Πώς μια γάτα του λιμανιού ενέπνευσε την πολιτιστική πρωτοβουλία «ArtCinema».
Γράφει η Amanda Palmer
Η Ύδρα είναι κάτι περισσότερο από ένα νησί, είναι καταφύγιο δημιουργών. Μια ζωντανή, σχεδόν περισσότερο από ανθρώπινη κοινότητα, όπου η καλλιτεχνική έμπνευση, η φύση και οι αγαπημένες μας γάτες συνυπάρχουν με έναν τρόπο σχεδόν μαγικό. Κάθε φορά που περπατώ στα πλακόστρωτα σοκάκια ή κοιτώ τα γαλάζια νερά του λιμανιού, νιώθω βαθιά την ανάγκη να προσφέρω πίσω σε αυτό το νησί, το οποίο έχει εμπνεύσει γενιές καλλιτεχνών να έρθουν, να δημιουργήσουν και να γίνουν μέρος αυτής της μοναδικής κοινότητας.
Ο δικός μου τρόπος να ανταποδώσω είναι το «ArtCinema», ένας πολιτιστικός οργανισμός που λειτουργεί όλο τον χρόνο, αφιερωμένος στην καλλιέργεια του κινηματογράφου και της τέχνης, μέσω εκπαίδευσης, εργαστηρίων, φιλοξενιών δημιουργών και συνεργασιών. Η ετήσια τριήμερη διοργάνωση, «ArtCinema Hydra», στις αρχές Οκτωβρίου, είναι μια γιορτή του νησιού: προβολές κάτω από τα αστέρια, πρωινές αναγνώσεις ποίησης, εκθέσεις με τοπικούς και διεθνείς καλλιτέχνες, χορός, μουσική και συναντήσεις που τιμούν το πνεύμα της κοινότητας, μαζί με επισκέπτες που επιθυμούν να προσφέρουν πίσω.
Η φετινή δεύτερη διοργάνωση υπήρξε ονειρική. Μία από τις κορυφαίες στιγμές ήταν στο Μανδράκι, έναν από τους αρχικούς χώρους γυρισμάτων της ταινίας «Boy on a Dolphin», που έφερε τη Σοφία Λόρεν στην Ύδρα το 1956.
Εκεί παρουσιάσαμε σε παγκόσμια πρεμιέρα το ντοκιμαντέρ μας «Hydra & Sophia: Echoes of a Dolphin», όπου οι Υδραίοι μοιράστηκαν αναμνήσεις και φωτογραφίες, ζωντανεμένες με σύγχρονα μέσα. Ήταν μια συγκινητική, πλούσια πολιτιστικά βραδιά, η οποία αποκάλυψε ιστορίες που ποτέ πριν δεν είχαν ειπωθεί.
Για μένα, όμως, όλα άρχισαν με μία γάτα του λιμανιού.
Ήταν τα γενέθλιά μου, όταν καθισμένη στο καφέ «Ρολόι» είδα μια μικρή, αδύναμη γάτα, φανερά άρρωστη. Την ονόμασα Lilycat. Είχα πρόσφατα χάσει τη μητέρα μου, μεγάλη φιλόζωη, και κάτι μέσα μου κινήθηκε. Χρειάστηκαν ημέρες μέχρι να λάβει τη φροντίδα που χρειαζόταν, αλλά εκείνη η εμπειρία άνοιξε μέσα μου ένα νέο αίσθημα σκοπού και ανήκειν. Στην Ύδρα οι άνθρωποι φροντίζουν τα ζώα. Συνεργάζονται, βοηθούν, ενδιαφέρονται. Μέσα από τη Lilycat γνώρισα ανθρώπους που έγιναν κομμάτι της ζωής μου. Τότε δεν το ήξερα, αλλά εκείνη η στιγμή υπήρξε η σιωπηλή απαρχή ενός νέου κεφαλαίου και ο σπόρος του «ArtCinema».
Γεννήθηκα στην Αυστραλία, μεγάλωσα στη Βρετανία και εργάστηκα σε Παρίσι, Λονδίνο, Ντόχα, Ντουμπάι, Λος Άντζελες και Νέα Υόρκη, δημιουργώντας ταινίες και σειρές, ηγούμενη φεστιβάλ και διεθνών πολιτιστικών πρωτοβουλιών. Πάντα όμως επέστρεφα στη μεγάλη μου αγάπη: τη μουσική. Ήρθα για πρώτη φορά στην Ύδρα το 2008 για γυρίσματα. Από το πρώτο βήμα ένιωσα ζωντανή. Επέστρεψα το 2019 για προβολή έργου, αλλά η πανδημία άλλαξε τα πάντα. Η απώλεια της μητέρας μου και η φροντίδα της αδελφής μου, που ζει με εγκεφαλική παράλυση, με έφεραν ξανά στο νησί. Εκεί βρήκε μια νέα ταυτότητα ως ζωγράφος, περπάτησε ελεύθερα, αγκαλιάστηκε από την κοινότητα και η δημιουργία έγινε θεραπεία.
Τότε συνειδητοποίησα: πώς μπορούμε να ανταποδώσουμε όσα μας προσφέρει η Ύδρα; Πώς να τιμήσουμε το παρελθόν της και να προστατεύσουμε το μέλλον της; Τι θα γινόταν αν οι νέοι είχαν λόγους να μείνουν όχι μόνο ως επισκέπτες, αλλά ως συνεργάτες και δημιουργοί; Το «ArtCinema» βασίζεται στην παιδεία, στην κοινωνική ένταξη και στη δημιουργική συνεργασία. Η κουλτούρα δεν χρειάζεται να εισάγεται. Μπορούμε να την αναδείξουμε.
Κάθε πρωί περπατώ στο λιμάνι. Οι γάτες μού θυμίζουν πού ξεκίνησαν όλα. Δημιουργοί έρχονται από παντού, αλλά η καρδιά του «ArtCinema» παραμένει στις Υδραίικες οικογένειες, που ζουν εδώ επί γενεές και αγκάλιασαν κι εμένα, που κάποτε βγήκα στην ακτή και δεν ήθελα να φύγω.
Φέτος, ο ζωγράφος Stephen Appleby-Barr δημιούργησε μία σειρά ελαιογραφιών με υδραίικες γάτες, μεταξύ των οποίων και ένα πορτρέτο της Lilycat – τη «Μόνα Λίζα» του «ArtCinema». Είχαμε επίσης την τιμή να μας επισκεφθεί ο Δάκης Ιωάννου, σημαντικός Έλληνας συλλέκτης και ιδρυτής του Ιδρύματος ΔΕΣΤΕ. Τα έργα αυτά στοχεύουν στη χρηματοδότηση ενός κτηνιατρείου στην Ύδρα, αποδεικνύοντας τη δύναμη της τέχνης και της έμπνευσης που μπορεί να προσφέρει μια ζωντανή πηγή έμπνευσης.
Από την έντυπη έκδοση
