Του Γιάννη Προβή
«Η πλατεία ήταν γεμάτη με το νόημα που είχε κάτι από…» Από τι; Θυμό; Οργή; Τιμωρία; Τι σηματοδοτεί, αυτή η μεγαλειώδης λαική κινητοποίηση που πολύ απλά θα λέγαμε ότι «έσπασε τα ταμεία»;
Θεωρώ, λοιπόν, πως είναι δύσκολο να πει κανείς. Δύσκολο, γιατί ενώ η «καμπάνα», προφανώς, χτυπάει πρωτίστως για την κυβέρνηση, εν τούτοις η διογκούμενη λαϊκή δυσαρέσκεια διαχέεται οριζόντια σε όλο το φάσμα του πολιτικού μας συστήματος. Γιατί, αυτό το κύμα της λαϊκής οργής, δεν έχει όπως άλλοτε έναν μετωπικό πολιτικό ριζοσπαστισμό, αλλά όπως αποτυπώνεται ήδη και στις δημοσκοπήσεις, έχει έναν πρωτόγνωρο αντισυστημικό χαρακτήρα, που …σπέρνει απώλειες και στη ΝΔ, αλλά και στα υπόλοιπα κεντροαριστερά κόμματα, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΚΙΝΗΜΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Και έτσι, είναι δύσκολο να πει κανείς ποιες θα είναι οι συνέπειες από τα Τέμπη στις πολιτικές εξελίξεις. Το ακούς να λέγεται πια στα καφενεία: Να φύγει Μητσοτάκης; Και να έρθει ποιος; Ο Ανδρουλάκης, ο Φάμελος, ο Χαρίτσης, ο Κασελάκης; Και αυτό, χωρίς αμφιβολία, για την ώρα αντανακλά μια εγγενή αδυναμία της κεντροαροστερής ανιπολίτευσης...
Παρόλα αυτά, όμως, υπάρχει και εδώ ο αντίλογος: Στην πολιτική, όπως και στη Φύση, δεν υπάρχουν κενά. Η αλλιώς, όπως συχνά λέγεται, «δεν υπάρχουν αδιέξοδα…». Η κάλπη, όπως θα έλεγε και ο αείμνηστος Χαρίλαος Φλωράκης, «είναι γκαστρωμένη»!
Με δυο λόγια, όλα μέλει να κριθούν «στο πεδίο». Είτε η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός θα μπορέσουν να ανατάξουν τον «μεγάλο ασθενή», είτε δεν θα μπορέσουν. Και επειδή όλα εφεξής θα εξελίσσονται με μια διαδικασία και μορφή, σαν να λέμε «του κατεπείγοντος», το στοίχημα αυτό δεν θα έχει άπλετο χρόνο. Αντιστρόφως, το ίδιο ισχύει και για την αντιπολίτευση…
Ιδού η Ρόδος…
