Χιλιάδες άλλα βιβλία, ακαδημαϊκά άρθρα και ερευνητικές εκθέσεις έχουν καλύψει σχεδόν κάθε πτυχή αυτού του θέματος. Ωστόσο, δύο σημαντικά ερωτήματα δεν έχουν ακόμη διερευνηθεί επαρκώς ούτε έχουν απαντηθεί σωστά: Πόσο κόστισε ολόκληρο το εγχείρημα; Και ποιος το πλήρωσε;
Κάπως παράδοξα, η απάντηση στο δεύτερο ερώτημα φαίνεται να είναι και η απάντηση στο πρώτο. Όπως θα καταδειχθεί εδώ, ο κύριος χρηματοδότης του πυρηνικού προγράμματος ήταν, σύμφωνα με όλες τις διαθέσιμες μαρτυρίες, η κυβέρνηση της Δυτικής Γερμανίας, μέσω ενός μυστικού δανείου: Προκύπτει ότι κάθε χρόνο, μεταξύ 1961 και 1973, η κυβέρνηση της Βόννης μετέφερε στο Ισραήλ 140 έως 160 εκατομμύρια μάρκα, ποσό που αθροιστικά έφτασε τα σχεδόν 2 δισεκατομμύρια μάρκα, το οποίο αντιστοιχεί σήμερα σε περίπου 5 δισεκατομμύρια ευρώ.
Το 1989, υπογράφηκε μια συμφωνία για την αποπληρωμή του δανείου, η οποία στην πράξη το μετέτρεψε σε επιχορήγηση. Με άλλα λόγια, το πυρηνικό πρόγραμμα του Ισραήλ πληρώθηκε σε μεγάλο βαθμό όχι από δωρεές Εβραίων φιλανθρώπων ή από τον Ισραηλινό φορολογούμενο, αλλά από τον Γερμανό φορολογούμενο.
Για να κατανοήσουμε πώς προέκυψε αυτή η κατάσταση, πρέπει να επιστρέψουμε στο 1957, ένα έτος καθοριστικό για το εγχείρημα, το οποίο σηματοδότησε την κορύφωση των σχέσεων Ισραήλ-Γαλλίας. Οι Γάλλοι στάθηκαν στο πλευρό του Ισραήλ όταν εκείνο βρέθηκε υπό έντονη διεθνή πίεση να αποσυρθεί από τη χερσόνησο του Σινά, την οποία είχε καταλάβει στον πόλεμο του Οκτωβρίου του 1956, και έδειξαν ξεκάθαρα την προθυμία τους να βοηθήσουν. Οι Ισραηλινοί, από την πλευρά τους, ένιωθαν απέραντη ευγνωμοσύνη.
Αυτή η φιλία εκδηλώθηκε με πολλούς τρόπους, όχι όλους φανερούς. Ο σημαντικότερος –και πιο μυστικός– ήταν η υπογραφή μιας σειράς συμφωνιών μεταξύ των επιτροπών ατομικής ενέργειας των δύο χωρών για την αγορά ενός πυρηνικού αντιδραστήρα από τη Γαλλία.
Παρά τους εξαιρετικούς δεσμούς με το Παρίσι, ο Πρωθυπουργός Νταβίντ Μπεν Γκουριόν παρέμενε ανήσυχος. Πάντα φοβόταν μια αραβική ενότητα που θα εκμηδένιζε το σιωνιστικό εγχείρημα, και οι βοηθοί του τον έβρισκαν συχνά να κοιτάζει τον χάρτη της περιοχής, αναρωτώμενος πώς το μικροσκοπικό Ισραήλ θα μπορούσε να αντέξει απέναντι σε έναν εχθρικό αραβικό κόσμο. Οι ανησυχίες του εντάθηκαν όταν ο Αιγύπτιος ηγέτης Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ, παρασυρόμενος από ένα κύμα εθνικού παναραβισμού, έγινε ο χαρισματικός ηγέτης του αραβικού κόσμου μετά τον πόλεμο του Σινά, απειλώντας να καταστρέψει τον "σιωνιστή εχθρό".
