίκροτο Οὐάρσπιτ (HMS?Warspite), της Μοίρας που παρείχε βρετανική υποστήριξη στο ελληνικό απελευθερωτικό κίνημα κατά των Τούρκων, με κυβερνήτη τον καπετάν Πάρκερ, διατάχθηκε από τον Ναύαρχο Έντουαρντ Κόδριγκτον (Sir Edward Codrington) να αποπλεύσει στις 25 Δεκεμβρίου1827 από την Μάλτα που ήταν και να πλεύσει στο Ιόνιο Πέλαγος, βόρεια της Κέρκυρας. Εκεί θα ανέμενε για να συναντήσει τη κορβέτα Γουόλφ, που ερχόταν από την Αγκόνα, για να παραλάβει τον Καποδίστρια και τη συνοδεία του και να τους μεταφέρει στην Ελλάδα.
Η μετεπιβίβαση αυτή ήταν απαραίτητη γιατί το Οὐάρσπιτ, λόγω μεγάλου βυθίσματος, δεν μπορούσε να
εισέλθει και να αγκυροβολήσει στο λιμάνι της Αγκώνας.
Το δίκροτο Οὐάρσπιτ, συνάντησε στις 27 Δεκεμβρίου 1827 στο στενό Οτράντο, βόρεια της Κέρκυρας, τη κορβέτα Γουόλφ, απέδωσε στρατιωτικές τιμές στον επιβαίνοντα Κυβερνήτη και μετά πλησίασε και έστειλε τις λέμβους να παραλάβουν τον Καποδίστρια, τον πρώτο κυβερνήτη της ανεξάρτητης Ελλάδας και τη συνοδεία του.
Ο καιρός ήταν κακός, δυο φορές επιχειρήθηκε να καθαιρέσουν τις λέμβους, αλλά την τρίτη τελικά επιτεύχθηκε η ασφαλής μεταφορά του. Το δίκροτο, μόλις επιβιβάσθηκε ο Καποδίστριας, ύψωσε την Ελληνική σημαία στο μεσαίο ιστό και έλαβε νότια πορεία.
Ο Καποδίστριας ζήτησε να σταματήσουν στην Κέρκυρα για να επισκεφτεί το τάφο του πατέρα του και να προσευχηθεί στην εκκλησία, αλλά το αίτημα δεν έγινε αποδεκτό, επειδή δεν υπήρχε χρόνος. Το πλοίο έπρεπε να περάσει πρώτα από τη Μάλτα προκειμένου να συναντηθεί ο Καποδίστριας με τον Βρετανό ναύαρχο, πριν αυτός πάει στην Ελλάδα.
Ο ναύαρχος Κόδριγκτον ήθελε να τον γνωρίσει προσωπικά και να διαπιστώσει την πρόθεσή του σχετικά με την εφαρμογή των όρων της Συνθήκης του Λονδίνου του 1827, μιας συνθήκης που είχαν υπογράψει οι τρεις Μεγάλες Δυνάμεις και βάσει αυτής έστειλαν στόλους στην Ελλάδα, προκειμένου να επιβάλουν την εφαρμογή της. Η Συνθήκη αυτή απευθυνόταν κυρίως στην Πύλη από την οποία απαιτούσε άμεση ανακωχή, αλλά και τη δημιουργία μιας αυτόνομης Ελλάδας φόρου υποτελείας στο Σουλτάνο.
Είναι πλέον γνωστό πως με τη συνθήκη αυτή, ο φιλέλληνας Βρετανός πρωθυπουργός Κάνινγκ ενέταξε και τους Γάλλους στην ελληνική υπόθεση, αλλά στο μυαλό είχε σαν απώτερο στόχο να περιορίσει κάπως την επιρροή της Ρωσίας. γεγονός που φάνηκε καθαρά μετά τον θάνατο του.
