Σε μια μέρα βαθιάς συγκίνησης, η Αθήνα αποχαιρέτησε τον Διονύση Σαββόπουλο. Ο σπουδαίος δημιουργός, που σημάδεψε αμείωτα τη μουσική και πολιτιστική ζωή της χώρας για πάνω από μισό αιώνα, ετάφη το απόγευμα του Σαββάτου στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών, ολοκληρώνοντας μια ημέρα έντονων συναισθημάτων.
Η ημέρα είχε αρχίσει από τις 8:30 το πρωί, όταν η σορός του Σαββόπουλου τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στο παρεκκλήσι της Μητροπόλεως Αθηνών. Για τρεις ώρες, ένα πολύπλευρο πολιτιστικό Ελλάδος πέρασε από μπροστά του για να του δώσει το τελευταίο αντίο. Λίγο μετά τις 2:30 το μεσημέρι, η εξόδιος ακολουθία ολοκληρώθηκε με κορύφωση του συγκινητικού κλίματος. Καθώς το φέρετρο εμφανιζόταν στην έξοδο της Μητροπόλεως, ο κόσμος που είχε συγκεντρωθεί ξέσπασε σε αυθόρμητα χειροκροτήματα που κράτησαν αρκετά λεπτά. Πολλοί παρευρισκόμενοι, με δάκρυα στα μάτια, σιγοτραγουδούσαν στίχους από τα γνωστά του τραγούδια, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα αντίθετη με το συμβατικό πένθος.
Οι επικήδειοι λόγοι αποτύπωσαν τον πολύπλευρο δημιουργό
Ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης τόνισε την ικανότητα του Σαββόπουλου να «συμβαδίζει με τη ζωή της χώρας», χαρακτηρίζοντάς τον «χρονογράφο του ελληνικού ταξιδιού επί μισό και πλέον αιώνα». Στον λόγο του ανέλυσε την πολιτική σκέψη του δημιουργού, σημειώνοντας ότι «από τις οραματικές ιδέες της Αριστεράς συναντήθηκε με το ρεαλισμό της φιλελεύθερης σκέψης», διατηρώντας πάντα «ανοιχτή άποψη αλλά ποτέ αιχμάλωτη δογμάτων». Επιχείρησε να «γεφυρώσει τον ευαίσθητο κόσμο της τέχνης με τον πραγματισμό του κόσμου της πολιτικής» και ανέδειξε το «Άγγελο Εξάγγελο» ως έργο που «αποδείχθηκε προφητικό για όσα τελικά ζήσαμε» και αποτελεί «ευθύ και βαθύ δημόσιο λόγο».
Η πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου μίλησε με ιδιαίτερα προσωπική διάθεση, θυμόμενη την κοινή τους καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη. Αναφέρθηκε στον Σαββόπουλο ως «τραγουδιστή του λαού, του έθνους και της ιστορίας» που «δεν λύγισε ποτέ ο λόγος του, ούτε επί χούντας, στη φυλακή». Τόνισε ότι «η φωνή του θα αντηχεί για πάντα μέσα μας» και υποσχέθηκε ότι «θα προσέξουν την Άσπα», τη σύζυγο του μαestro, σε μια συγκινητική στιγμή προσωπικού υπόσχετος.
Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης έδωσε φωνή στη νεότερη γενιά μουσικών, ρωτώντας συγκινημένος: «Πώς κατάφερες να ενωθείς μαζί μας σε τέτοιο βάθος;». Με συγκινητική ειλικρίνεια ομολόγησε: «Υπάρχουμε γιατί προϋπήρξες. Μας πήρες παιδάκια από το πικάπ του σπιτιού και μας έκανες μουσικούς. Μας έμαθες την αλφαβήτα της ιερής μας τέχνης». Αυτή η αναγνώριση από τη νέα γενιά καλλιτεχνών αποτέλεσε ίσως την πιο συγκινητική αναγνώριση της κληρονομιάς του Σαββόπουλου.
Η συνοδεία μεταφέρθηκε στο Α' Νεκροταφείο, όπου ο Σαββόπουλος βρήκε την τελευταία του κατοικία. Εκεί, η σκηνή επαναλήφθηκε: εκατοντάδες άνθρωποι που δεν είχαν μείνει αδιάφοροι στην πορεία του συγκεντρώθηκαν για να τον αποχαιρετήσουν. Τη στιγμή της ταφής, η ατμόσφαιρα δονήστηκε από την ευχή που θα ταίριαζε σε έναν τόσο μεγάλο δημιουργό: «Ας κρατήσουν οι χοροί».
Ο αποχαιρετισμός του Διονύση Σαββόπουλου δεν ήταν απλώς μια κηδεία, αλλά η συμβολική κατάθεση μιας ολόκληρης εποχής. Όπως επεσήμανε ο Πρωθυπουργός, από δω και πέρα ο Σαββόπουλος «δεν θα υπάρχει μόνο μέσα από τα τραγούδια του», αλλά θα συνεχίσει να είναι παρών «κάθε φορά που ένας νέος πιάνει μια κιθάρα αλλά και κάθε φορά που κοιτιόμαστε σε έναν καθρέφτη».