Η Γαλλία δεν μπορούσε να δώσει μια επαρκή απάντηση σε αυτή την υπαρξιακή απειλή. Ο Μπεν Γκουριόν γνώριζε τους περιορισμούς της Γαλλίας ως δύναμης σε στάδιο παρακμής και ανησυχούσε για την κυβερνητική της αστάθεια, καθώς και για ένα πιθανό πρόβλημα σχετικά με το κίνητρό της να βοηθήσει το εβραϊκό κράτος: την πεποίθηση ότι ο Νάσερ βρισκόταν πίσω από την εξέγερση κατά της Γαλλίας στην Αλγερία. Με αυτό κατά νου, άρχισε να αναζητά μια "ομπρέλα για μια βροχερή μέρα".
Η καταλληλότερη χώρα για αυτόν τον ρόλο, από τη δική του σκοπιά και παρά το συναισθηματικό βάρος, ήταν η Δυτική Γερμανία. Εκείνη την εποχή αποτελούσε μια ανερχόμενη δύναμη στην Ευρώπη χωρίς ιμπεριαλιστικό παρελθόν που να περιλαμβάνει δεσμεύσεις προς τα αραβικά κράτη, ενώ υπήρχαν αναφορές ότι ο Νάσερ ήταν μισητός εκεί. Πάνω απ' όλα, πολλοί στη Γερμανία, με επικεφαλής τον καγκελάριο Κόνραντ Αντενάουερ, ένιωθαν μια υποχρέωση απέναντι στο Ισραήλ.
Οι αμυντικές σχέσεις μεταξύ των χωρών ξεκίνησαν σε γερές βάσεις με τη μορφή μιας μακράς μυστικής συνάντησης που πραγματοποιήθηκε στη Βόννη στις 3 Ιουλίου 1957, μεταξύ του γενικού διευθυντή του Υπουργείου Άμυνας, Σιμόν Πέρες, και του υπουργού Άμυνας της Γερμανίας, Φραντς Γιόζεφ Στράους. Η μυστικότητα ήταν απαραίτητη και για τις δύο πλευρές: ο Μπεν Γκουριόν φοβόταν ότι οι σχέσεις με τη Γερμανία μετά το Ολοκαύτωμα θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν κυβερνητική κρίση, ενώ η Γερμανία ανησυχούσε ότι τέτοιοι δεσμοί θα ωθούσαν τα αραβικά κράτη να αναγνωρίσουν την Ανατολική Γερμανία, αποσταθεροποιώντας έτσι τη διεθνή θέση της Βόννης.
Όμως και οι δύο χώρες είχαν συμφέρον να συσφίξουν τις σχέσεις τους. Για τη Γερμανία, η βοήθεια προς το εβραϊκό κράτος, πέρα και πάνω από τη Συμφωνία Αποζημιώσεων του 1952, αποτελούσε ηθική υποχρέωση πρώτης γραμμής και μέσο εξιλέωσης για τα εγκλήματα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Για το Ισραήλ, και συγκεκριμένα για τον Μπεν Γκουριόν, η εξασφάλιση στρατιωτικής βοήθειας από τη Γερμανία θα είχε κρίσιμη σημασία για την ασφάλεια της χώρας. [...]
Το σημαντικότερο στάδιο στις αναδυόμενες σχέσεις εγκαινιάστηκε με την ιστορική συνάντηση μεταξύ Μπεν Γκουριόν και Αντενάουερ στο ξενοδοχείο Waldorf Astoria της Νέας Υόρκης, στις14 Μαρτίου 1960. Η ίδια η συνάντηση ήταν γνωστή στο κοινό, αλλά η ουσία των συμφωνιών που επιτεύχθηκαν εκεί παρέμεινε απόρρητη για πολλά χρόνια. Η συνομιλία μεταξύ των δύο ηλικιωμένων ηγετών ήταν, στην πραγματικότητα, ένα από τα πιο καθοριστικά γεγονότα στα χρονικά της ιστορίας ασφαλείας του Ισραήλ.
