Απογοητευμένοι από τις εκλογικές ήττες και αποθαρρυμένοι από την επιστροφή του Προέδρου Τραμπ στην εξουσία, εκατομμύρια ένθερμοι πολέμιοί του συμμετείχαν πέρυσι σε δύο πανεθνικές διαμαρτυρίες, βρίσκοντας μια διέξοδο για τη δυσαρέσκειά τους.
Το Σάββατο βγήκαν ξανά στους δρόμους για τις τρίτες κατά σειρά διαδηλώσεις υπό το σύνθημα «Όχι Βασιλιάδες» (No Kings), μια ηχηρή επίδειξη ισχύος που κατέκλυσε τις τηλεοπτικές οθόνες, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καθώς και πόλεις και κωμοπόλεις και στις 50 πολιτείες των ΗΠΑ.
«Πρέπει να ξεσηκωθούμε», δήλωσε ο 72χρονος Mitch Campbell, ο οποίος κρατούσε ένα πανό που έγραφε «Όχι Βασιλιάδες εκτός από τον Έλβις» στη διαμαρτυρία στην Όξφορντ του Μισισιπή, σε απόσταση μιας ώρας από τη γενέτειρα του Έλβις Πρίσλεϊ. «Φτάσαμε σε ένα σημείο όπου —πώς μπορεί ο κόσμος να το αγνοεί αυτό;» αναρωτήθηκε ο κ. Campbell. «Ποδοπατούν το Σύνταγμα. Είτε πρόκειται για τα καύσιμα, είτε για τους δασμούς, είτε για το κόστος ζωής, απλώς δεν δίνουμε την απαραίτητη προσοχή».
Οι διοργανωτές ήλπιζαν ότι οι διαδηλώσεις του Σαββάτου θα ήταν οι μεγαλύτερες μέχρι σήμερα. Όμως, καθώς οι διαδηλωτές προσπαθούσαν να εκπληρώσουν αυτή την υπόσχεση, παρέμενε ανοιχτό το ερώτημα αν μια ακόμη μεγάλη συμμετοχή θα αρκούσε για να επηρεάσει την πορεία της πολιτικής ζωής της χώρας. Μπορούν οι διαμαρτυρίες να τιθασεύσουν αυτή την ενέργεια και να τη μετατρέψουν σε νίκες στις ενδιάμεσες εκλογές (midterms) του Νοεμβρίου; Πώς μπορούν να αποφύγουν μια «κραυγή απόγνωσης» που απλώς θα σβήσει άδοξα;
Η φράση «No Kings» αποτελεί αναφορά στις αντι-αυταρχικές, δημοκρατικές αρχές πάνω στις οποίες ιδρύθηκε η χώρα — τις οποίες οι διαδηλωτές υποστηρίζουν ότι ο κ. Τραμπ αγνοεί. Κατά τα άλλα, οι διοργανωτές ανέφεραν ότι οι διαδηλώσεις στερούνται σκόπιμα ενός συγκεκριμένου αιτήματος, αντικατοπτρίζοντας τη διάχυτη φύση του αντι-Τραμπ μετώπου. Τα πανό των διαδηλωτών ανέδειξαν ένα ευρύ φάσμα ζητημάτων, όπως οι περιπολίες της υπηρεσίας μετανάστευσης (ICE), η δημοκρατία, η πολυμορφία και ο πόλεμος κατά του Ιράν. «Δεν αντέχουμε ούτε τον πόλεμο ούτε τη βενζίνη», έγραφε ένα πανό στην Ατλάντα.
Επίσης, δεν έχει αναδειχθεί κάποιος ηγέτης υψηλού προφίλ, με τον τρόπο που το έκανε ο Tom Hayden στις αντιπολεμικές διαμαρτυρίες της δεκαετίας του '60 ή ο Jerry Falwell για τους Χριστιανούς Ευαγγελιστές τη δεκαετία του '80. Προσωπικότητες της σημερινής αριστεράς, όπως ο Μπέρνι Σάντερς και η Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ, λειτουργούν περισσότερο ως προασπιστές προοδευτικών σκοπών παρά αποκλειστικά ως «αντίπαλο δέος» στον κ. Τραμπ. Οι διοργανωτές λένε ότι η ιδέα είναι να προσελκύσουν όσο το δυνατόν περισσότερους επικριτές της κυβέρνησης — ιδιαίτερα τους δυσαρεστημένους.
