Κάποιες επιθέσεις σε συγκεκριμένα πρόσωπα ναι μεν εντάσσονται σε αυτή την προσπάθεια Τσίπρα να τα «βγάλει από πάνω του» αλλά μπορεί να σκεφτεί κανείς ότι ανοίγουν πολιτικά μέτωπα και σε σχέση με το άμεσο μέλλον και τους πολιτικούς σχεδιασμούς του πρώην πρωθυπουργού.
Και οι δύο είναι επικεφαλής κομμάτων που απευθύνονται σε κόσμο της Αριστεράς και της κεντροαριστεράς, κοινό στο οποίο απευθύνεται και θα απευθυνθεί και ο Αλέξης Τσίπρας, έχει τη μεγαλύτερη αποδοχή. Άρα σε αυτό το κοινό θα στηριχτεί για την επιστροφή του και όπως όλα δείχνουν θα επιχειρήσει να συμπιέσει όποιον άλλο σχηματισμό έχει αναφορά σε αυτό το ακροατήριο, από τον ΣΥΡΙΖΑ έως την Πλεύση Ελευθερίας, το ΜέΡΑ25 και τη Νέα Αριστερά.
Ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίζεται να πιέζει τον Βαρουφάκη την ώρα που οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι δεν είναι άπιαστο όνειρο η επανείσοδος στη Βουλή, αλλά και την Πλεύση Ελευθερίας – σε μεγάλη μερίδα του ακροατηρίου της εμφανίζει αυξημένη επιρροή καθώς στις δημοσκοπήσεις ψηφοφόροι της δηλώνουν ότι θα τον ψήφιζαν ξανά.
Πιθανόν και οι αναφορές στη Φώφη Γεννηματά, σε δύο περιστάσεις, για το σχηματισμό κυβέρνησης τον Ιανουάριο του 2015 και για τον εκλογικό νόμο, να αποσκοπούν σε πολιτική πίεση προς το ΠΑΣΟΚ, και σίγουρα ανοίγουν μέτωπο – ή μάλλον το βαθαίνουν – όπως προκύπτει από της σφοδρή αντίδραση του Μανώλη Όθωνα, του τότε διευθυντή του Πολιτικού Γραφείου της αείμνηστης πολιτικού. Ο τελευταίος διέψευσε τους ισχυρισμούς Τσίπρα πως πρότεινε κυβερνητική συνεργασία στη Φώφη Γεννηματά, αλλά και πως είχε ενημερώσει τη Φώφη Γεννηματά για τους σχεδιασμούς του για αλλαγή του εκλογική νόμου «κι εκείνη δεν ήταν αρνητική αλλά μετά άλλαξε γνώμη – αναίτια και χωρίς εξήγηση». Και καταλογίζει στον Αλέξη Τσίπρα ότι αναφέρεται σε ένα πρόσωπο που δεν μπορεί πια να απαντήσει και να υπερασπιστεί την αλήθεια.
Το άδειασμα σε Παππά – πιο ήπιο από ό,τι αναμενόταν – και σε Πολάκη και η «αποκήρυξη» επιλογών τους στο πλαίσιο της διακυβέρνησης (Παππάς, τηλεοπτικές άδειες) ή συμπεριφορών στο εσωκομματικό γίγνεσθαι (Πολάκης και Παππάς) σχετίζονται και με την «καταδίκη» της πολιτικής τοξικότητας που τους καταλογίζει και σε σχέση με τους εσωκομματικούς καβγάδες, αλλά και σε σχέση με το αντιπολιτευτικό ύφος που εξέπεμπαν το 2019 – 2023.
Για τη Νέα Αριστερά, έχει ενδεχομένως και στοιχεία πολιτικής απαξίωσης, ο τρόπος που παρουσιάζει την Ομπρέλα, βασικό «συστατικό» της Νέας Αριστεράς: μια από τις εσωκομματικές «φατρίες» του ΣΥΡΙΖΑ που ναι μεν είχε τεκμηριωμένα επιχειρήματα αλλά ελιτίστικα, αλλά βασικά, τον αντιστρατευόταν και τον υπονόμευε. Την ίδια ώρα, φαίνεται να παρουσιάζει την Έφη Αχτσιόγλου και τον Αλέξη Χαρίτση ως «ευθυνόφοβους» αφού δεν άρπαξαν την ευκαιρία που τους πρόσφερε. Για την Αχτσιόγλου πάντως δεν μένει σε αυτό, είναι αρκετά σκληρός απέναντί της, και φαίνεται η πρώην υπουργός να αποτελεί ειδική περίπτωση. Στο βαθμό που στην δική της άρνηση να παραλάβει το «δαχτυλίδι», ο Τσίπρας «διαβάζει» προσωπική ατζέντα με διάθεση «απογαλακτισμού» και με ένα στοιχείο υποτίμησής του, μεταξύ άλλων σπεύδει με την στάση του να ξεκαθαρίσει προς όσους επιθυμούν να συμπορευτούν μαζί του ότι στο εξής δε θα επιτρέψει προσωπικές στρατηγικές σε βάρος του, ειδικά από πρόσωπα που ο ίδιος έχει αναδείξει και στηρίξει όσο ικανά και αν είναι.