Παραδόξως, αν και όχι ασυνήθιστο με ιστορικούς όρους, δεν υπάρχoυν επίσημα πρακτικά των συνομιλιών. Από τη γερμανική πλευρά, ο γραμματέας που κατέγραφε ήταν ο Χάιντς Βέμπερ, κύριος διερμηνέας του γερμανικού Υπουργείου Εξωτερικών· για τους Ισραηλινούς ήταν ο Άριε Μάνορ, ο οικονομικός ακόλουθος στην πρεσβεία της Ουάσιγκτον. Θεωρώντας βέβαιο πως οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες τούς παρακολουθούσαν, οι δύο ηγέτες υπήρξαν ιδιαίτερα προσεκτικοί σε όσα είπαν κατά τη συνάντησή τους. Είναι λογικό να υποθέσουμε ότι ορισμένα πράγματα ήταν ξεκάθαρα και για τους δύο, οπότε δεν χρειαζόταν να διατυπωθούν ρητά.
Στο πρώτο μέρος της συνομιλίας, ο Μπεν Γκουριόν τόνισε την άποψή του ότι αν υπήρχαν άλλα τέσσερα ή πέντε εκατομμύρια Εβραίοι στο Ισραήλ, "δεν θα υπήρχε ζήτημα ασφάλειας". Αυτά τα εκατομμύρια, πρόσθεσε, χάθηκαν στο Ολοκαύτωμα, και επομένως δεν ήταν μόνο μια ανθρώπινη τραγωδία, αλλά επίσης "από ιστορική σκοπιά, ο Χίτλερ σχεδόν κατέστρεψε [το όνειρο] του εβραϊκού κράτους". Αυτή η αντίληψη –ότι το Ολοκαύτωμα δεν ήταν μόνο έγκλημα κατά του εβραϊκού λαού αλλά και έγκλημα κατά του Σιωνισμού– δεν ήταν νέα. Συνόδευε τον Μπεν Γκουριόν από τότε που πρωτοάκουσε για τη μαζική δολοφονία των Εβραίων. Ήδη από τα τέλη του 1942 εξέφραζε τον φόβο ότι "η καταστροφή του ευρωπαϊκού εβραϊσμού είναι η καταστροφή του Σιωνισμού", καθώς αυτό θα σήμαινε ότι δεν θα υπήρχαν άνθρωποι για να οικοδομήσουν τη χώρα.
Έτσι, αφού παρουσίασε το Ολοκαύτωμα όχι μόνο ως μια τραγωδία του παρελθόντος αλλά και ως μέσο κατανόησης του θεμελιώδους προβλήματος της ασφάλειας του Ισραήλ στο παρόν, πέρασε στο επόμενο –και πιο πρακτικό– μέρος της συνάντησης: την ανάγκη για γερμανική αποζημίωση, η οποία κατά την άποψη του πρωθυπουργού έπρεπε να πάρει δύο μορφές.
Η πρώτη ήταν οικονομική: είτε γερμανικές επενδύσεις στην ισραηλινή βιομηχανία προκειμένου να βοηθηθούν στη δημιουργία ενός εκατομμυρίου θέσεων εργασίας, είτε ένα μακροπρόθεσμο δάνειο ύψους 40-50 εκατομμυρίων δολαρίων ετησίως για 10 χρόνια. Σύμφωνα με την ισραηλινή εκδοχή της συνάντησης, ο Αντενάουερ δεν μπήκε σε λεπτομέρειες, αλλά απάντησε αμέσως ότι η Γερμανία θα βοηθούσε, τόσο για ηθικούς λόγους όσο και επειδή το Ισραήλ ήταν ένα "προπύργιο της Δύσης". Η γερμανική πλευρά, ωστόσο, ανέφερε ότι συμφώνησε με τον Ισραηλινό ομόλογο, αλλά θεώρησε ότι δεν υπήρχε λόγος να μιλήσουν για το όλο θέμα τρία χρόνια νωρίτερα – υπονοώντας ότι υπήρχε αρκετός χρόνος για να το συζητήσουν μέχρι το 1963, όταν θα έληγε η Συμφωνία Αποζημιώσεων.
Η δεύτερη μορφή αποζημίωσης επικεντρώθηκε στη στρατιωτική βοήθεια: τα υποβρύχια και το ενδιαφέρον των IDF για άλλες αμυντικές συμφωνίες. Ο Αντενάουερ εξήγησε ότι ήταν ενήμερος για το θέμα και ότι ό,τι γινόταν σε αυτό το πλαίσιο ήταν αποδεκτό από τον ίδιο. Πράγματι, στον απόηχο των συνομιλιών της Νέας Υόρκης, ξεκίνησε η επιχείρηση Kolonien-Frankreich("Γαλλικές Αποικίες"), ή εν συντομία Frank/Kol.
