Σαν σήμερα, 8 Φεβρουαρίου 1981, το ελληνικό ποδόσφαιρο βίωσε τη μεγαλύτερη και πιο σπαρακτική τραγωδία στην ιστορία του. Στο παλιό στάδιο «Γεώργιος Καραϊσκάκης», η χαρά μιας θριαμβευτικής νίκης μετατράπηκε σε ανείπωτο πόνο μέσα σε ελάχιστα λεπτά.
Ο αγώνας της 20ής αγωνιστικής του πρωταθλήματος Α' Εθνικής ανάμεσα στον Ολυμπιακό και την ΑΕΚ είχε μόλις τελειώσει με συντριπτικό σκορ 6-0 υπέρ των ερυθρολεύκων. Ο Μάικ Γαλάκος με χατ-τρικ, μαζί με τα γκολ των Κουσουλάκη, Ορφανού και Βαμβακούλα, είχαν κάνει τις εξέδρες να παραληρούν. Χιλιάδες φίλαθλοι, κυρίως νέοι και έφηβοι, ξεχύνονταν ενθουσιασμένοι προς τις εξόδους, θέλοντας να αποθεώσουν από κοντά τους παίκτες ή να συνεχίσουν τον πανηγυρισμό έξω από το γήπεδο.
Στη Θύρα 7, όμως, η έξοδος έγινε μοιραία παγίδα. Στα απότομα σκαλιά και τους στενούς διαδρόμους, ο συνωστισμός ήταν ασφυκτικός. Μια πόρτα –που παρέμεινε κλειστή ή μισάνοιχτη, σύμφωνα με τις μαρτυρίες και τις επίσημες αναφορές– εμπόδισε τη ροή του πλήθους. Μια πρώτη πτώση αρκούσε για να ξεκινήσει αλυσιδωτή κατάρρευση: οι από πίσω συνέχιζαν να σπρώχνουν χωρίς να βλέπουν τι συνέβαινε μπροστά, δημιουργώντας φαινόμενο ντόμινο. Άνθρωποι ποδοπατήθηκαν, άλλοι παγιδεύτηκαν στο έδαφος, ενώ ο πανικός και η ασφυξία σάρωσαν τον χώρο. Μόνο όταν η αστυνομία ξήλωσε επειγόντως ένα τουρνικέ δημιουργήθηκε κάποια διέξοδος – πολύ αργά όμως για πολλούς.
Ο απολογισμός παραμένει βαρύς και εφιαλτικός: 21 νεκροί (19 στο γήπεδο, ένας αργότερα στο Τζάνειο Νοσοκομείο και ένας ακόμη έξι μήνες μετά, από κώμα) και τουλάχιστον 55 τραυματίες. Οι περισσότεροι ήταν νέοι, παιδιά και έφηβοι – από 14 έως 41 ετών. Είκοσι από αυτούς φίλαθλοι του Ολυμπιακού και ένας της ΑΕΚ. Έφυγαν από το σπίτι γεμάτοι ενθουσιασμό για το ματς και δεν γύρισαν ποτέ.
Από εκείνη την αποφράδα Κυριακή, η Θύρα 7 δεν είναι πια απλώς ένας αριθμός σε μια κερκίδα. Έγινε σύμβολο μνήμης, πόνου και διαχρονικής προειδοποίησης για την ασφάλεια στα γήπεδα, τους κινδύνους του συνωστισμού και την ανάγκη αυστηρών μέτρων. Κάθε χρόνο, στις 8 Φεβρουαρίου, χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώνονται έξω από το «Γ. Καραϊσκάκης» για το καθιερωμένο μνημόσυνο. Η οικογένεια του Ολυμπιακού –παίκτες, διοίκηση, σωματεία– τιμά τα θύματα με λουλούδια και σιωπή, ενώ ακούγεται το αιώνιο σύνθημα: «Αδέρφια ζείτε, εσείς μας οδηγείτε».
Σαράντα πέντε χρόνια μετά, η μνήμη των 21 «αγγελούδιων» παραμένει άσβεστη. Υπενθυμίζει ότι πίσω από κάθε γκολ και κάθε πανηγυρισμό κρύβεται η ευθύνη για ανθρώπινες ζωές – και ότι ο αθλητισμός οφείλει να είναι γιορτή, όχι πηγή πόνου.