Το δίκροτο Οὐάρσπιτ, κατέπλευσε στη Μάλτα στις 28 Δεκεμβρίου1827, όπου έγινε δεκτός με κανονιοβολισμούς από τα φρούρια. Η Αγγλική κυβέρνηση του παραχώρησε ανάλογο κατάλυμα, αλλά ο Καποδίστρια προτίμησε να φιλοξενηθεί από τον Έλληνα έμπορο Α. Κοντοσταύλω. Μετά από μερικές ώρες κατέπλευσε στη Μάλτα και το εξοπλισμένο βρίκιο «Έκτωρ» του Ψαριανού καπετάνιου Γιαννίτση που είχε σταλεί από την Ελληνική Κυβέρνηση για να τιμήσει και να συνοδεύσει τον Καποδίστρια στην Ελλάδα.
Κατά τη παραμονή του στη Μάλτα, ο Καποδίστριας συναντήθηκε με τον Ναύαρχο Κόδριγκτον, το Ρώσσο Αντιναύαρχο Κόμη Λογγίνο Χέυδεν (Lodewijk van Heiden και το Διοικητή της Μάλτας Στρατηγό Πονσόνβη (Major?General Sir Frederick Cavendish Ponsonby).
Στις συζητήσεις που είχε ο Ναύαρχος με τον Καποδίστρια, διαπιστώθηκε πως ο Κυβερνήτης της Ελλάδας σεβόταν και θα εφάρμοζε τους όρους της συνθήκης. Ο Άγγλος ναύαρχος εντυπωσιάστηκε από την προσωπικότητα του Καποδίστρια σε σημείο μάλιστα που μεσολάβησε για να γίνει δεκτό το αίτημά του για οικονομική βοήθεια στην Ελλάδα. Με τη σύμπτωση των απόψεων και την αμοιβαία κατανόηση, ο Καποδίστριας κέρδισε την απόλυτη εμπιστοσύνη του Κόδριγκτον, όπως αυτός ανέφερε σε μεταγενέστερη επιστολή του προς τον Φρέντερικ Άνταμ, τον ύπατο αρμοστή των Επτανήσων.
Ο Καποδίστριας τότε, ορθά σκεπτόμενος, ζήτησε από τον Ναύαρχο να πάει στην Ελλάδα όχι μόνο με το αγγλικό πλοίο, αλλά να συνοδεύεται και από ένα γαλλικό και ένα ρωσικό πλοίο, αφού και οι άλλες δύο Δυνάμεις είχαν υπογράψει τη Συνθήκη.
Ο πρώτος Κυβερνήτης της νέας χώρας, χρειαζόταν την ασφάλεια και την προβολή που μόνο μεγάλα ιστιοφόρα των Μεγάλων Δυνάμεων, μπορούσαν να παρέχουν. Ο ναύαρχος όχι μόνο συμφώνησε ζητώντας πλοία για τη συνοδεία, αλλά έκανε και μια πρωτοφανή κίνηση ένδειξης εμπιστοσύνης προς τον Καποδίστρια που είχε υποσχεθεί πως θα καταπολεμούσε την πειρατεία. Απελευθέρωσε πάνω από δέκα πειρατές που την περίοδο εκείνη κρατούντο στις φυλακές της Μάλτας και που περίμεναν να δικαστούν για πειρατεία. Επιπλέον τους επετράπη να επιβιβαστούν στο Οὐάρσπιτ, για επιστρέψουν στην Ελλάδα. Επίσης, επειδή εντωμεταξύ οι Αγγλικές Αρχές κατάσχεσαν το Ελληνικό πλοίο «Έκτορ» για χρέη τής Ελληνικής Κυβερνήσεως προς τούς ξένους προμηθευτές της, ο Καποδίστριας ζήτησε από τον ναύαρχο να παρέμβει. Μετά δε που αποδείχτηκε πώς το πλοίο ήταν ιδιωτικό, έγινε άρση της κατάσχεσης και το πλοίο συνέχισε κανονικά την αποστολή συνοδείας του Καποδίστρια.
