Το ημερολόγιο γράφει «14 Νοεμβρίου 1973». Από τις αρχές εκείνης της χρονιάς οι φοιτητές με συγκεντρώσεις και καταλήψεις κινητοποιούνται ενάντια στο στρατιωτικό καθεστώς. Εκείνο το μεσημέρι όμως, θα άρχιζαν τα γεγονότα που τάραξαν συθέμελα τη δικτατορία στη χώρα.
Φοιτητές του Πολυτεχνείου συγκεντρώνονται στον προαύλιο χώρο και αποφασίζουν αποχή από τα μαθήματα. Όσο περνούν οι ώρες, όλο και περισσότεροι νέοι μαζεύονται στο κτίριο και τελικά προχωρούν στην κατάληψη του. Οι πόρτες κλείνουν και η εξέγερση οργανώνεται.
Στις 15 Νοεμβρίου ο πρώτος ανεξάρτητος ραδιοφωνικός σταθμός εκπέμπει από τη Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών, μεταφέροντας τον αγωνιστικό παλμό σε όλη την Αττική και η φοιτητική κατάληψη μετατρέπεται σε λαϊκή οργή κατά του καθεστώτος της 21ης Απριλίου.
Πάνω από 150.000 συγκεντρωμένοι πολίτες φωνάζουν συνθήματα κατά της Χούντας.
«Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο. Σας μιλά ο ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων!»
«Λαέ της Αθήνας, με ψυχραιμία προχώρησε! Ενότητα και αγώνας! Όλοι κάτω! Όλοι στους δρόμους της Αθήνας!»
Τις επόμενες ώρες ακολουθούν μάχες σώμα με σώμα μεταξύ εξεγερμένων και αστυνομίας. Ώσπου τα ξημερώματα της 17ης Νοεμβρίου, επεμβαίνει ο στρατός.
«Μείνετε κοντά μας. Μη φοβηθείτε τα τανκς που υπάρχουν στους δρόμους της Αθήνας. Είναι ακίνητα. Δεν μπορούν να κινηθούν. Μόλις κινηθούν θα τα ακολουθήσετε. Θα ζητωκραυγάζετε τον εθνικό ύμνο και οι φαντάροι επάνω τους θα σας χαιρετήσουν. Οι καρδιές των φαντάρων μας, που βρίσκονται μέσα και πάνω στα τανκς, χτυπούν στον δικό σας παλμό. Ζήτω το αδούλωτο ελληνικό φρόνημα! Κάτω η Χούντα!»
Στις τρεις το πρωί ένα από τα τανκς που είχαν παραταχθεί έξω από το Πολυτεχνείο, γκρεμίζει την κεντρική πύλη και σκοτώνει φοιτητές, που ήταν γαντζωμένοι επάνω της.
«Αδέρφια μας στρατιώτες, αδέρφια μας, στρατιώτες… Πώς είναι δυνατόν; Πώς είναι δυνατόν να πυροβολήσετε τα αδέρφια σας; Να χυθεί ελληνικό αίμα; Όλοι πιστεύουμε στην λευτεριά. Κι εγώ πάλι πρώτος αρχίζω τον εθνικό ύμνο. Αυτό το αιώνιο σύμβολο της ελευθερίας. Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή, σε γνωρίζω από την κόψη που με βιά μετράει τη γη. Απ΄τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε, ώ χαίρε Ελευθεριά!»
Μέχρι το ξημέρωμα της ίδιας ημέρας θα έχει γραφτεί η πιο ένδοξη σελίδα στη νεότερη ελληνική ιστορία, με το αίμα δεκάδων νεκρών. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν η κορυφαία αντιδικτατορική εκδήλωση, προαναγγέλλοντας την πτώση του καθεστώτος, που για επτά ολόκληρα χρόνια κατέτρωγε την ελληνική κοινωνία.