«Μπορεί να νομίζετε ότι η εδραίωση της εξουσίας του είναι αναπόφευκτη, αλλά δεν είναι», δήλωσε η Leah Greenberg, συνιδρύτρια της προοδευτικής οργάνωσης Indivisible.
Διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν σε χιλιάδες τοποθεσίες από την Αλάσκα έως τη Φλόριντα, σε φιλελεύθερες μεγαλουπόλεις αλλά και σε προπύργια των Ρεπουμπλικανών. Ο Bob Norberg, 70 ετών, από το Γκέινσβιλ της Φλόριντα, συμμετείχε και στις τρεις εκδηλώσεις «No Kings». Είπε ότι πιστεύει πως η ασάφεια του μηνύματος είναι σκόπιμη και αποτελεσματική: το μήνυμα υπέρ της δημοκρατίας μπορεί να αγγίξει τους ανθρώπους σε πολλά επίπεδα. «Έγινε φανερό ότι το "No Kings" σημαίνει "όλα τα παραπάνω"», δήλωσε.
Μεγάλα πλήθη συγκεντρώθηκαν στη Νέα Υόρκη, το Σικάγο και το Σεντ Πολ της Μινεσότα, όπου ο Μπρους Σπρίνγκστιν ανέβηκε στη σκηνή για να τραγουδήσει τον αντιπολεμικό ύμνο του, «Streets of Minneapolis», που γράφτηκε μετά τη δολοφονία δύο πολιτών από πράκτορες μετανάστευσης νωρίτερα φέτος στις Twin Cities.
Ωστόσο, οι σκεπτικιστές υποστηρίζουν ότι κατά την πρώτη θητεία του Τραμπ, οι προοδευτικοί πίστεψαν λανθασμένα ότι οι μαζικές διαμαρτυρίες ήταν σημάδι ευρείας λαϊκής υποστήριξης, χωρίς να έχουν κατακτήσει τη δύσκολη δουλειά της οργανωμένης βάσης. «Αυτές οι μεγάλης κλίμακας διαδηλώσεις κάνουν τους ανθρώπους να νιώθουν ότι δεν είναι μόνοι — είναι σαν μια συλλογική θεραπεία», δήλωσε η Dana R. Fisher, καθηγήτρια στο American University. Αλλά, πρόσθεσε, η συλλογική κάθαρση δεν αρκεί για να συντηρήσει ένα αποτελεσματικό πολιτικό κίνημα. «Αυτό που πραγματικά πρέπει να κάνουμε είναι η δουλειά της υπεράσπισης της δημοκρατίας μέσα στις κοινότητές μας. Δεν πρόκειται για φουσκωτά κοστούμια ή έξυπνα πανό».
Το ποσοστό αποδοχής του κ. Τραμπ έπεσε στο 36% έως τις 23 Μαρτίου, από 45% που ήταν κατά την ανάληψη των καθηκόντων του πέρυσι, σύμφωνα με τη Reuters/Ipsos. Αυτή η πτώση θα έπρεπε να βοηθήσει τους ακτιβιστές, όμως οι συγκεντρώσεις «No Kings» αναγκάζουν τους προοδευτικούς να αξιολογήσουν αν το μήνυμά τους είναι αρκετά απλό και άμεσο για να φτάσει στη μάζα των ψηφοφόρων.
Έρευνες έδειξαν ότι οι συμμετέχοντες στις διαδηλώσεις ήταν κυρίως γυναίκες, απόφοιτοι κολεγίου και μέσης ηλικίας, ενώ σχεδόν το 90% ήταν λευκοί. Η οργανωμένη αντιπολίτευση δεν δυσκολεύεται να προκαλέσει την οργή της κοινής γνώμης σε καίριες στιγμές, όμως η μέτρηση του πραγματικού αντίκτυπου αυτών των διαμαρτυριών παραμένει μια δύσκολη εξίσωση.
Πηγή: New York Times