Την 1 Ιανουαρίου 1828 (13 Ιανουαρίου) κατέπλευσαν στη Μάλτα η Ρωσική φρεγάτα Έλενα και η Γαλλική κορβέτα Ήρα. Η ρωσική φρεγάτα «Έλενα», είχε 38 πυροβόλα, και ανήκε στη Ρωσική συμμαχική μοίρα της Μεσογείου υπό τη διοίκηση του Ναυάρχου Λότβικ Φαν Χάιντεν (Lodewijk van Heiden). Έλαβε μέρος στη Ναυμαχία του Ναβαρίνου τον Οκτώβριο του 1827 και την περίοδο εκείνη ελλιμενιζόταν μαζί με άλλα πλοία του Ρωσικού στόλου στη Μάλτα.
Η Γαλλική κορβέτα Ήρα (Hera) ήταν ένα εμπορικό πλοίο εξοπλισμένο με 18-22 κανόνια, που διατίθετο αποκλειστικά σε ρόλους διάσωσης και συνοδείας ξένων πολιτικών προσώπων. Δεν ανήκε στο στόλο του De?Rigny, είχε βάση τη Τουλώνα και της ανατέθηκε τότε ο ρόλος της συνοδείας του Κυβερνήτη.
Στις 2 (14) Ιανουαρίου του 1828, τα πλοία απέπλευσαν από την Μάλτα για την Αίγινα.
Ο συνδυασμός της βρετανικής ισχύος (Οὐάρσπιτ) με τη ρωσική παρουσία (Ελένη), τη γαλλική διακριτική συνοδεία (Ήρα) και τη συμβολική ελληνική παρουσία (Έκτωρ), απέδιδαν έναν ιδανικό πολυεθνικό συνδυασμό, ισχύος, ορθότητας, πολιτικής βούλησης και διπλωματίας. Το ταξίδι αυτό, μπορούμε να πούμε πως εξέφρασε συμβολικά την αποδοχή του Καποδίστρια, ως ισότιμου συστατικού στοιχείου στο ευρωπαϊκό σύστημα.
Το Οὐάρσπιτ, ύψωσε νωρίς το πρωί, τα σήματα διάταξης των πλοίων, πορείας και ταχύτητας, ώστε τα πλοία να παραμείνουν συγκεντρωμένα ως ομάδα. Κατά την έξοδο των πλοίων από το λιμάνι, προπορευόταν το ελληνικό βρίκιο Έκτωρ με τον Καπετάν Γιανίτση, ακολουθούσε το Οὐάρσπιτ με τον Καποδίστρια και πίσω του δεξιά ήταν το Ρωσικό, ενώ πίσω αριστερά το Γαλλικό.
Παρά του ότι τα άλλα πλοία ήταν πολύ πιο ισχυρά και προηγμένα τεχνολογικά, η παρουσία του «Έκτωρ» έχει τεράστια σημασία από ιστορικής και διπλωματικής άποψης και ήταν μια απόδειξη της αυξανόμενης ναυτικής δύναμης των Ελλήνων εκείνη την περίοδο, καθώς και της συμβολής τους στον αγώνα για την ανεξαρτησία των Ελλήνων. Ταυτόχρονα, ενίσχυε την αίσθηση εθνικής υπερηφάνειας και αναγνώρισης του νέου Κυβερνήτη από την Ελληνική Κυβέρνηση και συμμάχους.
Τα πλοία έπλεαν σε κλειστό ρομβοειδή σχηματισμό με ταχύτητα 6-7 κόμβων και είχαν νοτιοδυτικούς ανέμους, δηλαδή ευνοϊκούς, Στο Ιόνιο ο καιρός χειροτέρεψε, οι άνεμοι έγιναν δυτικοί και τα πλοία δεν μπορούσαν να τηρηθούν στη θέση τους. Όταν όμως βρέθηκαν στη παράλλαξη του φάρου της Ζακύνθου ο καιρός βελτιώθηκε και συνέχισαν κανονικά.