Σύμφωνα με τα γερμανικά αρχεία, από το 1962 μέχρι την αποκάλυψη της συμφωνίας όπλων από τα μέσα ενημέρωσης στις αρχές του 1965, η Γερμανία μετέφερε στις IDF πολεμικό υλικό και χρηματοδότησε την αγορά άλλων όπλων από τη Γαλλία και τη Βρετανία, συνολικής αξίας 340 εκατομμυρίων μάρκων. Έρευνα που δημοσιεύθηκε από τον Ισραηλινό ιστορικό Ρόνι Στάουμπερ στο βιβλίο του Διπλωματία στη Σκιά της Μνήμης (2022), ανεβάζει το ποσό αυτό στα 500 εκατομμύρια μάρκα.
Αν και η στρατιωτική υποστήριξη της Γερμανίας τράβηξε τη μεγαλύτερη προσοχή, το δάνειό της για αυτό που ονομάστηκε "ανάπτυξη της Νεγκέβ" ήταν πιο σημαντικό. Αναφορές για το πυρηνικό πρόγραμμα της Ντιμόνα δημοσιοποιήθηκαν για πρώτη φορά μόλις εννέα μήνες μετά τις συνομιλίες στη Νέα Υόρκη, αλλά είναι πιθανό ο Αντενάουερ να είχε ενημερωθεί γι' αυτό από τους Γάλλους και από τις συνομιλίες Πέρες-Στράους. Είτε αντιλαμβανόταν πλήρως τη σημασία του ισραηλινού αιτήματος είτε όχι, ήταν σαφές σε αυτόν ότι οι συνεννοήσεις που επιτεύχθηκαν έπρεπε να παραμείνουν μυστικές, κυρίως λόγω του φόβου για την αντίδραση των αραβικών κρατών. Κατά συνέπεια, το θέμα αρχικά αποκρύφθηκε από τη γερμανική κυβέρνηση, το κοινοβούλιο και το υπουργείο Εξωτερικών.
Η κωδική ονομασία που έδωσε το γραφείο του Αντενάουερ στο σχέδιο βοήθειας ήταν Aktion Geschaftsfreund – "Επιχείρηση Εμπορικός Φίλος". Στην πράξη, συμφωνήθηκε ένα ετήσιο δάνειο ύψους 50 εκατομμυρίων δολαρίων για μια περίοδο 10 ετών, με επιτόκιο 3,6% ετησίως. Σε αντίθεση με τη γερμανική αντίληψη ότι η συμφωνία θα αντικαθιστούσε τη Συμφωνία Αποζημιώσεων και επομένως δεν θα έμπαινε σε εφαρμογή μέχρι την τελευταία πληρωμή το 1965, οι Ισραηλινοί απαίτησαν να επισπευσθεί η καταβολή. Τελικά, το πρώτο δάνειο από τη Βόννη δόθηκε τον Δεκέμβριο του 1961.
Η δημιουργία του μηχανισμού για τη μεταφορά των κεφαλαίων δεν ήταν απλή υπόθεση. Το στοιχείο της μυστικότητας καθιστούσε αδύνατη την υπογραφή μιας επίσημης συμφωνίας, καθώς κάτι τέτοιο θα απαιτούσε την επικύρωση της γερμανικής κυβέρνησης και του κοινοβουλίου. Ο οικονομικός μηχανισμός που τέθηκε σε εφαρμογή από τον εκπρόσωπο του Ισραήλ στη Γερμανία, Φέλιξ Σινάρ, και τον οικονομικό σύμβουλο του Αντενάουερ, Χέρμαν Αμπς, περιελάμβανε την καταβολή αυτών που ονομάζονταν "εμπορικά δάνεια", μέσω μιας κρατικής τράπεζας ανάπτυξης στη Φρανκφούρτη. Συγκεκριμένα, για να διατηρηθεί η εμπιστευτικότητα, οι δόσεις χαρακτηρίζονταν ως "χρηματικές μεταφορές που προκύπτουν από διμερείς συμφωνίες με αναπτυσσόμενες χώρες απροσδιόριστης ταυτότητας". Η ρύθμιση εγκρίθηκε από τους υπουργούς Οικονομίας και Οικονομικών της Γερμανίας, αλλά ο υπουργός Εξωτερικών κρατήθηκε στο σκοτάδι.
