Η Μαρία Λαδά, 67 ετών, μία συνεπής υπερασπίστρια των δικαιωμάτων των ατόμων με αναπηρία και ιδρυτικό μέλος της οργάνωσης ΥΠΕΡΙΩΝ, είναι η γυναίκα που έχασε τη ζωή της, το βράδυ της Πέμπτης, έπειτα από πτώση κατά την αποβίβαση της από αεροσκάφος στο διεθνές αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος
Η άτυχη γυναίκα έφτασε στο αεροδρόμιο της Αθήνας με πτήση από Κεφαλονιά. Κατά τη διάρκεια της αποβίβασης, και ενώ βρισκόταν σε ειδικό αναβατόριο με συνοδό της εταιρείας εδάφους, προκειμένου να τη βοηθήσει να κατέβει, για άγνωστο λόγο, άνοιξε η προστατευτική μπάρα, με αποτέλεσμα να βρεθούν και οι δύο στο έδαφος.
Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι έπεσαν από χαμηλό ύψος, περίπου στο 1,5 μέτρο και στο σημείο έσπευσε κλιμάκιο του ΕΚΑΒ του αεροδρομίου με διασώστη. Η 67χρονη είχε τις αισθήσεις της και μεταφέρθηκε στο ιατρείο του αεροδρομίου.
Στη συνέχεια διεκομίσθη στο νοσοκομείο «Γεννηματάς», ωστόσο φτάνοντας στα Επείγοντα, κατέληξε. Οι γιατροί της έκαναν ΚΑΡΠΑ για περίπου μία ώρα, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
Ιατρικές πηγές, σύμφωνα με την δημόσια τηλεόραση, λένε ότι το ύψος της πτώσης είναι τέτοιο που δεν δικαιολογεί θάνατο. Επίσης, λαμβάνουν υπ’ όψιν ότι το θύμα είχε βαρύ ιστορικό. Θα ακολουθήσει διαδικασία νεκροψίας και νεκροτομής ώστε να διαπιστωθούν και τα αίτια του θανάτου της.
Για το περιστατικό συνελήφθη ο υπάλληλος της εταιρείας που συνόδευε τη Μαρία Λαδά, αλλά στη συνέχεια αφέθηκε ελεύθερος με προφορική εντολή εισαγγελέα.
ΥΠΕΡΙΩΝ: Υπήρξε πρωτοπόρος στον αγώνα για την προσβασιμότητα
Μετα τη γνωστοποίηση του θανάτου της Μαρίας Λαδά, εκδόθηκε ανακοίνωση από την «Ένωση Προστασίας της Ισότητας και των Δικαιωμάτων ΑμεΑ ΥΠΕΡΙΩΝ» στην οποία αναφέρεται:
«Με βαθιά οδύνη αλλά και αίσθημα ευθύνης, η Ένωση Προστασίας της Ισότητας και των Δικαιωμάτων ΑμεΑ ΥΠΕΡΙΩΝ αποχαιρετά την Μαρία Λαδά, ιδρυτικό μέλος της Ένωσης και ακούραστη υπερασπίστρια των δικαιωμάτων των ατόμων με αναπηρία, η οποία έφυγε αιφνιδίως από τη ζωή στην Αθήνα, έπειτα από περιστατικό στον χώρο του αεροδρομίου Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών «Ελευθέριος Βενιζέλος».
Η Μαρία Λαδά δεν ήταν απλώς ένα ενεργό μέλος της κοινότητάς μας. Υπήρξε πρωτοπόρος στον αγώνα για την προσβασιμότητα, την ασφάλεια μετακίνησης και την ισότιμη συμμετοχή των ΑμεΑ στην κοινωνική ζωή. Με τεκμηριωμένες παρεμβάσεις, δημόσιες τοποθετήσεις και διεθνή παρουσία, διεκδικούσε επί χρόνια αυτό που σε μια σύγχρονη δημοκρατία θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο: ασφαλείς, προσβάσιμους και ανθρώπινους δημόσιους χώρους για όλους.
Ήρθε στην Αθήνα από την Κεφαλονιά για να μιλήσει σε διεθνές συνέδριο για σπάνιες ασθένειες, συνεχίζοντας μέχρι την τελευταία στιγμή τον αγώνα της για ενημέρωση, ενδυνάμωση και ορατότητα των ανθρώπων με αναπηρία και σπάνιες παθήσεις. Λίγες ώρες μετά την άφιξή της, τραυματίστηκε στον χώρο του αεροδρομίου και κατέληξε αιφνιδίως, υπό συνθήκες που διερευνώνται.
Το τραγικό αυτό γεγονός δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως ένα ακόμη δυστύχημα.
Αναδεικνύει με τον πιο σκληρό τρόπο ότι η προσβασιμότητα δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια, ούτε γραφειοκρατική υποχρέωση — είναι ζήτημα ασφάλειας, αξιοπρέπειας και ζωής.
Η απώλειά της μάς υποχρεώνει να θέσουμε δημόσια ερωτήματα:
Πόσο ασφαλείς είναι πραγματικά οι υποδομές μετακίνησης για τους ανθρώπους με αναπηρία;
Πόσο συστηματικά ελέγχεται η εφαρμογή των κανόνων προσβασιμότητας;
Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη όταν οι ελλείψεις κοστίζουν ανθρώπινες ζωές;