Στις 5 (17) Ιανουαρίου οι άνεμοι άλλαξαν αρχικά σε νοτιάδες και μετά απότομα σε βοριάδες. Η θάλασσα αγρίεψε και τα πλοία λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών, δεν έπλευσαν προς την έδρα της «αντικυβερνητικής επιτροπής» που ήταν στην Αίγινα, αλλά μπήκαν στον Αργολικό κόλπο και κατέπλευσαν στο Ναύπλιο.
Στις 6 (18) Ιανουαρίου, γύρω στις ένδεκα το βράδυ, το «Οὐάρσπιτ» αγκυροβόλησε έξω από το λιμάνι του Ναυπλίου και αμέσως ενημερώθηκαν οι αρχές για την άφιξη του Κόμη Καποδίστρια. Τα άλλα πλοία περιπολούσαν ανοικτά παρέχοντας ασφάλεια από κάθε απειλή.
Την επομένη το πρωί της 7 (19) Ιανουαρίου, τα κανόνια της πόλης χαιρέτησαν με 15 κανονιοβολισμούς την άφιξη του Καποδίστρια, με το δίκροτο να απαντά στο χαιρετισμό υψώνοντας ταυτόχρονα την Ελληνική σημαία στον ιστό (επίδρομο ή μιζάνα). Μετά πήγαν στο πλοίο για επίσκεψη οι δημογέροντες της πόλης και οι διάφοροι οπλαρχηγοί, που αφού καλωσόρισαν τον Καποδίστρια, του έδωσαν τα κλειδιά της πόλης και των φρουρίων.
Στις 8 (20) Ιανουαρίου το πρωί ο Καποδίστριας πήγε στην αποβάθρα με μια λάντζα και επισκέφτηκε την πόλη. Ο λαός του Ναυπλίου, βλέποντας στο πρόσωπό του τον σωτήρα από τα δεινά του, τον υποδέχθηκε με πανηγυρισμούς. Οι νέοι κρατώντας φύλλα δάφνης τον επευφημούσαν, ενώ μόλις πάτησε το πόδι του στη στεριά, τον στεφάνωσαν με στεφάνι από κλαδιά ελιάς. Ο Καποδίστριας συνοδευόμενος από πλήθος κόσμου, μετέβη στο ναό του Αγ. Γεωργίου όπου έγινε δοξολογία. Μετά το πέρας δέχτηκε τις επισκέψεις όλων των πολιτικών και στρατιωτικών αρχηγών της πόλης και το βράδυ επέστρεψε στο Οὐάρσπιτ.
Την επόμενη 9 (21) Ιανουαρίου 1828, που ο άνεμος είχε κοπάσει, το Οὐάρσπιτ με τα πλοία συνοδείας απέπλευσαν για την Αίγινα.
Στις 11 (23) Ιανουαρίου 1828 , το βράδυ «περὶ λύχνων ἁφὰς», τα πλοία λόγω μεγέθους και βαθών της περιοχής δεν κατέπλευσαν στο λιμάνι της Αιγινας, αλλά αγκυροβόλησαν στον όρμο του Μαραθώνα (περιοχή «Περβόλα»). Στην Αίγινα τον ενέμεναν με ανυπομονησία η αντικυβερνητική επιτροπή, η Βουλή και χιλιάδες λαού.