Τον Μάιο του 1960, η εφαρμογή των μυστικών συνεννοήσεων Μπεν Γκουριόν-Αντενάουερ έγινε ακόμη πιο περίπλοκη. Η ανακοίνωση του πρωθυπουργού στην Κνεσέτ στις 23 Μαΐου για τη σύλληψη του Άντολφ Άιχμαν και την πρόθεση να δικαστεί στην Ιερουσαλήμ, προκάλεσε φόβους στη Γερμανία ότι κατά τη διάρκεια της διαδικασίας θα έρχονταν στο φως ονόματα ανθρώπων που κατείχαν υψηλές θέσεις στο ναζιστικό καθεστώς και συνέχιζαν να διαδραματίζουν εξίσου σημαντικούς ρόλους στην κυβέρνηση Αντενάουερ.
Ο σημαντικότερος απ' αυτούς ήταν ο νομικός Χανς Γκλόμπκε, ο προσωπάρχης του καγκελαρίου, ο οποίος είχε διαδραματίσει κεντρικό ρόλο στη διαμόρφωση των Φυλετικών Νόμων της Νυρεμβέργης. Η θέση του στη δυτικογερμανική κυβέρνηση τον καθιστούσε επίσης κοινωνό των δεσμών ασφαλείας που διαμορφώνονταν με το Ισραήλ – μάλιστα, έπαιξε ουσιαστικό ρόλο στην προώθησή τους. Ο οικονομικός σύμβουλος του Αντενάουερ, Χέρμαν Αμπς, ο οποίος προώθησε σθεναρά την "Επιχείρηση Εμπορικός Φίλος", υπήρξε κορυφαίος τραπεζίτης κατά τη ναζιστική περίοδο και είχε συλληφθεί μετά τον πόλεμο.
Η ανησυχία στη Γερμανία ότι ο κόσμος θα διέκρινε μια σύνδεση μεταξύ ηγετικών προσωπικοτήτων της ομοσπονδιακής κυβέρνησης και των ρόλων τους στο παρελθόν, οδήγησε σε πιέσεις προκειμένου να διασφαλιστεί ότι το θέμα αυτό δεν θα γινόταν κεντρικό ζήτημα στη δίκη. Όπως σημείωσε η Όρα Χέρμαν στο βιβλίο της Το Καμίνι και ο Αντιδραστήρας (2017), το κυριότερο μέσο πίεσης που ασκήθηκε στο Ισραήλ ήταν η απειλή καθυστέρησης της εφαρμογής των μυστικών συνεννοήσεων: ο υπουργός Άμυνας Στράους τόνισε σε Ισραηλινούς αξιωματούχους ότι η ανακίνηση ονομάτων υψηλόβαθμων στελεχών της Βόννης, ειδικά του Γκλόμπκε, θα έθετε σε κίνδυνο τη διαδικασία.
Ο ίδιος ο Γκλόμπκε κατέστησε σαφές στους Ισραηλινούς ότι το δάνειο και οι συμφωνίες για τα όπλα θα υλοποιούνταν μόνο μετά το πέρας της δίκης. Από την πλευρά του, ο Αντενάουερ έστειλε έναν προσωπικό απεσταλμένο στο Ισραήλ, ο οποίος με διάφορες μεθόδους μετέφερε στον Μπεν Γκουριόν την επιθυμία του καγκελάριου να μην αναφερθεί το όνομα του Γκλόμπκε.
Ταυτόχρονα, υπήρχαν και θετικά μηνύματα: Τέσσερις μήνες πριν από την έναρξη της δίκης τον Απρίλιο του 1961, ο Μπεν Γκουριόν σημείωσε στο ημερολόγιό του, μετά από συνομιλία με τον Φέλιξ Σινάρ, ότι "ο Γκλόμπκε –το πιο κοντινό πρόσωπο στον Αντενάουερ– συμπεριφέρεται σωστά", καθώς και ότι "ο Αμπς είναι απόλυτα εντάξει". Μία εβδομάδα πριν ξεκινήσει η διαδικασία, ο Σινάρ ενημέρωσε τον πρωθυπουργό ότι "η συμφωνία είναι βέβαιη" και ότι "έχουν γίνει όλες οι ρυθμίσεις ώστε να λάβουμε τα πρώτα 200 εκατομμύρια μάρκα φέτος".
