Χιλιάδες κόσμου συγκεντρώθηκαν στο Καλλιμάρμαρο την Παρασκευή 11 Οκτωβρίου σε μια συγκλονιστική συναυλία μνήμης για τα θύματα του σιδηροδρομικού δυστυχήματος στα Τέμπη. Η εκδήλωση, που διοργανώθηκε από τον σύλλογο συγγενών θυμάτων «Τέμπη 2023», στάθηκε ένα ηχηρό μήνυμα για δικαιοσύνη και αλλαγή.
Με τη φωνή τους να αντηχεί δυνατά στο ιστορικό στάδιο, χιλιάδες πολίτες απέτισαν φόρο τιμής στα 57 άτομα που έχασαν τη ζωή τους στην τραγωδία. Η ατμόσφαιρα ήταν φορτισμένη με συγκίνηση, θυμό και αποφασιστικότητα. Οι παρευρισκόμενοι, με τα μάτια τους γεμάτα δάκρυα και τις καρδιές τους πληγωμένες, ένωσαν τις φωνές τους ζητώντας απαντήσεις και δικαιοσύνη.
Η Μαρία Καρυστιανού, εκπρόσωπος του συλλόγου συγγενών θυμάτων, ανέβηκε στη σκηνή και με τη φωνή της να σπάει από την συγκίνηση, δήλωσε: «Όλη η Ελλάδα είναι μια ανοιχτή αγκαλιά για τους αδικοχαμένους… Μέχρι τη δικαίωση και ακόμα παραπέρα». Η Καρυστιανού τόνισε ότι «αυτό που σκότωσε» τα 57 παιδιά στα Τέμπη «παραμένει ελεύθερο να σκοτώνει ξανά και ξανά» και κάλεσε σε εγρήγορση και δράση.
Ο Σωκράτης Μάλαμας, που συμμετείχε ενεργά στη συναυλία, κάλεσε τη Μαρία Καρυστιανού στη σκηνή και μαζί έστειλαν ένα ηχηρό μήνυμα ενότητας και αποφασιστικότητας.
Ο Φοίβος Δεληβοριάς, συγκλόνισε το κοινό παρουσιάζοντας ένα νέο τραγούδι που έγραψε ειδικά για την περίσταση, με τίτλο «Απόψε Είμαι Κοντά Σου». Το τραγούδι, που αφιερώθηκε στους γονείς των θυμάτων, εξέφρασε με λυρικό τρόπο τον πόνο και την αγωνία που βιώνουν οι συγγενείς των θυμάτων και κάλεσε σε αλλαγή. «Είμαστε όλοι εδώ γιατί από τον Φλεβάρη του 2023 η ανάγκη για δικαιοσύνη κυλά από τα μάτια μας…», είπε ο Δεληβοριάς, προτού ερμηνεύσει το συγκλονιστικό τραγούδι.
«Πού είσαι τώρα φως μου
Πού ήτανε γραμμένο να ‘μαι εδώ για πάντα να σε περιμένω
Όσο και αν κρατήσει, να μην το ξεχάσεις
Όταν φτάσεις πάρε, πάρε όταν φτάσεις
Θα το γράψει ο τοίχος, θα το γράψει ο βράχος
Πως δεν ήταν μόνο ενός ανθρώπου λάθος
Θα το πει η σημύδα, θα το πει και ο κέδρος
Πως εδώ σκοτώνει όπου βρει το κέρδος
Θα το πει η λεβάντα, θα το πει η μυρσίνη
Πως κυλά στα μάτια η δικαιοσύνη
Μάτια του παιδιού μου, που δεν θα φιλήσω
Δεν υπάρχει τρόπος πια να σταματήσω
Μέχρι να έρθει ο πήχης και το χαλινάρι
Μέχρι να ‘ρθει η νέμεσις και να τους πάρει
Αν δεν βρω το τέρμα, δεν θα ησυχάσω, δεν θα σταματήσω, δεν θα ξαποστάσω
Δεν θα κάνω πίσω και δεν θα ξεχάσω
Θα σε πάρω εγώ παιδάκι μου όταν φτάσω».
Η συναυλία ήταν μια ευκαιρία για όλους να εκφράσουν τον πόνο τους, την οργή τους, αλλά και την αλληλεγγύη τους στους συγγενείς των θυμάτων. Ήταν ένα μήνυμα ότι η τραγωδία των Τεμπών δεν θα ξεχαστεί και ότι ο αγώνας για δικαιοσύνη θα συνεχιστεί.
Η μουσική, οι στίχοι και οι ομιλίες των καλλιτεχνών και των οργανωτών της εκδήλωσης δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα ενότητας και αλληλεγγύης. Η συναυλία ήταν ένα σημείο αναφοράς για όλους όσους πιστεύουν ότι η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να γίνει μια ασφαλέστερη χώρα για όλους.
Η βραδιά στο Καλλιμάρμαρο ήταν μια υπόμνηση ότι η μνήμη των θυμάτων θα παραμείνει ζωντανή και ότι ο αγώνας για δικαιοσύνη θα συνεχιστεί.