Όσον αφορά το ακριβές σημείο αποβίβασης του Καποδίστρια στην Αίγινα επειδή υπήρξαν διαμαρτυρίες
όταν τον Οκτώβριο του 2021, έγιναν τα αποκαλυπτήρια σε ένα γλυπτό που τοποθετήθηκε από τον Ναυτικό Όμιλο Βροχείων στο λιμανάκι εκεί, πρέπει να διευκρινίσουμε ότι πριν το 1828, όλα τα μεγάλα πλοία αγκυροβολούσαν στον Μαραθώνα λόγω των ρηχών υδάτων στο λιμάνι της πόλης. Έτσι έγινε και με τα πλοία που έφεραν τον Καποδίστρια. Χαρακτηριστικά να αναφέρουμε πως το δίκροτο Οὐάρσπιτ στο οποίο επέβαινε ο Καποδίστριας, είχε μήκος 55μ, πλάτος 5,20μ και 4,6μ βύθισμα. Εμπορεύματα λοιπόν και επιβάτες, μεταφέρονταν με μικρές βάρκες ή με μικρότερα σκάφη είτε στο λιμάνι της πόλης, είτε στην παραλία που βρισκόταν πιο κοντά στο αγκυροβόλιο. Αν πήγαιναν στη παραλία, τότε διεκπεραιωνόταν στη πόλη μέσω του μονοπατιού που υπήρχε με ζώα (γαϊδούρια, μουλάρια, κάρα). Οι άνθρωποι πήγαιναν ή με τα πόδια ή με ζώα, από τον ίδιο χωματόδρομο. Δεν πρέπει δε να μας διαφεύγει πως το λιμάνι της πόλης διαμορφώθηκε στα τέλη του 1828 από τον Χάου, όπως και ο «πλατύς και καλός» δρόμος από το Μαραθώνα στην Αίγινα, που έγινε από τον μηχανικό Θεόδωρο Βαλλιάνο, με εντολή του Καποδίστρια. Είναι συνεπώς αδύνατο, ο νέος Κυβερνήτης της Ελλάδας με επίσημο ένδυμα και οι πλοίαρχοι των 3 πολεμικών, με επίσημη στολή, μετά την επίσκεψη των αρχών στο πλοίο, να περπάτησαν 2 χιλιόμετρα χωματόδρομου μέχρι την πόλη και να έφτασαν εκεί στις 11 το πρωί για την υποδοχή και τη δοξολογία.
Στις 12 (24) Ιανουαρίου 1828, Στις οκτώ το πρωί, όλα τα ελληνικά και ξένα πολεμικά σκάφη στην Αίγινα κυμάτιζαν την ελληνική σημαία. Τα τρία μέλη της αντικυβερνητικής επιτροπής, (Γεώργιος Μαυρομιχάλης, Ι. Μιλαΐτης και Ι. Νάκος), οι γραμματείς του Κράτους και η Δημογεροντία, ανέβαιναν στο Αγγλικό πλοίο και καλωσόρισαν τον Κυβερνήτη. Μετά την επίσκεψη επέστρεψαν στη πόλη, για να υποδεχτούν εκεί τον Κυβερνήτη της Ελλάδας.
Αμέσως μετά, ο Καποδίστριας, συνοδευόμενος από τον πλοίαρχο του αγγλικού Ουάρσπιτ, Πάρκερ, της Γαλλικής κορβέτας Ήρας, Λεβλάν και της ρωσικής φρεγάτας «Έλενας» Πέτροβιτς, επέβη σε λέμβο του δίκροτου, στην οποία ήταν αναρτημένη η «δίχρωμη» Ελληνική Σημαία και κατευθύνθηκε στον προβλήτα της Αίγινας, εν μέσω χαιρετιστήριων κανονιοβολισμών.
Στην προκυμαία της Αίγινας, γύρω στις ένδεκα το πρωί, τον υποδέχτηκε η Βουλή και πλήθος κόσμου και έγινε έπαρση της ελληνικής σημαίας. Τη συγκινητική εκείνη στιγμή περιγράφει παραστατικά ο Κασομούλης: «Καταβάς να έμβη εις την λέμβον του περιστοιχισμένος από τους αξιωματικούς των Συμμάχων Δυνάμεων και Έλληνας, αι φωναί, το «ουρρά-ουρρά-ουρρά» και αι ζητωκραυγαί ενωμένα με την βροντήν των πυροβόλων, έκαμαν τον λαόν να ανατριχιάζη και σκιρτά από την χαράν του, ωθούμενοι ποιος από ποιον να έβγη εμπρός να τον ιδή πρωτύτερα. Μόλις επάτησεν το έδαφος, και όλων αι καρδίαι εσκίρτησαν πάλιν του λαού. Πολλούς είδα να κλαίγουν από την χαρά τους, ευχαριστούντες τον Θεόν διά τον Άνδρα τον οποίον μας εξαπέστειλε.»
