"O τουρισμός θα σώσει την Ελλάδα". Ο ίδιος, πάνω-κάτω, τίτλος εμφανίζεται συχνά πυκνά στον αθηναϊκό Τύπο στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Στις 20 Σεπτεμβρίου του 1954 η «Καθημερινή» γίνεται πιο συγκεκριμένη: «Η Γλυφάδα και η Βούλα θα γίνουν η νέα Κυανή Ακτή». Αλλά η αξιοποίηση του παραλιακού μετώπου της Αθήνας είναι μια (ακόμα πιο) παλιά ιστορία. Φυσικά έχει προηγηθεί η άνοδος και η πτώση του Νέου Φαλήρου, η ανάδυση του Μπάτη ως μια πρώτη απόπειρα «οργανωμένων λουτρών», αλλά είναι το καλοκαίρι του 1927 που η Διεύθυνση Δημοσίων Εργων του υπουργείου Συγκοινωνιών της εποχής αναγνωρίζει ότι η «εγκατάστασις παγίας μορφής παρακτίων κέντρων αναψυχής αποτελεί την από πάσης απόψεως καλλυτέραν εκμετάλλευσιν του αιγιαλού».
Σε λίγους μήνες θα έχουμε την πρώτη στα ελληνικά χρονικά ενοικίαση «αμμώδους παραλιακής έκτασης» σε ιδιωτική εταιρεία? στη Γλυφάδα, εκεί που κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’30 θα υπάρξουν σοβαρότερα σχέδια, τα οποία όμως δεν θα υλοποιηθούν ποτέ λόγω του πολέμου. Η κοσμογονία αναβάλλεται για το 1954.