Ο αντίκτυπος της γερμανικής πίεσης δεν είναι απόλυτα σαφής, αν και είχε ένα ορισμένο αποτέλεσμα. Ο Μπεν Γκουριόν ζήτησε από τον εισαγγελέα, Γκιντεόν Χάουσνερ, να αποφύγει την κατάθεση εγγράφων που συνέδεαν τον Γκλόμπκε με τον Άιχμαν. Ο Χάουσνερ αρνήθηκε, αλλά στην πράξη το όνομα του Γκλόμπκε ελάχιστα αναφέρθηκε στη δίκη. Αυτό πιθανότατα οφειλόταν και στο γεγονός ότι, κατά τις ανακρίσεις του στο Ισραήλ, ο Άιχμαν αρνήθηκε ότι είχε οποιαδήποτε σχέση με τον Γκλόμπκε.
Τελικά, το θεμέλιο των διμερών σχέσεων που αναδύθηκε το 1957 ενισχύθηκε σημαντικά στη συνάντηση Αντενάουερ-Μπεν Γκουριόν τον Μάρτιο του 1960 και άντεξε στην καταιγίδα που πλησίαζε με τη μορφή της δίκης του Άιχμαν. Η πρώτη πληρωμή προς το Ισραήλ έγινε τον Δεκέμβριο του 1961, λίγο πριν την έκδοση της ετυμηγορίας. Μέχρι το 1965, σύμφωνα με γερμανικά έγγραφα, μεταφέρθηκαν 629,4 εκατομμύρια μάρκα – 82 εκατομμύρια το 1961, 97,6 εκατομμύρια το 1962, 150 εκατομμύρια το 1963, 149,8 εκατομμύρια το 1964 και 150 εκατομμύρια το 1965.
Στον απόηχο της τελικής αποκάλυψης της Επιχείρησης Frank/Kol στα μέσα ενημέρωσης και της κρίσης που επήλθε στις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, ο Λούντβιχ Έρχαρντ, ο οποίος διαδέχθηκε τον Αντενάουερ στην καγκελαρία, υποστήριξε ότι οι συνεννοήσεις του Μαρτίου του 1960 δεν ήταν δεσμευτικές, επειδή δεν είχαν συζητηθεί από την κυβέρνηση ούτε είχαν εγκριθεί από το κοινοβούλιο.
Κατά συνέπεια, οι διαδικασίες που σχετίζονταν με τις χρηματικές μεταφορές αναθεωρούνταν και συζητούνταν εκ νέου κάθε χρόνο, αν και τα ποσά παρέμεναν σε μεγάλο βαθμό τα ίδια. Το 1966 και το 1967, το Ισραήλ έλαβε 160 εκατομμύρια μάρκα κάθε χρόνο, και στα επόμενα έξι έτη –μέχρι το τέλος της περιόδου του δανείου, η οποία παρατάθηκε έως το 1973– λάμβανε 140 εκατομμύρια ετησίως, εκ των οποίων τα 20 εκατομμύρια προορίζονταν για συγκεκριμένους σκοπούς.
Ελλείψει ισραηλινών εγγράφων σχετικά με την πρακτική εφαρμογή του γερμανικού δανείου για την "ανάπτυξη της Νεγκέβ", είναι αδύνατο να ισχυριστεί κανείς κατηγορηματικά ότι η Βόννη κάλυψε οικονομικά το εγχείρημα της Ντιμόνα. Όμως, ακόμη και αν μέρος των χρημάτων επενδύθηκε σε άλλα έργα, είναι σαφές ότι τα κεφάλαια που εξοικονομήθηκαν από εκείνα τα έργα ενδέχεται στην πραγματικότητα να χρησιμοποιήθηκαν για την πληρωμή του πυρηνικού αντιδραστήρα – ο οποίος, εξ όσων είναι γνωστά, δεν χρηματοδοτήθηκε από τα κρατικά ταμεία.
