Οι κινητοποιήσεις της 28ης Φεβρουαρίου προβλέπεται να είναι οι μεγαλύτερες των τελευταίων ετών, ίσως και μεγαλύτερες από αυτές εναντίον του πρώτου μνημονίου το 2010. Αυτή η πρόβλεψη, βέβαια, μένει να επιβεβαιωθεί. Ωστόσο, μπροστά μας υπάρχουν συγκεκριμένες βεβαιότητες που αξίζει να αναλυθούν. Η σημαντικότερη από όλες: Ο κοινωνικός αυτοματισμός, δηλαδή η αυτόματη απόρριψη των κινητοποιήσεων από μερίδα της κοινωνίας, έχει "θαφτεί" βαθιά στους κάδους των σκουπιδιών. Δεν εμφανίστηκε ούτε στιγμή κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας για αυτήν την κινητοποίηση.
Ακόμα και οι πιο φανατικοί πολέμιοι των απεργιών δεν ανέφεραν το γνωστό επιχείρημα ότι "θέλω να πάω στη δουλειά μου και η απεργία δεν μου το επιτρέπει". Αντίθετα, επικεντρώθηκαν σε θέματα όπως η αποσταθεροποίηση, οι πιθανές επιπτώσεις στην εικόνα της κυβέρνησης, οι κίνδυνοι επεισοδίων και η πιθανή οπισθοδρόμηση της χώρας. Το κλασικό αντίπαλο δέος των κινητοποιήσεων, δηλαδή ο κοινωνικός αυτοματισμός, απουσίασε από τον δημόσιο διάλογο.
Γιατί, λοιπόν, αυτή τη φορά το εργαλείο του κοινωνικού αυτοματισμού δεν λειτούργησε ούτε καν χρησιμοποιήθηκε; Μια πρώτη απάντηση μπορεί να προκύψει από την τοποθέτηση του Δημήτρη Μαύρου, διευθύνοντα συμβούλου της MRB και έμπειρου παρατηρητή των κοινωνικών τάσεων:
"Τα Τέμπη δεν είναι η γενεσιουργός αιτία. Είναι πολλαπλασιαστής. Αυτό που κουβαλούν από κάτω, σαν ανθρώπινο συναίσθημα, είναι η λέξη αδικία. Και μπαίνει επίσης η έλλειψη δικαιοσύνης. Τώρα οι Έλληνες έχουν φορτώσει όλα τα προβλήματα της καθημερινότητας και της οικονομικής κατάστασης στα Τέμπη, με συνδετικό κρίκο τη λέξη αδικία."
Η λέξη "αδικία" είναι το κλειδί που εξηγεί τόσο την επικείμενη μαζικότητα των διαδηλώσεων στην Ελλάδα όσο και την ευρεία αλληλεγγύη στην Ευρώπη. Οι πολίτες νιώθουν ότι αδικήθηκαν. Από τι;
Από το θάνατο 57 ανθρώπων, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν νέοι. Πολλοί σκέφτονται ότι "θα μπορούσα εύκολα να ήμουν στη θέση τους".
Από τη διαχείριση της κυβέρνησης, τόσο στο πεδίο της τραγωδίας όσο και στη Βουλή.
Από την εντύπωση ότι η Δικαιοσύνη, ως θεσμός, δεν έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να φωτιστεί η αλήθεια.
Το συναίσθημα της αδικίας είναι ιδιαίτερα δυνατό και συμπαγές, ικανό να προκαλέσει κινητοποίηση. Αυτή τη φορά, όμως, δεν πρόκειται απλώς για μια κινητοποίηση μικρών ομάδων. Το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας αισθάνεται αδικημένο, κάτι που οδηγεί σε σπάνιες κοινωνικές συμπεριφορές υψηλού πλουραλισμού.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η απόφαση του Σωματείου Οδηγών Ταξί Αττικής (ΣΟΤΑ), το οποίο ανακοίνωσε:
"Το ΣΟΤΑ θα απεργήσει την 28η Φεβρουαρίου, όπως κάθε εργαζόμενος οφείλει εκείνη την ημέρα. Στεκόμαστε στο ύψος των περιστάσεων και συμμετέχουμε στο λαϊκό συλλαλητήριο με το βροντερό αίτημα της απονομής δικαιοσύνης. Επιπλέον, σε συνεργασία με τους διοργανωτές, θα ανακοινώσουμε σημεία όπου εθελοντές οδηγοί ταξί θα μεταφέρουν δωρεάν διαδηλωτές προς τη διαδήλωση."
Αυτή η κίνηση δεν περιορίζεται στην ενσώματη παρουσία των οδηγών. Προσφέρουν το εργαλείο της δουλειάς τους για να ενισχύσουν την αλληλεγγύη και τη συμμετοχή. Πρόκειται για μια πρωτοφανή συμπεριφορά στα ελληνικά δεδομένα, η οποία σπάει ταξικά στεγανά και διαφοροποιήσεις.
Η απεργία της 28ης Φεβρουαρίου δεν ανήκει μόνο στην εργατική τάξη ή στους "από κάτω". Κινητοποιεί τη μεσαία τάξη, ακόμα και μέρη των ελίτ που δεν έχουν χάσει την επαφή με την πραγματικότητα. Διατρέχει κάθετα σχεδόν όλο το κοινωνικό σώμα και αφορά τους πάντες.
Από κοινωνιολογική άποψη, η 28η Φεβρουαρίου θα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον και δεν αποκλείεται να αποτελέσει γεγονός-τομή στη σύγχρονη ιστορία της χώρας. Αυτή η κινητοποίηση δείχνει ότι οι άνθρωποι είναι ικανοί για σπουδαία πράγματα όταν υπερνικούν το ατομοκεντρικό εγώ που κυριαρχεί στην εποχή μας.
Πληροφορίες από libre.gr
