Πώς συνδέονται τα έργα τέχνης με την επίλυση προβλημάτων

Εάν θέλετε να το δοκιμάσετε, αλλά δεν ξέρετε από πού να αρχίσετε, ακολουθήστε τα παρακάτω βήματα.

Πρώτα παρατηρήστε

Μόλις μπείτε σε μια γκαλερί, αναρωτηθείτε: «Ποια έργα τέχνης θα ήθελα να πάρω μαζί μου φεύγοντας;».

Μόλις επιλέξετε κάποιο έργο, αναλογιστείτε γιατί σας άγγιξε. «Ίσως σας τράβηξε την προσοχή επειδή σας θυμίζει τον εαυτό σας ή κάποιον που ξέρετε. Ίσως νιώθετε οικεία με την έκφραση, την ηλικία ή τον σωματότυπο του υποκειμένου. Ή απλώς σας αρέσει η σύνθεση και τα χρώματα. Δείτε τι σας προσελκύει, από τα χρώματα μέχρι τη φόρμα», σημειώνει η Χέρμαν.

Αφότου εξετάσετε τα έργα που προτιμάτε, στραφείτε προς εκείνο που σας αρέσει λιγότερο και ακολουθήστε μια παρόμοια διαδικασία. «Δώστε στον εαυτό σας δύο ολόκληρα λεπτά -βάλτε το χρονόμετρο στο κινητό σας- και μελετήστε το έργο, επικεντρώνοντας ακριβώς σε αυτό που δεν σας αρέσει», προτείνει η Χέρμαν.

Το να υποβάλετε οικειοθελώς τον εαυτό σας να παρατηρήσετε προσεκτικά ένα έργο τέχνης που δεν σας αρέσει αποτελεί έναν σίγουρο τρόπο να βγείτε από τη ζώνη άνεσής σας. Κρατήστε κατά νου ότι, το πώς βλέπετε την τέχνη, είναι δείγμα του πώς σκέφτεστε κατά την επίλυση προβλημάτων.

Κάντε ερωτήσεις

Η επίλυση προβλημάτων δεν χρειάζεται να είναι μια μοναχική διαδικασία. Στην πραγματικότητα, είναι συχνά πιο αποτελεσματικό να μοιράζεστε το βάρος με άλλους, ρωτώντας τους ποια είναι η οπτική τους. Το ίδιο ισχύει και με την τέχνη: ο καθένας βλέπει κάτι διαφορετικό.

Όπως λέει η Χέρμαν: «Μπορώ να βάλω δύο άτομα, όπως για παράδειγμα δύο αστυνομικούς, μπροστά από τον ίδιο πίνακα και να τους ρωτήσω, “Πείτε μου τι βλέπετε”. Θα απαντήσουν εντελώς διαφορετικά πράγματα σχετικά με το τι βλέπουν και θα τους κάνει να σκεφτούν, “Εάν αυτό συμβαίνει με έναν πίνακα, τι μπορεί να συμβαίνει στον τόπο ενός εγκλήματος;” Το θέμα δεν είναι να επισημάνουμε τι σας ξέφυγε, αλλά να συνειδητοποιήσετε ότι υπάρχουν περισσότερα πράγματα που σας διαφεύγουν – ένα νέο πρίσμα υπό το οποίο μπορείτε να δείτε πλέον τη διαδικασία επίλυσης προβλημάτων».

Όταν ρωτάτε κάποιον άλλον για ένα έργο τέχνης, σιγουρευτείτε πως τον ρωτάτε τι βλέπει, όχι τι γνώμη έχει γι’ αυτό. «Όλοι ξέρουμε κάποιους που στα μίτινγκ πετάγονται και λένε, “Ακούστε τι πιστεύω εγώ”. Δεν θέλω να ακούσω τι νομίζεις, πριν μου πεις τι βλέπεις. Είναι δύο πολύ διαφορετικά πράγματα», εξηγεί η Χέρμαν.

Τέλος, διαβάστε το ταμπελάκι

Αφότου σκεφτείτε και στη συνέχεια ρωτήσετε τι βλέπουν και οι άλλοι, είναι ώρα να μάθετε τον τίτλο του έργου, τον δημιουργό του και την ιστορία πίσω από αυτό. «Ο λόγος για τον οποίο δεν αφήνω τον κόσμο να διαβάζει τα ταμπελάκια προτού κοιτάξει το έργο τέχνης, έχει να κάνει με την προκατάληψη επιβεβαίωσης. Αν διαβάσετε πρώτα το ταμπελάκι, θα αναζητήσετε αυτό που λέει.Πιστεύω πως όλοι έχουμε μια έμφυτη αίσθηση παρατήρησης στην οποία πρέπει αρχικά να στηριζόμαστε και να ακούμε τι μας λέει. Στη συνέχεια, διαβάστε το ταμπελάκι, ακούστε τι λένε οι άλλοι, και δείτε πώς μπορείτε να τα συνδυάσετε όλα αυτά», διευκρινίζει η Χέρμαν.

Μαθαίνοντας να κοιτάζετε την τέχνη με αυτόν τον τρόπο, ίσως αποκτήσετε έναν νέο χάρτη όσον αφορά το πώς σκέφτεστε για τα προβλήματα, κάτι που σήμερα είναι πιο σημαντικό από ποτέ. «Όλα είναι διαλυμένα. Όταν βγούμε από αυτή την πανδημία, όλοι θα ξεκινήσουμε από το μηδέν. Θα πρέπει να μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε», υπογραμμίζει η Χέρμαν.

Η ίδια ελπίζει πως αυτή η προσέγγιση μπορεί να προσφέρει νέους δρόμους που οδηγούν σε διαφορετικές οπτικές, κάτι που αναμφίβολα θα μας βοηθήσει να επιλύσουμε πολλά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα.

πηγη ΕΡΤ