Τα exit poll από τις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ έδειξαν μια στροφή κατά προσέγγιση 15 μονάδων προς τον Ντόναλντ Τραμπ μεταξύ των ψηφοφόρων που βγάζουν λιγότερα από 50.000 δολάρια τον χρόνο και θεωρούνται χαμηλού εισοδήματος.
Ήταν η πρώτη φορά από τη δεκαετία του 1960, που η πλειοψηφία των Αμερικανών σε αυτή την κατηγορία χαμηλού εισοδήματος ψήφισε Ρεπουμπλικάνους. Στην άλλη άκρη της κλίμακας, οι πιο εύποροι ψηφοφόροι μετατοπίστηκαν στους Δημοκρατικούς. Σύμφωνα με έρευνες ψηφοφόρων και exit poll, η Κάμαλα Χάρις υπερίσχυσε σε όσους βγάζουν πάνω από 100.000 δολάρια ετησίως – το ανώτερο τρίτο της κατανομής του εισοδήματος.
Θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί αν αυτό σημαίνει ότι η κλασική ταξική ανάλυση έχει ανατραπεί, σημειώνει σε ανάλυσή του το Foreign Policy. Γινόμαστε μάρτυρες μιας θεμελιώδους αναδιάταξης; Είναι χρήσιμο σήμερα να σκεφτόμαστε με ταξικούς όρους ή όχι; Δεν υπάρχει συμφωνία ως προς αυτό. Όπως παρατήρησε ο ιστορικός Τιμ Μπάρκερ για «ίσως το πιο ασφαλές συμπέρασμα είναι πως η εργατική τάξη, ως τάξη, δεν έκανε τίποτα. Το εκλογικό αποτέλεσμα είναι απόδειξη της συμφωνίας των διαφορετικών τάξεων, όχι μιας μεγάλης μετατόπισης».
Ο Άνταμ Τουζ, καθηγητής του Columbia University, από την άλλη, πιστεύει ότι δεν πρέπει να απορρίψομε την ταξική ανάλυση. Στην ανάλυση της πολιτικής σκηνής των ΗΠΑ, ο ίδιος διακρίνει ένα μοντέλο τριών τάξεων.
Υπάρχει πρώτον αυτό που μπορούμε να ονομάσουμε εργατική τάξη. Ας υποθέσουμε ότι το να εργάζεται κάποιος σε θέση, που του εξασφαλίζει χαμηλό εισόδημα, σε εργασία που απολαμβάνει ελάχιστα ή καθόλου, τείνει να συνδέεται με σχετικά χαμηλότερο μορφωτικό επίπεδο.
Από την άλλη, έχουμε τους πλούσιους, την τάξη, που απολαμβάνει όχι μόνο υψηλότερα εισοδήματα, αλλά την ισχύ και την ασφάλεια που ο πλούτος φέρνει. Με τη μαρξιστική έννοια, μπορεί στην πραγματικότητα να ελέγχουν κυριολεκτικά τα μέσα παραγωγής – ένα μεγάλο ξενοδοχείο, ένα εργοστάσιο, ένα κατάστημα λιανικής, ένα franchise γρήγορου φαγητού.
Αλλά δεν μπορεί κανείς, σχολιάζει ο Άνταμ Τουζ, να κατανοήσει την πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών αυτή τη στιγμή, αν δεν αναγνωρίσει ότι υπάρχει μια τρίτη κοινωνική τάξη, αυτό που η Μπάρμπαρα και ο Τζον Έρενραϊχ αποκαλούσαν επαγγελματική – διευθυντική τάξη ή PMC. Τα μέλη της έχουν υψηλό μορφωτικό επίπεδο, καταλαμβάνουν θέσεις με εξουσία εντός της οικονομίας και της κοινωνίας γενικότερα, και ασκούν έλεγχο συχνά στους Αμερικανούς της εργατικής τάξης. Αλλά δεν είναι πλούσια. Ανήκουν στα μεσαία εισοδήματα.
Το παράδειγμα του Λυκείου
Αυτό, εξηγεί, ξεκινάει από το νηπιαγωγείο ή στο δημοτικό σχολείο, όπου ένα άτομο με πανεπιστημιακή εκπαίδευση που αναλαμβάνει τα παιδιά της εργατικής τάξης. Στη σύγχρονη κοινωνία, οι PMC είναι παντού.
Ο ψηφοφόρος της εργατικής τάξης θαυμάζει τον Τραμπ ως τον πανίσχυρο δισεκατομμυριούχο, εν μέρει επειδή περιφρονεί ξεκάθαρα τους PMC. Από τον καθηγητή έως τον διευθυντή στην εταιρεία που εργάζεται. Ο εκλεγμένος πρόεδρος λέει δυνατά αυτό που πιστεύουν πολλοί απλοί Αμερικανοί. Δεν φοβάται να πει ότι δεν μοιράζεται τις αξίες των PMC.
Φανταστείτε, λέει ο Τουζ, ότι είστε σε ένα αμερικανικό Λύκειο και δύο παιδιά κάνουν πάρτι. Η μία είναι άριστη μαθήτρια και ετοιμάζεται για ένα φανταχτερό κολέγιο. Ο άλλος είναι γιος ενός ντόπιου επιχειρηματία που ξέρει πώς να περνάει καλά και μπορεί επίσης να είναι καθ’ οδόν για ένα φανταχτερό κολέγιο, αλλά σίγουρα δεν πηγαίνει εκεί με βάση την αξία του. Σε ποιο πάρτι πιστεύετε ότι θα θελήσουν να πάνε τα λιγότερο ακαδημαϊκά φιλόδοξα παιδιά της τάξης; Ποιο παιδί είναι με λίγα λόγια πιο δημοφιλές; Η απάντηση είναι μάλλον το δεύτερο.
Πηγή: Ναυτεμπορική