Για αυτή τη τελετή υποδοχής, ο Καποδίστριας είχε ζητήσει να είναι απλή και λιτή. «Πάσα πομπή, είπε, συνεπαγομένη δαπάνας είναι ασυμβίβαστος προς την δυστυχή κατάστασιν της Πατρίδος. Αν δυνάμεθα να διαθέσωμεν χρήματά τινα, έχομεν πολλάς πληγάς να επουλώσωμεν».
Στη συνέχεια ο Καποδίστριας με «χαρίεν αλλά σοβαρόν ύφος και βάδισμα», γράφει ο Κασομούλης, κατευθύνθηκε στη Μητρόπολη της Αίγινας, που είναι αφιερωμένη στη Κοίμηση της Παναγίας, για την επίσημη δοξολογία. Και συνεχίζει ο Κασομούλης στη περιγραφή: «… ωδήγησαν τα Μέλη της Αντικυβερνητικής αυτόν να αναβή εις ένα θρονίσκον, τον οποίον είχον στολισμένον <επί τούτω>· όστις αποποιηθείς να αναβή, έμεινεν εις το έδαφος, όρθιος και ασκεπής».
Η ευσέβεια και η κατάνυξη με την οποία ο Καποδίστριας παρακολούθησε τη Λειτουργία, εντυπωσίασε τον κόσμο. Περίμεναν να δουν έναν άνθρωπο υπερόπτη και αριστοκράτη και αντίκρισαν έναν σεμνό και ασκητικό κυβερνήτη.
Μετά το πέρας της δοξολογίας όλοι έφυγαν «με πλήρην πεποίθησην πλέον», γράφει πάλι ο Κασομούλης, «ότι τα βάσανά μας ετελείωσαν, άλλο δεν άκουγες παρά κρίσεις προγνωστικάς επί των χαρακτηριστικών του· άλλος εκθείαζεν το βάδισμα το μεγαλοπρεπές και σοβαρόν, άλλος το ευπροσήγορον και γλυκύ του χαρακτήρος του, άλλος την ευλάβειαν του εις τα θεία, άλλος το υπομονητικόν-διότι υπέφερεν τον λόγον (του Καΐρη) τόσην ώραν χωρίς την παραμικράν κίνησην-και άλλος άλλα, (ευνόητα) κατά την συνήθειαν των ανθρώπων-και μάλιστα των Ελλήνων, οίτινες είναι περισσότερον υπερβολικοί εις τας αρχάς κάθε πράγματος.»
Αργότερα το βράδυ, το Warspite απέπλευσε προς το Αιγαίο, ενώ το Ελένη και Ήρα παρέμειναν λίγες μέρες ακόμη για ανεφοδιασμό και μετά απέπλευσαν για να κατευθυνθούν προς τη Μάλτα και Τουλώνα αντίστοιχα.
Ο Καποδίστρια ήταν πλέον στην Ελλάδα, στην έδρα της πρώτης κυβερνήσεως, αναλαμβάνοντας τα ηνία μιας χώρας που μαστιζόταν από εμφύλιο σπαραγμό, πολλές εσωτερικές πολιτικές και στρατιωτικές συγκρούσεις, και φτώχια.
Ο Καποδίστριας, ήξερε πως το έργο που αναλάμβανε, ήταν πολύ δύσκολο. Δεν λύγισε όμως ούτε μία στιγμή και δυστυχώς δεν μπόρεσε να το ολοκληρώσει.
Ηρακλής Καλογεράκης, Αντιναύαρχος ε.ά
