Υπάρχουν τραγούδια που δεν τα θυμάσαι απλώς. Τα ξαναζείς. Αρκούν λίγες νότες και ξαφνικά βρίσκεσαι πάλι εκεί: καλοκαίρι του ’92, νύχτα στον Πόρο, ιδρώτας στην πίστα, φώτα χαμηλά και το «Give It Away» να χτυπάει από τα ηχεία της Sirocco. Το «Blood Sugar Sex Magik» δεν ήρθε απλώς να βάλει μουσική σε μια εποχή. Για πολλούς από εμάς, ήταν η εποχή.
Στις 24 Σεπτεμβρίου 1991, οι Red Hot Chili Peppers κυκλοφόρησαν το πέμπτο άλμπουμ τους, με παραγωγό τον Rick Rubin. Η μπάντα είχε ήδη το δικό της φανατικό κοινό, όμως αυτός ο δίσκος ήταν που την πέρασε σε άλλη διάσταση. Το «Give It Away», το «Under the Bridge», το «Suck My Kiss», το «Breaking the Girl» και τα υπόλοιπα τραγούδια του έγιναν μέσα σε λίγους μήνες μέρος της καθημερινής μουσικής ζωής μιας ολόκληρης γενιάς.
Δεν ήταν μόνο η μουσική. Ήταν ο τρόπος που ακούστηκε.
Funky, επιθετικός, ακατέργαστος, με το μπάσο του Flea να μοιάζει σαν να οδηγεί ολόκληρο το πάρτι και τον John Frusciante να δίνει στις κιθάρες έναν ήχο που μπορούσε μέσα στο ίδιο άλμπουμ να γίνει από άγριος μέχρι σχεδόν μελαγχολικός.
Και στην Ελλάδα, το «Blood Sugar Sex Magik» αγαπήθηκε πολύ.
Στον Πόρο, όμως, έχει μια ξεχωριστή θέση στη μνήμη. Γιατί οι πρώτες funky και σχεδόν αγενείς νότες του «Give It Away» δεν φέρνουν απλώς στο μυαλό έναν δίσκο. Φέρνουν στο μυαλό τη Sirocco, την ομορφότερη ντισκοτέκ του Πόρου, και εκείνες τις νύχτες που η μουσική ήταν αρκετός λόγος για να μη θέλει κανείς να γυρίσει σπίτι.
Το φθινόπωρο του 1991 και οι μήνες που ακολούθησαν είχαν τον δικό τους ήχο. Όμως το πραγματικό ραντεβού ήταν το καλοκαίρι του 1992.
Ο Πόρος ήταν γεμάτος νέους ανθρώπους, παρέες, έρωτες, ξενύχτια και μουσική. Και κάπου ανάμεσα στα τραγούδια που έπαιζαν δυνατά, στα ποτά, στον ιδρώτα της πίστας και στο πρώτο φως της ημέρας, οι Red Hot Chili Peppers έγιναν μέρος της καλοκαιρινής ζωής του νησιού.
Το «Give It Away» ήταν από εκείνα τα τραγούδια που δεν χρειαζόταν να θυμάσαι τον τίτλο για να το αναγνωρίσεις. Αρκούσαν τα πρώτα δευτερόλεπτα. Και τότε η νύχτα ξαναξεκινούσε.
Το ίδιο άλμπουμ είχε όμως και την άλλη του πλευρά. Το «Under the Bridge» έφερε μια πιο μελαγχολική, προσωπική διάθεση και έγινε ένα από τα τραγούδια που σημάδεψαν τις αρχές των ’90s. Ήταν αυτή η αντίθεση που έκανε το «Blood Sugar Sex Magik» τόσο ιδιαίτερο: μπορούσε να σε σηκώσει από την καρέκλα και λίγα λεπτά αργότερα να σε αφήσει να κοιτάς τη θάλασσα.
Ίσως γι’ αυτό και 35 χρόνια μετά η επέτειος δεν μοιάζει με επέτειο ενός παλιού rock album.
Μοιάζει περισσότερο με επιστροφή.
Επιστροφή σε μια εποχή που η μουσική ανακάλυπτε ξανά τη funk, το rock γινόταν πιο ατίθασο και τα καλοκαίρια στον Πόρο έμοιαζαν να μην τελειώνουν ποτέ.
Κάποιοι θα θυμηθούν το εξώφυλλο. Άλλοι τον Flea, τον Frusciante και τον Kiedis. Άλλοι το «Under the Bridge».
Κι εκείνοι που έζησαν τη Sirocco εκείνο το καλοκαίρι πιθανότατα θα χρειαστούν μόνο λίγα δευτερόλεπτα από το «Give It Away».
35 χρόνια από τότε.
Και, παράξενο πράγμα, μοιάζει σαν χθες.