Το κόστος της ισραηλινής πυρηνικής επιχείρησης δεν έχει αποσαφηνιστεί επαρκώς μέχρι σήμερα. Σύμφωνα με τον Σιμόν Πέρες, το μισό κόστος του αντιδραστήρα και άλλων στοιχείων του συγκροτήματος, περίπου 40 εκατομμύρια δολάρια, συγκεντρώθηκε με τη μορφή δωρεών από πλούσιους Εβραίους. Αυτό που πιθανότατα εννοούσε ήταν ότι οι εισφορές τους κάλυψαν το κόστος των συμφωνιών που συνήφθησαν με τη Γαλλία. Ακόμα κι αν το δεχτούμε αυτό τοις μετρητοίς, παρά το γεγονός ότι δεν είναι γνωστό σχεδόν τίποτα για την ταυτότητα των εν λόγω δωρητών, αυτό ήταν μόνο η αρχή του εγχειρήματος. Ολόκληρη η προσπάθεια κόστισε πολύ περισσότερα.
Ο Λεβί Εσκόλ, ο οποίος αντικατέστησε τον Μπεν Γκουριόν ως πρωθυπουργός και υπουργός Άμυνας τον Ιούνιο του 1963, εκτίμησε σε μια κλειστή συνάντηση με μέλη του κόμματος τον Ιούνιο του 1964 ότι το κόστος του πυραυλικού προγράμματος του Ισραήλ, το οποίο θεωρούνταν μέρος της επιχείρησης της Ντιμόνα, θα ανερχόταν σε 200 έως 250 εκατομμύρια δολάρια μέσα στα επόμενα τρία ή τέσσερα χρόνια.
Το δάνειο που ζήτησε ο Μπεν Γκουριόν τον Μάρτιο του 1960 κάλυψε τις ανάγκες του Ισραήλ, με την ιδιαίτερη συνθήκη ότι η Γερμανία δεν ζήτησε ποτέ αναφορά για τη διάθεση των κεφαλαίων. Η έλλειψη διαφάνειας και οι δηλώσεις του Σιμόν Πέρες ενισχύουν την εκτίμηση ότι τα γερμανικά κεφάλαια χρηματοδότησαν το πυρηνικό πρόγραμμα της Ντιμόνα.
Το ποσό του δανείου που ζήτησε ο Μπεν Γκουριόν τον Μάρτιο του 1960 –έναν μήνα αφότου οι Γάλλοι πραγματοποίησαν την πρώτη τους πυρηνική δοκιμή και όταν το κόστος του γαλλικού πυρηνικού προγράμματος ήταν ήδη γνωστό– προφανώς ικανοποιούσε τις ανάγκες του Ισραήλ, όπως και η παράτασή του σε μια περίοδο 10 ετών. Επιπλέον, σε αντίθεση με κάθε άλλο λεγόμενο "αναπτυξιακό δάνειο" που έχει παράσχει η Γερμανία μέχρι σήμερα, το Ισραήλ δεν κλήθηκε ποτέ να δηλώσει πώς θα κατανεμηθεί η χρηματοδότηση, ούτε διεξήχθησαν συζητήσεις επί του θέματος. Πράγματι, αυτή ήταν η συνεννόηση βάσει της οποίας δανειοδοτήθηκαν τα κεφάλαια.
Ακόμη και όταν οι Γερμανοί κατέστησαν πιο δύσκολους τους όρους στα τέλη της δεκαετίας του 1960, επιμένοντας ότι 20 εκατομμύρια μάρκα από κάθε μεταφορά έπρεπε να προορίζονται για συγκεκριμένα έργα, το υπόλοιπο των χρημάτων κάλυπτε το κόστος ενός εγχειρήματος για την ουσία του οποίου οι Ισραηλινοί δεν ήταν υποχρεωμένοι να δώσουν αναφορά. Μέχρι σήμερα, αντίθετα με την καθιερωμένη πρακτική, η γερμανική τράπεζα που παρείχε το δάνειο δεν έχει δημοσιεύσει καμία έκθεση σχετικά με τον σκοπό της εν λόγω χρηματοδότησης. Δεν φαίνεται να υπάρχει άλλη επαρκής εξήγηση για την απόκρυψη των σκοπών του γερμανικού αναπτυξιακού δανείου πέρα από τη χρηματοδότηση του προγράμματος της Ντιμόνα. [...]
Πηγή: Haaretz
